Dag Marcelita bedankt voor je reactie! Ja, dat ' opboksen' tegen de piano is niet alleen een kwestie van softwarekeuze... Ik ben gisteren bij de repetitie geweest voor de uitvoering van altvioolsonate 2, vanavond in het concertgebouw van Yerevan, daar was de balans altviool-piano ook een issue. We hebben besloten om vanavond de vleugel niet te openen bij dit stuk. Ik moet toegeven dat een altvioolsonate dus niet hetzelde is als een vioolsonate, een kwint lager gelegen. De altviool is wezenlijk een bescheidener instrument, dat ook een ander type pianopartij naast zich moet hebben, minder heftig.... De viool ' straalt' in welk register dan ook meer dan voldoende, wat de piano ook doet, maar de alt vereist toch een andere benadering zie ik nu zelf ook beter voor me. Als ik tzt. weer een nieuwe sonate schrijf, dan krijgt de piano een bescheidener rol naast de altviool.
Een heftige fff climax kan overigens toch wel voorkomen, maar dan door de piano alleen, of in afwisseling met de altviool. Als een orkest of een piano tijdens een hevige passage even een gat laat vallen waarin een solo instrument dan kort van zich laat horen, werkt het toch alsof dit instrument ook deel heeft aan het extreme dynamische niveau.
Wat dat betreft kan ik de altviool beter net zo behandelen als een gitaar, ook zo'n bescheiden instrument. Dus:
veel solopassages inlassen, indien samenspel niet te luide dynamiek en bij heftige climaxen de "gatentextuur" toepassen.
Niets is zo leerzaam als met de musici samen ervaren hoe het werkt!
Met kaukasische groet,
Rolf
