Tellen

M

MarjoleinG

♫
Het lukt me maar niet om te tellen tijdens het spelen, althans niet op de manier waarop mijn leraar het wil. Het lukt mij prima om in een vierkwartsmaat tot vier te tellen als er vier kwart noten in de maat staan. Ook kan ik een halve noot spelen en in die tijd tot twee tellen. Achtsten kan ik tellen als ik ene, tweeje tel. Wat ik niet kan is wat de leraar 'delen' noemt. Ik kan dus niet twee noten spelen en maar een tel noemen. Soms lukt het me een paar maten, maar dan ga ik gelijk afschuwelijk spelen. Ik loop al te oefenen als ik in het park wandel, tot vier tellen en op elke tel twee stappen doen. Ook met tikken op de tafel lukt het me wel. Wat ik heb bedacht als oorzaak dat het met spelen niet lukt, is dat ik onder het spelen de noten in mijn hoofd half meezing, waardoor ik dus bij elke noot een klank in mijn hoofd heb. Als ik dan hardop moet tellen, kan ik die klanken in mijn hoofd niet of alleen met grote moeite onderdrukken, waardoor ik dan ook bij elke noot die ik moet spelen geneigd ben iets te zeggen en dan ga ik weer tellen met ene, tweeje enz. of zelfs enemale, tweedemale etc.
Iemand die dit herkent en een tip heeft om te leren tellen. Ben er nu al heel lang mee bezig, maar krijg het niet voor elkaar.
 
Begrijp ik het goed dat je hard op telt tijdens het spelen? Lijkt me best lastig. Ik tel met mijn voet, dan kun je heel regelmatig bijv. 4 tellen in de maat tikken en meerdere noten per tel spelen. Ritme opzeggen (zoals je schrijft met enemale, enz.) en tegelijkertijd tikken is ook goed te doen, maar voor mij zijn opzeggen en spelen erg verbonden en kan de voet de maat aangeven...
 
Nikin zei:
Begrijp ik het goed dat je hard op telt tijdens het spelen? Lijkt me best lastig. Ik tel met mijn voet, dan kun je heel regelmatig bijv. 4 tellen in de maat tikken en meerdere noten per tel spelen. Ritme opzeggen (zoals je schrijft met enemale, enz.) en tegelijkertijd tikken is ook goed te doen, maar voor mij zijn opzeggen en spelen erg verbonden en kan de voet de maat aangeven...
Klik om te vergroten...

Ik moet inderdaad hardop tellen, juist omdat ik er moeite mee heb. Ik mag juist niet het ritme hardop zeggen, omdat ik moet leren te delen, dus alleen één zeggen en dan twee noten spelen. En dat wil dus niet of alleen met zoveel moeite dat ik verschrikkelijk houterig ga spelen.
 
Misschien kun je daarna het ritme op een losse snaar doen en hardop tellen? Dan ben je de linkerhand even kwijt, dat scheelt weer een handeling en die later toevoegen als het op de losse snaar lukt.
 
Nikin zei:
Misschien kun je daarna het ritme op een losse snaar doen en hardop tellen? Dan ben je de linkerhand even kwijt, dat scheelt weer een handeling en die later toevoegen als het op de losse snaar lukt.
Klik om te vergroten...
Ja, misschien is dat iets om te proberen. Ik vind het zo frustrerend dat het maar niet lukt.
 
Kan ik me voorstellen.

Ik moet op les vaak een stuk op een aantal manieren spelen, voor we het echt gaan doen:
- Qua streek kloppend op een losse snaar
- Qua streek kloppend op de juiste snaren zonder vingers ("hand op de rug!")
- Het ritme van een maat gebruiken voor een toonladder (uiteraard in de toonsoort waarin het stuk staat),dus bijv. ritme maat 1 op d, ritme maat 1 op e, ritme maat 1 op fis, enz.
- Datzelfde voor de volgende maat die ritmisch of qua streek lastig is
- Het hele stukje op een noot per maat van de toonladder, dus eerste maat op d, tweede maat op e, derde maat op fis, enz.
- Dat ook per halve maat
- Het stuk doorspelen met iedere noot 1 tel en niet twee keer dezelfde noot achter elkaar, dus als er drie c's achter elkaar staan, speel je er maar één (de bedoeling is dat je kijkt of je alle noten weet te vinden)
- Het stuk spelen in achtsten heen en weer, dus een noot van 1,5 tel speel je als 3 achtsten

En dan uiteindelijk pas het stuk zoals het moet met de juiste noten, streekindeling en het juiste ritme, en dat blijkt dan meestal niet meer zo moeilijk te zijn.

Misschien zit er iets bij dat voor jou ook werkt!
 
Nikin zei:
Kan ik me voorstellen.

Ik moet op les vaak een stuk op een aantal manieren spelen, voor we het echt gaan doen:
- Qua streek kloppend op een losse snaar
- Qua streek kloppend op de juiste snaren zonder vingers ("hand op de rug!")
- Het ritme van een maat gebruiken voor een toonladder (uiteraard in de toonsoort waarin het stuk staat),dus bijv. ritme maat 1 op d, ritme maat 1 op e, ritme maat 1 op fis, enz.
- Datzelfde voor de volgende maat die ritmisch of qua streek lastig is
- Het hele stukje op een noot per maat van de toonladder, dus eerste maat op d, tweede maat op e, derde maat op fis, enz.
- Dat ook per halve maat
- Het stuk doorspelen met iedere noot 1 tel en niet twee keer dezelfde noot achter elkaar, dus als er drie c's achter elkaar staan, speel je er maar één (de bedoeling is dat je kijkt of je alle noten weet te vinden)
- Het stuk spelen in achtsten heen en weer, dus een noot van 1,5 tel speel je als 3 achtsten

En dan uiteindelijk pas het stuk zoals het moet met de juiste noten, streekindeling en het juiste ritme, en dat blijkt dan meestal niet meer zo moeilijk te zijn.

Misschien zit er iets bij dat voor jou ook werkt!
Klik om te vergroten...
Hoi Nikin,
Leunt aan bij hoe ik het doe, maar wat bedoel je met 'kloppend' op de snaar?
 
Hoi Marjolein,

Probeer eens het volgende: Staat je stuk in een tweedelige maatsoort? Dus 4/4, 2/4, 3/4, zet met potlood (of een kleurbalpen) 1 streep boven elke kwartnoot, 1 boven elke 2 achtsten, 1 boven elke 4 zestienden,
Zet dan je metronoom op een comfortabel tempo, of zelfs iets eronder (trager). Elk streepje is een tik.
Probeer niet heel het liedje ineens maar begin met de eerste muzikale zin.
Het zal niet allemaal ineens lukken maar geleidelijk aan wel.
Laat de metronoom je leiden en als je er gek van wordt, tik met je voet mee.
Dat delen is op deze manier eenvoudiger. Nog een laatste tipje om het in te oefenen ; bij bv. 2 achtsten kan je op de eerste noot een accentje geven, bij vier zestienden doe je dan PAM-pa-pa-pa.
Als je het stuk helemaal goed hebt, laat je die accentjes natuurlijk weg.

Als het niet lukt, neem een foto van het stuk, dan bekijk ik het wel even voor je.:)

Succes!
 
Hoi MarjoleinG
Het probleem wat je beschrijft is heel herkenbaar.
Het lukt mij ook bijna niet om te tellen als ik speel, en ik durf het bijna niet te zeggen maar ik tel ook niet als ik speel.
In het begin was ik daar ook behoorlijk gefrustreerd om en was ik bang dat dit een belemmering zou zijn voor mij spel en ontwikkeling.
Maar raar genoeg blijkt dat niet zo te zijn.
Mijn bepaling over hoe lang een noot duurt registeert zich anders in mijn hoofd dan het tellen zoals we dat nogmaal doen
Ik zal proberen dat uit te leggen maar mischien klink het wat raar;:oops:

Iemand geeft een tempo aan, dan tel ik niet 1,2,3,4 maar ik bepaal gevoelsmatig hoeveel tijd er zit tussen de 1 en de 2 tel(dit gaat bij mij op gevoel).(reverentie punt)
De duur van dit teverentie punt staat voor een noot van 1 tel, als ik een noot van een halve tel moet spelen speel ik die dus gewoon 2 keer zo snel als mijn reverentie punt.

Uiteindelijk draait het er allemaal om dat het geheel klopt met elkaar en klinkt zoals het bedoelt is.
Als jij een liedje in je hoofd zingt denk je ook niet na over hele of halve tellen, het zit gewoon zo in je hoofd, en als het klopt is het oke.

Jij hebt misschien ook wel een andere manier van hoe je onbewust bepaald hoelang een noot duurt.
Kijk maar eens of je er achter kunt komen hoe die manier is, en wie weet sta je wel helemaal verbaast.:)

Nu hoor ik iedereen hier op het forum stijgeren en sputteren.:eek:
Maar bij mij werkt het op be bovergenoemde manier.
Er zijn vele wegen naar Rome en zo is het ook met muziek maken en een instument leren bespelen.
Uiteindelijk moet iedereen zijn eigen manier vinden om problemen waar je tegen aan loopt op te lossen.
 
Solange zei:
Hoi Nikin,
Leunt aan bij hoe ik het doe, maar wat bedoel je met 'kloppend' op de snaar?
Klik om te vergroten...

Met kloppend op de snaar bedoel ik wel de juiste streekrichting en het juiste ritme, maar niet de juiste toonhoogte omdat je het hele stukje op één losse snaar speelt. Of wel op de juiste snaar, maar nog zonder vingers.
 
Nikin zei:
Met kloppend op de snaar bedoel ik wel de juiste streekrichting en het juiste ritme, maar niet de juiste toonhoogte omdat je het hele stukje op één losse snaar speelt. Of wel op de juiste snaar, maar nog zonder vingers.
Klik om te vergroten...
Ah, Ok! Wel dat doe ik ook. Eerst de noten zeggen zonder ritme, dan met het juiste ritme, dan enkel de rechterhand met het juiste ritme, dan de bogen en het ritme, dan de linkerhand zonder boog enkel de juiste vingers, dan alles samen zeer traag. Het lijkt heel wat en de verleiding is groot om een aantal stappen over te slaan maar het loont.
Ik raak bijna geen andere snaren meer omdat de hersenen weten wat er komt.
 
Solange zei:
Hoi Marjolein,

Probeer eens het volgende: Staat je stuk in een tweedelige maatsoort? Dus 4/4, 2/4, 3/4, zet met potlood (of een kleurbalpen) 1 streep boven elke kwartnoot, 1 boven elke 2 achtsten, 1 boven elke 4 zestienden,
Zet dan je metronoom op een comfortabel tempo, of zelfs iets eronder (trager). Elk streepje is een tik.
Probeer niet heel het liedje ineens maar begin met de eerste muzikale zin.
Het zal niet allemaal ineens lukken maar geleidelijk aan wel.
Laat de metronoom je leiden en als je er gek van wordt, tik met je voet mee.
Dat delen is op deze manier eenvoudiger. Nog een laatste tipje om het in te oefenen ; bij bv. 2 achtsten kan je op de eerste noot een accentje geven, bij vier zestienden doe je dan PAM-pa-pa-pa.
Als je het stuk helemaal goed hebt, laat je die accentjes natuurlijk weg.

Als het niet lukt, neem een foto van het stuk, dan bekijk ik het wel even voor je.:)

Succes!
Klik om te vergroten...
Streepjes zetten is ook wel een idee! Ik heb een etude van Dotzauer met allemaal zestienden en daar lukt het redelijk. Daarnaast heb ik de Allemande uit de eerste cellosuites van Bach en daar lukt het me niet vanwege de boogjes. Misschien die dan eerst met losse streken oefenen.

'PAM-pa-pa-pa' is nu juist wat ik niet mag doen, maar in mijn hoofd wel doe.
 
marloes s zei:
Hoi MarjoleinG
Het probleem wat je beschrijft is heel herkenbaar.
Het lukt mij ook bijna niet om te tellen als ik speel, en ik durf het bijna niet te zeggen maar ik tel ook niet als ik speel.
In het begin was ik daar ook behoorlijk gefrustreerd om en was ik bang dat dit een belemmering zou zijn voor mij spel en ontwikkeling.
Maar raar genoeg blijkt dat niet zo te zijn.
Mijn bepaling over hoe lang een noot duurt registeert zich anders in mijn hoofd dan het tellen zoals we dat nogmaal doen
Ik zal proberen dat uit te leggen maar mischien klink het wat raar;:oops:

Iemand geeft een tempo aan, dan tel ik niet 1,2,3,4 maar ik bepaal gevoelsmatig hoeveel tijd er zit tussen de 1 en de 2 tel(dit gaat bij mij op gevoel).(reverentie punt)
De duur van dit teverentie punt staat voor een noot van 1 tel, als ik een noot van een halve tel moet spelen speel ik die dus gewoon 2 keer zo snel als mijn reverentie punt.

Uiteindelijk draait het er allemaal om dat het geheel klopt met elkaar en klinkt zoals het bedoelt is.
Als jij een liedje in je hoofd zingt denk je ook niet na over hele of halve tellen, het zit gewoon zo in je hoofd, en als het klopt is het oke.

Jij hebt misschien ook wel een andere manier van hoe je onbewust bepaald hoelang een noot duurt.
Kijk maar eens of je er achter kunt komen hoe die manier is, en wie weet sta je wel helemaal verbaast.:)

Nu hoor ik iedereen hier op het forum stijgeren en sputteren.:eek:
Maar bij mij werkt het op be bovergenoemde manier.
Er zijn vele wegen naar Rome en zo is het ook met muziek maken en een instument leren bespelen.
Uiteindelijk moet iedereen zijn eigen manier vinden om problemen waar je tegen aan loopt op te lossen.
Klik om te vergroten...

Zoals jij doe ik het ook en vaak gaat dat ook goed, maar in sommige gevallen niet, zoals bijv. gebonden noten over de maatstreep heen. Of bij een aantal maten rust (in het ensemble), dus moet toch leren tellen, zodat ik het in ieder geval op de kritieke momenten kan toepassen.
 
De allemande van de eerste suite van Bach heb ik ook gespeeld. Dat is er typisch zo een die we eerst helemaal in zestienden gespeeld hebben, gewoon met de stok heen en weer, dus zonder boogjes. Daarna zijn we hem in kwarten gaan spelen, dus twee zestienden op een stok (niet gesepareerd als ze geen zestienden zijn), daarna geloof ik zoals hij er staat.
 
Ik speel af en toe samen met een ander die ook les van dezelfde leraar heeft. Deze is een stuk minder ver en heeft last van in de maat spelen op een manier waarop ik voorheen ook geworsteld heb. Komt neer op onregelmatig spelen. Toen ik het overwon, voelde ik ook veel beter die ritmes in mijn lichaam. Ik heb daarvoor een ritmesectie slagwerk van een website voor gebruikt, (popschool Maastricht geloof ik), want dat was mooi regelmatig maar had niet die tik van de metronoom. We spelen duetten die heel regelmatig inelkaar zitten zonder fratsen met gepunkteerde noten en vandaar uit dan heel voorzichtig het extra. Zó leuk om te horen en zien groeien dat het ritmische erin komt.
 
Lang had ik ook de gewoonte niet teveel te tellen (#12), met als voordeel dat het vloeiender is dan statisch tellen. In ensembles leunde ik dan wel op de andere cellisten. Toen ik in een speelgroep zo'n beetje als 1e cellist gezien werd ben ik consequenter gaan tellen. Nu vind ik het heerlijk dat te kunnen. Vloeiend en strak komt samen.
 
Inloggen of registreren om te reageren.
Terug
Naar boven