Ik heb zelden zo'n simplificatie gelezen! En eerlijk gezegd valt me dit van jou, Frits, een beetje tegen. Het maakt me duidelijk dat je niet nadenkt over de consequenties van deze houding: dat je dus onvervangbare historische voorwerpen gewoon bekijkt als dingen die moeten worden bespeeld totdat ze óp zijn, kapot, versleten, niet meer tot klinken te brengen, nou ja, alleen nog maar met enkele flinke ingrepen in het historische materiaal. Met dezelfde houding moeten we ook maar weer gaan vliegen met het vliegtuig van de gebroeders Wright, leuk voor een zonnige demonstratie op een grasveldje achter het Witte Huis, of laten we de Victory van Nelson de opening verrichten van Sail Amsterdam, tot vermaak en verbazing van het publiek. Maar Frits, het blijft een feit dat de oude instrumenten slijten, materiaal verliezen. Een historisch voorwerp wordt in een museum meestal opgepakt met witte handschoenen, om elke vorm van slijtage of beschadiging te voorkomen. Met een Stradivari of een Guarneri lopen we de hoge trappen van het Concertgebouw af, in een stevig tempo, want het publiek klapt al. En dit gaat dus ook wel eens fout. Wég historisch instrument, lang leve de voeringen, de lijmklemmen, de warme lijm en de fantasie van de bespeler. Een Stradivari, een Guarneri is niet het bijzondere instrument dat de handel ervan heeft gemaakt; er zijn duizenden alternatieven, instrumenten die net zo klinken als die oude eerbiedwaardige voorbeelden uit het verleden. Ook jij herkent een Stradivari niet aan zijn klank, een klank die bovendien ook nog wel meer gevormd zal zijn door al die vioolbouwers die er in het verleden aan hebben gewerkt, die het hebben opengemaakt, bijgelakt, opgepoetst. En dus is er volgens mij geen enkele reden te bedenken om deze waardevolle artefarcten uit het verleden te laten verslijten, kapot te laten gaan. Maar helaas, het grote geld, de investeringen, de violenmaffia, zij bepalen wat er met deze instrumenten gebeurt. En we vinden het allemaal wel best, want ja, een instrument moet klinken, nietwaar? :/
