Klopt, zo heb ik ook toen ik leerde spelen nooit aan mijn juf gevraagd waarom ik mijn stok op die manier moest vasthouden, en waarom mijn duim links niet onder de hals mocht en weet ik veel wat allemaal! Ik kon aan de gang blijven. Ik vertrouwde erop dat zij wel wist waarom. Ik hoefde dat niet te weten, ik wilde viool leren spelen. En wel fijn dat zij mij het dan zo leert dat ik ook een goede houding en zo aanleer, wat zowel voor mijn gezondheid als voor mijn spel prettig is. (.....)
Heel verstandig! Anders was je nooit zo ver gekomen.
Je kunt dit natuurlijk in het extreme doortrekken om daarmee aan te tonen dat het wel handig is om iets van je docent aan te nemen zonder steeds te vragen waarom. Maar als kind neem je dingen eerder aan dan nu je volwassen bent en over dingen nadenkt, tenminste dat mag ik toch hopen.
Oosterhof Vioolbouw zei:
Je kunt best vinden dat een kinsteun die hoger is, beter zit maar dat is een heel ander verhaal dan waar het hier omgaat.
O? Waar vind jij dan dat het hier om gaat?
In #14 werd deze stelling geponeerd:
"Ja, zeker maakt het uit... hoe hoger de viool ligt/hangt, hoe vermoeiender het spelen. Liever dus een lage schoudersteun met een hoge kinsteun, dan andersom."
Bedoeld werd zo blijkt uit latere reacties, dat het voor zapling en mogelijk ook voor jou,
voelt dat wanneer de viool zo dicht mogelijk bij de schouder zit, dat het lekkerst speelt. Dat is iets anders dan te beweren dat de viool zo dicht mogelijk bij de schouder gehouden
moet worden. Want als dat zo mocht zijn, vraag ik me af waaróm dan?
Maar goed, dat is dus niet zo.
Ben een brave leerling. En ben trouwens ook blij dat mijn BLO-kinderen dat zijn. Stel je voor dat ik hen alles moest uitleggen waarom ze hun viool/stok op die-en-die manier moeten vasthouden! Komen we niet aan spelen toe.
Krijg trouwens wel eens de vraag waarom ze niet mogen blijven zitten en met hun elleboog op de tafel mogen steunen, want ze vinden het ook moeilijk volhouden soms. Vind ik lastig hoor, om uit te leggen waarom niet. Ik zeg ze maar dat ze in het orkest ook hun tafel niet mogen meenemen. Vinden ze jammer.
Vioolspelen is topsport, zeg ik dan maar.
Ik had gelukkig een vioolleraar die zo veel mogelijk uitlegde waaróm iets zus of zo moest. Zo ben ik nooit vergeten dat de pols van de linkerhand naar achteren moest. Hij legde mij destijds uit dat je alleen dan de hogere posities kon pakken, omdat anders de pols in de weg zat. En dan te bedenken dat ik alleen nog maar in Pos. I speelde. Ja, natuurlijk je kunt het als jong ventje ook gewoon aannemen en denken 'wat die leraar zegt dat is zo'. Maar dat jonge ventje dacht toch even anders. Dat heeft voordelen, want wanneer er logica achter iets zit zul je het al heel snel overnemen om te ervaren dat het werkt.
Maar genoeg hierover wat mij betreft. Een ieder moet maar zien hoe hij of zij het instrument het beste neerpoot op de schouder. De een met een super hoog kinstuk de ander de schouder ingebouwd in een BonMusica schoudersteun. Ik blijf spelen op de manier zoals het me is bijgebracht. Zodra je daarvan gaat afwijken speelt het niet meer lekker, althans voor mij.
