Bij zo'n korte les is deze opzet bijna onontkoombaar. Zeker aan het begin. Binnen de 30 minuten moet natuurlijk ook uitgepakt worden, het instrument gestemd, de stok gespannen en geharst... Als een leerling wat verder is kan daar bijvoorbeeld nog het leukste deel van de les: duo spelen aan toegevoegd worden. Om rond te kunnen komen en de lessen betaalbaar te houden zijn docenten die ervan moeten leven haast veroordeeld tot dit soort lessen, die dan ook nog vaak in groepsles gegeven moeten worden... En voor die flitsles van een half uur ben je vaak nog een half uur heen en een half uur terug onderweg van huis.
Om die reden geef ik eigenlijk alleen cellolessen van een vol uur, waardoor je nog toekomt aan techniek en houding goed bekijken en waar nodig corrigeren, foutjes wegpoetsen, de leerling uit dagen om het huiswerk muzikaal nog interessanter te maken, en dan ruim tijd te hebben om nog wat duo te spelen of te bespreken welke kant een leerling in wil (klassiek, filmmuziek, improvisatie...). En soms waar nodig checken of het instrument van de leerling in orde is, de kam goed staat, en even tijd hebben om aandacht te hebben voor dat soort zaken en gewoon menselijk contact te maken... Voor mij als docent ook nodig om te krijgen waar een leerling sterk in is en waar die naartoe zou willen.
Natuurlijk kom je dan niet aan het uurloon als docent wat je eigenlijk zou moeten verdienen (omdat het anders echt een financiële aderlating wordt), maar het blijft gewoon leuk om te doen. En je wordt gedwongen om na te denken hoe je iets precies zelf doet, en waarom, en hoe je het over kunt brengen. Met andere woorden je blijft zelf ook leren...
Om aan al die zaken toe te komen, is de opbouw van de rest bij mij ook vaak iedere keer hetzelfde. Verwelkomen, iets te drinken aanbieden, de leerling pakt uit, ik vraag om wat basis dingen te doen op snaren strijken te of een toonladder (ik check houding en of het instrument in orde klinkt), mogelijk een kort en simpel stuk om op te warmen en daarna een stuk waar echt aan gewerkt kan worden (dit doe je goed, dat is mooi, maar ook die vingerzetting daar kan anders, het kan eventueel ook zo klinken, pas op met wat je hier aan het aanleren bent...) en daarna gaan we wat leuks doen: duo spelen, samen improviseren, wat ideeën over muziek of cello spelen uitwisselen, en meestal is het uur dan al ruim voorbij.
Dat de les opbouw een vast patroon volgt, maakt duidelijk hoe het doen, het spaart tijd uit je weet waar je aan toe bent. De meeste leerlingen nemen in zo'n les van een uur echt veel meer op dan in een flitsles van 30 minuten. En na 10 lessen (een maand of 3) is het vaak ook niet meer nodig om iedere week les te hebben. Hangt ook af van de leeftijd van kinderen, mogelijk is een uur les ook veel langer dan de aandachtspanne van een zevenjarige.
