Vioolboeken

B

Brienneoftarth

♪
Dag allemaal,
Ik hoop dat dit onder spel goed staat, ik dacht dat onder boeken meer over leesboeken etc ging en niet over bladmuziek. Misschien heb ik dat verkeerd!

Ik vroeg me af of mensen nog leuke aanraders hebben voor vioolboeken met bladmuziek om bijvoorbeeld techniek te verbeteren. Met een cd erbij is pluspunt maar geen vereiste.
Ik ben op zoek naar een fijn boek voor toonladders en een met mooie muziek, liefst klassiek.
Als je super enthousiast bent over een bepaald boek wat niet perse hieronder valt hoor ik het graag, ben erg benieuwd wat er nog meer op de wereld is.

Ik speel momenteel in positie 1-3 en toonladders ook in 4de en 5de positie, maar zou dit ook graag gaan toepassen op mijn spel.

Alvast bedankt!
 
Misschien de Kreuzer-etüden?
Ik vond het een stuk prettiger dan Ševčík.
Of anders de Sonaten und Partiten van J. S. Bach voor vioolsolo?
 
@tamarrr96

Gezien het feit dat mijn muzikale smaak alleen betrekking heeft op meer serieuze muziek, heb ik ook niets mede te delen waar het 'lichtere muziek' betreft. Maar die lacune in lichtzinnigheid wordt wellicht door anderen gevuld. Die beperking in aanmerking nemend, het volgende:

Voordrachtsstukken
- Telemann: 12 fantasieën voor solo viool,
- Purcell: sonate in g,
- Senaillé: sonate nr. 9,
- Fiocco: arioso & allegro,
- Händel: de vioolsonates,
- Vivaldi: sommige vioolsonates,
- Corelli: de sonates op. 5 nrs. 6 - 12. De nummers 1 - 5 nog maar even met rust laten.
- Haydn: de vioolsonates 1 - 8. Een beetje saai, al is dat wel een persoonlijke mening.
- Mozart: tussen zijn vioolsonates en variaties zitten ongetwijfeld werken die je kunt spelen. Nu nog een pianist die al die noten voor zijn (m/v/overig) rekening wil nemen.
- Schubert: 3 sonatines op 137,
- Grainger-Kreisler: Molly on the shore,
- Dvorak: romantische stukken op. 75.

Overigens denk ik dat je in het begin het 'veiligst' bent met literatuur uit de Barok. Dus sonates van De Fesch, Geminiani, Leclair, Vivaldi, Locatelli en Tartini. Wel oppassen want sommige sonates van Leclair, Locatelli en Tartini kunnen knap bewerkelijk zijn. Voorts zijn de drie sonates op. 12 van van Beethoven mogelijk een toekomstige optie.

Concerten
- Vivaldi: concert in G op. 3/3,
- Geminiani: concert nr. 1,
- Accolay: concert nr. 1,
- Haydn: concert in G,
- Bach: concert in a,
- Nardini: twee concerten.
- Viotti: vioolconcert nr. 23

Ook voor wat betreft concerten biedt de barokperiode een rijke keuze. Als ik alleen al denk aan Vivaldi ................ Aan de andere kant, de man heeft ook lastiger te spelen werken gecomponeerd.

En als je het aandurft, denk dan eens aan de eerste drie concerten van Mozart. De andere nog maar niet. En sla voorlopig cadensen over. Je staat niet op het podium :eek:
 
Laatst bewerkt:
Oosterhof Vioolbouw zei:
Misschien de Kreuzer-etüden?
Ik vond het een stuk prettiger dan Ševčík.
Of anders de Sonaten und Partiten van J. S. Bach voor vioolsolo?
Klik om te vergroten...

Ik ben de laatste om het belang van de etudes van Kreutzer te ontkennen, want zij zijn voor de vorming van de basistechniek onontbeerlijk. Maar om nou te zeggen ze geven je muzikaal wat mee: nou nee. En de etudes die zijn gecomponeerd met een bepaalde muzikale pretentie zoals die van Paganini, Wieniawski, Ernst, Sivori, Lipinski en Vieuxtemps, blijven veelal buiten het bereik van veel violisten. Zoals ik ook maar weinig amateur-pianisten ken die zich wagen aan de etudes van Chopin, Moscheles of Moszkowski.

Ofschoon Sevcik wel degelijk 'gewoon' componeerde (resulterend in een aantal -lastige- werkjes voor viool en piano), ligt zijn belang toch met name in het feit dat hij 'vioolspelen' herleidt tot basisbewegingen. En als je die beheerst kun je alles spelen. En ik ga dan maar voorbij aan het feit dat hij later leerlingen stukken achterstevoren liet spelen. Al roept het vioolconcert van Schönberg sowieso die associatie bij mij op :cool:

De stof van Sevcik is uitermate nuttig. Maar het is als zodanig een geneesmiddel dat gedoseerd moet worden ingezet want anders werkt het averechts. Ik heb lang geleden opnamen gehoord van Jan Kubelik, de eerste door Sevcik opgeleide violist die wereldfaam bereikte. En het klonk als een muzikale robot. Technisch perfect, dat wel.

Bij je advies aangaande sonates en partita's van Bach kan ik me wel iets voorstellen. Maar ik neem aan dat je de meerstemmige delen uitsluit want met name de fuga in C is zelfs voor beroepsmatige violisten nogal een horde. En dan heb ik het nog maar niet over de chaconne want dat is weer een heel andere tak van sport.
 
Laatst bewerkt:
Oosterhof Vioolbouw zei:
Ševčík
Klik om te vergroten...
Ik heb een stel werkjes van Ševčík door geworsteld. Ik vond het vervelende dingen, uitsluitend bedoeld om de techniek te beheersen wat uiteindelijk wel is gelukt. Hele series akkoorden en arpeggio's in vele toonsoorten. Het gaf wel voldoening als je dat dan probleemloos voor de leraar ten gehore bracht maar tonaal gezien was het niet interessant.

Kreuzer is op zich technisch gezien niet vreselijk moeilijk, maar er zijn vele variaties in streek mogelijk. Mijn leraar liet mij altijd een stel streekvariaties instuderen en ik vond het verschrikkelijk. Dat kwam mede omdat bepaalde stukken zich daar absoluut niet voor leenden: geen mens zou daar die bepaalde streek op verzinnen.

Hopf zei:
Bij je advies aangaande sonates en partita's van Bach kan ik me wel iets voorstellen. Maar ik neem aan dat je de meerstemmige delen uitsluit want met name de fuga in C is zelfs voor beroepsmatige violisten nogal een horde. En dan heb ik het nog maar niet over de chaconne want dat is weer een heel andere tak van sport.
Klik om te vergroten...
Nee, ik zou daar met name de meerstemmige stukken bij nemen en dus niet de overbekende Partita III, want die is - c.q. vind ik- saai. Daarom van harte aanbevolen: de Chaconne. Die moet je dan vanwege de lengte wel uit het hoofd spelen, maar dat komt vanzelf als je die in studie hebt.
 
Oosterhof Vioolbouw zei:
Ik heb een stel werkjes van Ševčík door geworsteld. Ik vond het vervelende dingen, uitsluitend bedoeld om de techniek te beheersen wat uiteindelijk wel is gelukt. Hele series akkoorden en arpeggio's in vele toonsoorten. Het gaf wel voldoening als je dat dan probleemloos voor de leraar ten gehore bracht maar tonaal gezien was het niet interessant.

Kreuzer is op zich technisch gezien niet vreselijk moeilijk, maar er zijn vele variaties in streek mogelijk. Mijn leraar liet mij altijd een stel streekvariaties instuderen en ik vond het verschrikkelijk. Dat kwam mede omdat bepaalde stukken zich daar absoluut niet voor leenden: geen mens zou daar die bepaalde streek op verzinnen.


Nee, ik zou daar met name de meerstemmige stukken bij nemen en dus niet de overbekende Partita III, want die is - c.q. vind ik- saai. Daarom van harte aanbevolen: de Chaconne. Die moet je dan vanwege de lengte wel uit het hoofd spelen, maar dat komt vanzelf als je die in studie hebt.
Klik om te vergroten...

@tamarrr96 geeft aan dat zij (?) momenteel speelt in de eerste tot en met de derde positie en toonladders tot aan de vijfde positie. De (snelle) éénstemmige delen uit de sonates en partita's van Bach sluiten daar IMHO redelijk op aan. Om eens iets oneerbiedigs te zeggen: het is ook prima lesstof in de zin van stokvoering, positie- en snaarwisseling en bariolage.

In je advies ook de meerstemmige delen (drie fuga's en de chaconne) te spelen, kan ik je niet volgen. Ik heb geen beeld van het speltechnische niveau van Tamarrr96, maar ik weet wel dat het spelen van deze delen een vergevorderde techniek verlangt. Niet alleen in verband met het zuiver spelen van de vele dubbelgrepen en akkoorden, maar evenzeer de toonvorming. En niet iedereen is vertrouwd met het spelen van akkoorden van 'rechts' naar 'links' in plaats van omgekeerd. Daarbij is voortdurend, ook binnen één maat, sprake van positiewisseling.
De chaconne is geen fuga maar een variatievorm. Maar ook hier zijn de dubbelgrepen en akkoorden niet van de lucht. Evenmin als de vele, hier en daar wat lastig in toom te houden, arpeggio's. En dan ook nog uit het hoofd (mijn Flesch-uitgave van de chaconne telt 14 bladzijden, inclusief de 'Urtext'). Waarom zou je dan je energie steken in het bewust uit het hoofd leren? Als je je lang genoeg met een stuk bezig houdt, belandt het vanzelf op een bepaald moment in je vingers.
 
Inloggen of registreren om te reageren.
Terug
Naar boven