Zoekresultaten

Dit boek zou ik graag van u overnemen als u het nog heeft. Het is een oude post, maar ik waag het er maar op. Het boek is nergens meer te krijgen. Met vriendelijke groet, Hans

Krebbers' opname uit 1973 is voor mij de standaard. En zo heeft iedereen zijn / haar voorkeur.

Menuhin presteerde erg wisselend. In topvorm hoorde je een van de beste violisten. Wanneer hij echter zenuwachtig was leed zijn spel daar zeer onder. Gehaast, vals met een bibberstok etc.

Nou, ik vind de authentieke of liever gezegd historisch bewuste beweging zeer waardevol. Het klankbeeld is transparanter, waardoor polyfone structuren zoals bij Bach beter tot hun recht komen. Het zonder vibrato spelen is een belevenis op zich. Je krijgt een prachtige open groepsklank. Maar...

En ik betwijfel of hij de authentieke beweging ernstig genomen zou hebben. Ik heb zo'n vermoeden dat die ver van zijn bed was.

Dat was Heifetz die dat zei.

De "Marsick" behoorde vroeger toe aan David Oistrach voor zover ik weet.

Jazeker. De Stainer is meer geschikt voor barok, bijv, wanneer we zoals dit voorjaar met het orkest de Matthaus Passion van Bach begeleiden. De Guarneri klinkt weer beter wanneer ik samen met mijn vaste pianist de eerste sonate van Brahms speel bijv.

Heifetz heeft in zijn tijd veel voor het vioolspel betekend in de zin van precisie. Hij speelde wat er stond. Dat was voor zijn tijd ongebruikelijk. Er werden fouten gemaakt en dat werd als interpretatie aangemerkt. Echter... muzikaal gezien vind ik hem een crimineel. Hij heeft nooit mijn hart...

Dit is een leuke! Ik had aanvankelijk pianoles aangezien mijn vader kerkorganist was en er dus een piano in huis stond. Het bleek echter al snel dat de piano niet echt mijn instrument was. Dit tot grote frustratie van mijn vader die mijn muzikaliteit proefde, maar geen resultaat boekte. Tot ik...

Ik ben de gelukkige eigenaar van twee prachtige violen. Een Stainer kopie uit begin 1800, atelierwerk Mittenwald. Sinds een maand ben ik tevens in het bezit van een Guarneri kopie van de hand van Paul Mangenot uit Mirecourt. Daarbij 2 stokken. Een Pfretschner en een Vincent a Lyon.

Ik ben het geheel met Willeke eens en raad je ook aan eerst maar eens te gaan huren en dan te zien of je wil doorgaan. Een viool kopen kan altijd nog. Intussen kan je lekker sparen en geef je het uiteindelijk niet uit aan een viool, dan wellicht aan wat anders wat ook leuk is.

Nog nooit zoiets wonderlijks gehoord. Een violiste die de totale techniek zo te horen feilloos beheerst, maar wat betreft vibrato een absolute eenling is en dat bedoel ik dan niet in de positieve zin. Hoort ze nou echt niet dat ze totaal anders klinkt dan al haar collega's? Zo ja, vindt ze dit...

De viool is van begin 20ste eeuw. Gebouwd door Paul Mangenot Mirecourt. Veel te ontdekken nog qua klankkleuren. Kan niet stoppen met spelen.

Een fantastisch instrument waaraan ik heel veel plezier ga beleven.

Dat was voor zover mij bekend niet Menuhin, maar Heifetz. Die reageerde vaak bot en cynisch op complimenten.

Nou, in de betreffende film "I am the violin" is haar intonatie verre van vlekkeloos en heeft ze in het langzame deel van het Brahms concert een bibberstok van jewelste. Ik vond het triest. Maar toch ook mooi. Een portret van een hoogst excentrieke dame die eens een groot vioolsoliste was. En...

Ik heb me ernstig afgevraagd of het echt een gebrek aan zelfkennis is. Bij mij is het beeld blijven hangen van een intens eenzame vrouw, die weinig anders heeft en had om voor te leven dan haar viool (en hondje Decca). Smoorverliefd zijn (op Sergiu Selibidache), en dan door hem een "vleesetende...

Geen idee meer Remi. Het is denk ik een verhaal wat rondzingt zonder dat het degelijk onderbouwd kan worden.

Ik ben niet bekend met cellospel, maar kan me wel indenken dat het voor cello anders is. Een zwaardere stok. Bovendien strijken jullie meer in een vertikaal vlak dan wij violisten. Dat kan ook nog wat uitmaken denk ik zo.