Een stuk hout kan wel met kokendheet water tijdelijk vervormbaar worden en onder invloed van een buigingskracht krom gezet worden. Na droging en afkoeling behoudt het vervolgens zijn kromme vorm. Dat doen de VSO-bouwers in het filmpje. Na afloop zitten er grote inwendige spanningen binnen in het hout.
Als die spanning er na de buigsessie nog steeds inzit, zal de kromming weer teniet gedaan worden en dat is niet zo. Je kunt hout prima buigen waarna de nieuwe vorm spanningsloos blijft bestaan. Gelukkig maar, anders zou ook de krans zich weer de oude vorm aanmeten.
Ik heb ook wel eens een krom getrokken cellokam weer recht gebogen. Dat gaat prima onder invloed van hitte en stoom. Wordt wel meer gedaan.
Er zijn bouwers die het bovenblad juist bewust met een ietsje spanning aanbrengen. Daartoe wordt de zangbalk aan beide uiteinden zodanig pas gemaakt dat het blad onder geringe spanning wordt vast gelijmd. De gedachte daarachter is, dat wanneer er snaren worden opgespannen er alvast wat tegendruk heerst zodat de uiteindelijke evenwichtssituatie spanningsloos zal zijn. Het heeft zijn voors en z'n tegens.
Laten we de alten van Mitschetschläger in beschouwing nemen. Mitschetschläger had in september 2008, 25 alten gebouwd die stoom gebogen bladen hebben. Ze heeft ervaren dat deze instrumenten krachtiger en responsiever zijn en een breder klankspectrum hebben dan gestoken bladen. Het buigen genereert de grootste stijfheid in de dwarsrichting ten opzichte van bladen die op een andere manier hun welving hebben gekregen.
Wanneer men kijkt naar de zijkant van het bovenblad, is te zien dat de nerfrichting een dip maakt ter hoogte van de f-gat vleugels in de richting van de hoeken. Dat is meer dan bij gestoken bladen. De nerf staat overal loodrecht op ieder punt van het oppervlak van het bovenblad.
Bij het buigen dien je een ietsje te overbuigen, omdat de cellulosecellen een soort 'geheugen' hebben waardoor ze neigen een ietsje terug te gaan naar de vroegere situatie.
Wanneer je het bovenblad buigt ontstaat er een buitenste kromming (convex) waarbij de cellen gestrekt worden [tension] en een binnenkromming (concaaf) waarbij er een spanning optreedt [compression]:
In de praktijk blijkt dat houtcellen een compressie van maximaal 30% aankunnen terwijl bij strekking slechts 2% haalbaar is, voordat het breekt. De grootste verandering vindt dus plaats aan de binnenkant van het blad. In de afbeelding is de rode lijn de neutrale as die zich iets boven het gemiddelde tussen tensie en compressie bevindt. Het hout boven de rode lijn bevindt zich onder tensie, en onder de rode lijn in compressie. In evenwicht tussen tensie en compressie blijft de vorm behouden.
