Kwam ik tegen. Ik vond de bijdrage van de cellist aller opmerkelijkst.
De Czardas van Monti maar dan geheel anders!
- Topic starter Oosterhof Vioolbouw
- Startdatum
Gezien het lage aantal reacties zijn er hier blijkbaar geen violisten die de Czardas beheersen of ooit gespeeld hebben.
ria
♫
Maar ik heb bewondering voor diegenen die dat wel kunnen spelen.
Marcelita
|♫♫|♫♫|♫♫|
Je geeft ons wel erg weinig tijd om te reageren, en dat in deze drukke tijd!
Naast mij associatieve opmerking over 'bronsttijd' moet ik ook zeggen dat deze musici heel knap de Czardas hebben gespeeld. Het vraagt om zo'n grote vaardigheid in beheersing van viool en cello om het zo te kunnen spelen!
Ja, daar heb je gelijk in!
Ik wacht af....
En of ik die lang geleden heb gespeeld. Tot vervelens toe want eigenlijk is het een stierlijk saai stuk. En technisch noch muzikaal een uitdaging. Althans de versie voor viool en piano zoals ik die ken, want de bewerking zoals gespeeld op Youtube is wel erg ver verwijderd van het origineel. Zoals gebruikelijk bij dit soort 'genrestukken' van het niveau 'kanariepolka' uit het laatste deel van de 19e eeuw werden er al spoedig bewerkingen voor de meest uiteenlopende instrumentale bezettingen bedacht. Maar deze was mij tot heden -gelukkig- niet onder ogen of ter ore gekomen. Maar als je het geluid uit zet en je concentreert je louter op de violiste is het allemaal wel te doen
Laatst bewerkt:
Ik memoreerde hiervoor, enigszins pejoratief, de 'kanariepolka' als voorbeeld van een genrestuk. Voor de goede orde: het gaat dan over 'le canari' van Ferdinand Poliakin (1861-1921). Vergelijking met de Czardas van Monti gaat echter in één opzicht mank, want 'le canari' is viool-technisch aanmerkelijk lastiger. Niet alleen vanwege de, bij dit soort werken kennelijk onontkoombare, flagoletten en het pizzicato voor de linkerhand, maar met name vanwege de hoge eisen die aan de streektechniek worden gesteld. Een vergelijking op dit punt met het begin van 'La Ronde des Lutins' van Bazzini ligt dan ook voor de hand.
De kanariepolka wordt anno nu in recitals nagenoeg nooit meer gespeeld, laat staan op geluidsdrager vastgelegd. Maar het stuk is nog wel terug te vinden op Youtube. Een uitvoering die in de buurt komt van de oorspronkelijke compositie, is die van de Engelse violist Alfredo Campoli. Maar Friedemann Eichhorn (overigens een meer dan voortreffelijk violist) voegt al het nodige toe. Maar Sandor Lakatos maakt er, geholpen door twee andere violisten, een regelrecht circusnummer van. Een uitermate plezierig circusnummer, dat dan weer wel. Daarbij kan dit soort composities wel een stootje hebben, want het is nou ook weer geen Couperin of Josquin des Prez.
Overigens wordt de kanariepolka in de uitvoering door Lakatos c.s. op Youtube toegeschreven aan Miron (Myron) Borisovich Poliakin (1895-1941). Dat is een misverstand. Myron Poliakin, leerling van Auer, was één van de grootste violisten die Rusland c.q. de USSR ooit heeft gekend. Maar die bij mijn weten zich niet te buiten ging aan frivoliteiten in de trant van 'le canari'.
De kanariepolka wordt anno nu in recitals nagenoeg nooit meer gespeeld, laat staan op geluidsdrager vastgelegd. Maar het stuk is nog wel terug te vinden op Youtube. Een uitvoering die in de buurt komt van de oorspronkelijke compositie, is die van de Engelse violist Alfredo Campoli. Maar Friedemann Eichhorn (overigens een meer dan voortreffelijk violist) voegt al het nodige toe. Maar Sandor Lakatos maakt er, geholpen door twee andere violisten, een regelrecht circusnummer van. Een uitermate plezierig circusnummer, dat dan weer wel. Daarbij kan dit soort composities wel een stootje hebben, want het is nou ook weer geen Couperin of Josquin des Prez.
Overigens wordt de kanariepolka in de uitvoering door Lakatos c.s. op Youtube toegeschreven aan Miron (Myron) Borisovich Poliakin (1895-1941). Dat is een misverstand. Myron Poliakin, leerling van Auer, was één van de grootste violisten die Rusland c.q. de USSR ooit heeft gekend. Maar die bij mijn weten zich niet te buiten ging aan frivoliteiten in de trant van 'le canari'.
Deze uitvoering van 'de Kanarie' vind ik echt veel lijken op het geluid wat een kanarie kan voortbrengen (vanaf 2:30min):
Toch vind ik het werk van Monti van een hoger gehalte qua compositie dat dit viooltechnisch gedoe met pizzicato linkerhand en overgedoseerde hoeveelheden flageoletten. Met een goede c.q. leuke begeleiding klinkt het alleszins heel aardig.
Het laatste deel van de 19e eeuw heeft de geboorte gezien van werkjes als de Czardas en de Kanarie. En van ontelbaar andere maar vergelijkbare, om niet te zeggen inwisselbare, 'meesterwerken'. Naar ik aanneem omdat het de muzikale smaak van velen uit die tijd weerspiegelt. 'Kaffeehausmusik' zo je wilt. Voorts waren concerten en recitals in die tijd nog niet zo van onze hedendaagse ernst doordrongen. Mijn vioolleraar vertelde mij lang geleden dat hij en andere conservatoriumstudenten waar mogelijk recitals van befaamde violisten bijwoonden. Voor de pauze was het serieuze werk aan de orde. Maar na de pauze was het -eindelijk- tijd voor het muzikale gooi-en-smijtwerk. Dus Wieniawski, Vieuxtemps, Hubay, de Sarasate en Ernst. En in gevallen dat de composities van deze lieden voor de betrokken violist toch wat technische beperkingen opleverden, kon hij altijd nog de hulp inroepen van een wat minder veeleisende Monti of d'Ambrosio. Of 'de Kanarie'. Desgewenst 'mit 'Schmalz' 
Marcelita
|♫♫|♫♫|♫♫|
Hm, ja, dat is vaak zo als je een stuk eenmaal beheerst. Voor wie het nog niet beheerst, ziet 't er spectaculair uit en vanuit die beleving wordt vaak gereageerd.
ria
♫
Misschien zou ik het wel kunnen spelen, maar dit soort muziek heeft nou niet mijn grote voorkeur. Leuk om te beluisteren, maar niet om me daar met studeren op te storten.