Tobias †
|♫♫|♫
Toen ik jong was harste ik iedere dag mijn strijkstok, ik stond dan ook altijd in een wolk van hars te strijken, ik moest hieraan weer denken toen ik Nigel Kennedy zag spelen op een Viool die van de hars zo wit zag als sneeuw.
Na het spelen kwam de fles au de cologne uit de kast en daarmee maakten ik zo voorzichtig mogelijk de snaren schoon, want er mocht natuurlijk geen au de cologne gemorst worden op de lak, daarna een droge doek over de Viool om deze mooi schoon te krijgen, ook de strijkstok werd van hars ontdaan en het duo kon weer schoon de koffer in.
Ja ik hield de boel wel netjes schoon want mijn Vader had verteld dat oude Violen vaak zulke zwarte lak hadden omdat de hars daarop nooit goed verwijderd was, daarom maakten ik mijn instrument zo goed mogelijk schoon want een zwarte Viool vond ik lelijk.
Dit harsen was een vast terugkerend ritueel, en ook het schoonmaken, en of de lerares het nu éénmaal of tweemaal zei ik ging gewoon door.
Waarom deed ik dit, waarschijnlijk omdat ik Herman Krebbers had zien spelen en meenden een wolkje hars om hem heen te zien, Krebbers had een donker pak aan en was zelf moeilijk te zien tegen de donkere achtergrond, maar ik zag wel dat wolkje hars en die grote witte handen waarmee hij de goddelijkste klanken wist voort te brengen, daarom harste ik of mijn leven er van af hing want zo wilden ik ook spelen.
Na het spelen kwam de fles au de cologne uit de kast en daarmee maakten ik zo voorzichtig mogelijk de snaren schoon, want er mocht natuurlijk geen au de cologne gemorst worden op de lak, daarna een droge doek over de Viool om deze mooi schoon te krijgen, ook de strijkstok werd van hars ontdaan en het duo kon weer schoon de koffer in.
Ja ik hield de boel wel netjes schoon want mijn Vader had verteld dat oude Violen vaak zulke zwarte lak hadden omdat de hars daarop nooit goed verwijderd was, daarom maakten ik mijn instrument zo goed mogelijk schoon want een zwarte Viool vond ik lelijk.
Dit harsen was een vast terugkerend ritueel, en ook het schoonmaken, en of de lerares het nu éénmaal of tweemaal zei ik ging gewoon door.
Waarom deed ik dit, waarschijnlijk omdat ik Herman Krebbers had zien spelen en meenden een wolkje hars om hem heen te zien, Krebbers had een donker pak aan en was zelf moeilijk te zien tegen de donkere achtergrond, maar ik zag wel dat wolkje hars en die grote witte handen waarmee hij de goddelijkste klanken wist voort te brengen, daarom harste ik of mijn leven er van af hing want zo wilden ik ook spelen.
) was geen Liebenzeller maar gaf meer troep en ook na afvegen minder geweldig geluid. Tenminste, naar mijn beleving dan.