Een driekwart jaar geleden kreeg ik per toeval de beschikking over een verweest Rettig viooltje, waardoor ik een acute vioolvirusbesmetting ben opgelopen. Voordien had ik alleen iets met dat instrument als luisteraar; zelf spelen deed ik op gitaar en hoofdzakelijk basgitaar. De Radijs, zoals ik haar noem (vrouwelijk, want ze rook uit de koffer ontegenzeggelijk naar meisje) bleek een uitermate makkelijk speelbaar en goed klinkend instrument te zijn. Alleen veel te luid om naar believen mee te kunnen oefenenen, zodat mijn gedachten (en die van de buren) al snel uitgingen naar een stille elektrische viool.
Navraag bij mensen die er verstand van hebben leerde mij dat de Yamaha SV-120 niet alleen een goede prijs/kwaliteitsverhouding biedt, maar dat het ook de goedkoopste elektrische viool is die praktisch bruikbaar is. Beneden die prijs is niet iets te krijgen waar je goed op kunt spelen. Met die gedachte wierp ik een blik op mijn banksaldo en zag daar mijn leven als violist beeindigd. Een wanhopige collecte met mijn verjaardag bracht slechts 150 euro op; op geen stukken na genoeg.
In deze verdrietige toestand slenterde ik langs de etalage van een muziekwinkel waar een S vormige Stagg viool te koop stond. Zo'n ding dus waarvan iedereen zegt dat het het slechtste van het slechte is, een totaal waardeloos en onbespeelbaar stuk verdriet waar niets mee is te beginnen De gitaren van dat merk kennende geloofde ik dat zondermeer.
Maar wat ik ook van Stagg gitaren weet is dat jonge, beginnende gitaristen er vaak heel tevreden mee zijn. Een aantal van die knapen kunnen ze zelfs verrekt leuk bespelen, en dan bij uitstek die exemplaren die met gaffertape bij elkaar gehouden worden. Hetzelfde zie je met Stagg drumstellen. Geen topkwaliteit, maar niet zo slecht dat je daar niet met een beetje virtuositeit en plakband overheen kunt komen. Dus toch maar even naar binnen gestapt om te proberen, en wat blijkt? Krom als een hoepel en slecht afgelakt, maar normaal bespeelbaar en met een signaal waar je wat mee aan kunt.
Voor het idiote bedrag van 170 euro heb ik het ding dadelijk aangeschaft en ik heb daar sindsdien geen seconde spijt van gehad. Uren achtereen sta ik er op te zagen en onderhand vliegen de country licks er uit alsof ik nooit anders gedaan heb. Soms zelfs bijna zuiver. Door mijn basversterker met alle high er uit en low op maximaal en een pedaaltje voor een beetje reverb en chorus, is het geluid goed te verdragen. Wel duidelijk elektrisch, maar dat hebben die dure ook. Ik heb het ding aan mijn bandleden voorgesteld en ook zij waren aangenaam verrast. Een test door de gitaarversterker op full distort ontaarde in een langdurige en uiterst baldadige jamsessie. De Stagg weet dus wel degelijk creativiteit aan te wakkeren, ook al levert dat bij ons niet meteen hogere kunst op.
De vraag die ik nu wil voorleggen is de volgende:
Waarom doen alle echte violisten en handelaren zo moeilijk over deze pretletter? Natuurlijk is het geen topkwaliteit, maar dat je van de aanschaf alleen maar spijt kan krijgen is gewoon niet waar. Geen haar op mijn hoofd. En laat ik nu toevallig geluk gehad hebben, zijn die andere exemplaren dan niet bespeelbaar te maken? Als een gewetensvolle vioolhandelaar even het kammetje afstelt en de uitlijning controleert, dan kunnen die anderen toch net zo goed zijn als de mijne? Laat dat het ding dan een paar tientjes duurder maken, dan nog kun je iets aanbieden dat het enorme gat vult tussen de Yamaha en helemaal niets. Gitaarhandelaren durven wel Staggs te verkopen. Zijn dat dan gewetenloze boeven, of hebben ze het gewoon beter gezien?
Navraag bij mensen die er verstand van hebben leerde mij dat de Yamaha SV-120 niet alleen een goede prijs/kwaliteitsverhouding biedt, maar dat het ook de goedkoopste elektrische viool is die praktisch bruikbaar is. Beneden die prijs is niet iets te krijgen waar je goed op kunt spelen. Met die gedachte wierp ik een blik op mijn banksaldo en zag daar mijn leven als violist beeindigd. Een wanhopige collecte met mijn verjaardag bracht slechts 150 euro op; op geen stukken na genoeg.
In deze verdrietige toestand slenterde ik langs de etalage van een muziekwinkel waar een S vormige Stagg viool te koop stond. Zo'n ding dus waarvan iedereen zegt dat het het slechtste van het slechte is, een totaal waardeloos en onbespeelbaar stuk verdriet waar niets mee is te beginnen De gitaren van dat merk kennende geloofde ik dat zondermeer.
Maar wat ik ook van Stagg gitaren weet is dat jonge, beginnende gitaristen er vaak heel tevreden mee zijn. Een aantal van die knapen kunnen ze zelfs verrekt leuk bespelen, en dan bij uitstek die exemplaren die met gaffertape bij elkaar gehouden worden. Hetzelfde zie je met Stagg drumstellen. Geen topkwaliteit, maar niet zo slecht dat je daar niet met een beetje virtuositeit en plakband overheen kunt komen. Dus toch maar even naar binnen gestapt om te proberen, en wat blijkt? Krom als een hoepel en slecht afgelakt, maar normaal bespeelbaar en met een signaal waar je wat mee aan kunt.
Voor het idiote bedrag van 170 euro heb ik het ding dadelijk aangeschaft en ik heb daar sindsdien geen seconde spijt van gehad. Uren achtereen sta ik er op te zagen en onderhand vliegen de country licks er uit alsof ik nooit anders gedaan heb. Soms zelfs bijna zuiver. Door mijn basversterker met alle high er uit en low op maximaal en een pedaaltje voor een beetje reverb en chorus, is het geluid goed te verdragen. Wel duidelijk elektrisch, maar dat hebben die dure ook. Ik heb het ding aan mijn bandleden voorgesteld en ook zij waren aangenaam verrast. Een test door de gitaarversterker op full distort ontaarde in een langdurige en uiterst baldadige jamsessie. De Stagg weet dus wel degelijk creativiteit aan te wakkeren, ook al levert dat bij ons niet meteen hogere kunst op.
De vraag die ik nu wil voorleggen is de volgende:
Waarom doen alle echte violisten en handelaren zo moeilijk over deze pretletter? Natuurlijk is het geen topkwaliteit, maar dat je van de aanschaf alleen maar spijt kan krijgen is gewoon niet waar. Geen haar op mijn hoofd. En laat ik nu toevallig geluk gehad hebben, zijn die andere exemplaren dan niet bespeelbaar te maken? Als een gewetensvolle vioolhandelaar even het kammetje afstelt en de uitlijning controleert, dan kunnen die anderen toch net zo goed zijn als de mijne? Laat dat het ding dan een paar tientjes duurder maken, dan nog kun je iets aanbieden dat het enorme gat vult tussen de Yamaha en helemaal niets. Gitaarhandelaren durven wel Staggs te verkopen. Zijn dat dan gewetenloze boeven, of hebben ze het gewoon beter gezien?
).
