Ik ken de verzegeling van lijmnaden, het pennen van toets en bladen op alle hoeken en zelfs het geheel uiteennemen van het instrument en weer in elkaar lijmen met niet-hygroscopische lijm als maatregelen tegen het warmvochtige tropenklimaat van "Indië" maar de "extra stapeltjes" kende ik nog niet (vraag me ook af wat de ratio daarachter zou kunnen zijn). Heb je daar ook een foto van? Ik zie wel de stapelscheurreparatie in het achterblad.
Drie van de fijnstemmers mogen trouwens per direct van de snarenhouder af. Vervangen door een moderne Wittner is dan ook nog een optie. De "zwakkere resonanties in het hoog" kunnen verder ook nog worden veroorzaakt door een niet optimaal geplaatste stapel, hoewel ook de stevig oplopende welving daaraan debet kan zijn.
Wij bezitten de oude viool van mijn grootvader uit Bandung. De enige signatuur is bij de reparatie van een scheur in het onderblad door W. Belle uit 1940. Mijn grootvader had voor de oorlog een zaak in dezelfde straat in Bandung als Belle. Hij is in de oorlog gesneuveld sindsdien is het instrument voor het eerst weer bespeeld door mijn dochter (13j). De klank is heel mooi in het laag maar heeft zwakkere resonanties in de hoge tonen, mogelijk door de reparatie. Daarom heeft onze docent nu een leenviool geregeld. Verder heeft het instrument tropensteuntjes in de klankkast. Ik ben benieuwd naar suggesties over de mogelijke herkomst van het instrument en vooral of er iets aan de klank verbeterd zou kunnen worden.
