Vioolsonate nr 5 slotdeel

[Rolf Straver]

Dit is het slotdeel van sonate nr 5

 

[Marcelita]

Ook dit is iets dat de eerste keer ahw om je oren vliegt en als je het dan nog eens hoort, gaat het echt landen.
Leuk deel! Misschien vond ik deze met het tweede deel de meest toegankelijke.
Doet me een beetje denken aan de sfeer die je bij George Gershwin tegenkomt. wat de pianopartij betreft.
Hoop maar dat je een live duo viool-piano vindt voor uitvoering en opname van je vioolsonate!

 

[Rolf Straver]

Ook dit is iets dat de eerste keer ahw om je oren vliegt en als je het dan nog eens hoort, gaat het echt landen.
Leuk deel! Misschien vond ik deze met het tweede deel de meest toegankelijke.
Doet me een beetje denken aan de sfeer die je bij George Gershwin tegenkomt. wat de pianopartij betreft.
Hoop maar dat je een live duo viool-piano vindt voor uitvoering en opname van je vioolsonate!

Dag Marcelita, leuk altijd om te horen hoe de stukken overkomen bij wie ze voor het eerst te horen krijgen. Zelf ben ik er natuurlijk tijdens het componeren zo mee vertrouwd geraakt, dat ik, eenmaal in de rol van de luisteraar, mijn eigen muziek goed kan volgen. Maar dat het de eerste keer lastig is meteen greep op het stuk te hebben, kan ik mij ook goed voorstellen. Maar beter dit, dan dat het meteen saai en voorspelbaar is, want dat komt bij herhaald luisteren nooit meer goed, integendeel zelfs. Bij een live uitvoering hoort de zaal het stuk altijd voor het eerst en meestal blijft het ook bij die ene keer. Met dat gegeven moet je als componist leren leven, het zijn er maar weinigen, die je stuk meerdere malen zullen beluisteren. Maar gelukkig bestaat soms de mogelijkheid een live opname te maken en die op Youtube te zetten (voor wie het dan nog eens zou willen beluisteren)

Het dankbaarst ben ik altijd voor de commentaren van de uitvoerders, sowieso vanwege de moeite die ze nemen iets van het stuk te maken, maar ook doordat zij de echte kenners worden van het stuk, dat ze vele keren hebben doorgespeeld. Niet alleen de macro-architectuur van het stuk, maar elk detail hebben ze dan bewust beleefd, en wat ik met een muisklik noteer, kost hun soms een week oefening om goed te laten klinken.
Ik ben ze bij voorbaat al dankbaar dat ze de polyritmiek in dit deel straks als een Zwitsers horloge in de vingers hebben, vooral de pianist heeft het zwaar ;-) Maar mocht Narek uit Parijs die je ook hebt gehoord de pianopartij op zich willen nemen, dan gaat het zeker lukken, die jongen kan echt alles. Hoe lastig de vioolpartij is in de sonate, is altijd voor mij een groot vraagteken, het blijft lastig voor te stellen, dat vioolspelen, de grepen, de wisselingen, de stokvoering, de problemen met de zuiverheid... Ik vind het maar knap van jullie strijkers, in elk geval en ik weet me nog steeds te onbewust van de talloze moeilijkheden die een viool of een strijkinstrument i.h.a. heeft.
En daardoor ook weer van de mogelijkheden natuurlijk. Hoe beter je een instrument leert kennen, hoe speelbaarder, origineler en tóch idiomatischer je leert te schrijven. Er is nog een mooi vergezicht ;-)

Groeten uit Nijmegen!

 

[Marcelita]

Ja, die pianopartij is zeldzaam uitdagend met die ritmische effecten! Dit betekent wel dat de uitvoerders van jouw werk professioneel getraind moeden zijn dan wel als amateur zó waanzinnig gevorderd...dat maakt de kans ook kleiner dat je werk uitgevoerd gaat worden. Meer risico dat je het hebt gecomponeerd voor de bureaulade of de bestandsruimte in je PC. Vind je dat dan niet jammer?

Hoe lijkt jou de uitdaging om een stuk te componeren voor een duo viool-piano (of cello-piano) voor amateurs die elk niet verder zijn dan wat je van ongeveer niveau Nederlands muziekschoolexamen A kunt verwachten.
Of neem bijvoorbeeld niveau 2 van het Engelse systeem (http://nl.abrsm.org/en/our-exams/).
Er zijn NL componisten die die uitdaging zijn aangegaan op verzoek van Doris Hochscheidt en Frans van Ruth.
Hoe vertaal je je eigenheid in je composities naar iets dat uitvoerbaar is voor de licht gevorderde beginners?

Eind november is er in Ede in het Akoesticum een workshop/masterclass onder leiding van genoemde pianist en celliste. Amateurs gaan daar spelen uit de bundels muziekstukken die gecomponeerd zijn door o.a. Louis Andriessen. Nioeuwe Nederlandse muziek wordt zo toegankelijk voor een bredere kring amateurs.
Ook ik doe daaraan mee.

 

[Marcelita]

het blijft lastig voor te stellen, dat vioolspelen, de grepen, de wisselingen, de stokvoering, de problemen met de zuiverheid... Ik vind het maar knap van jullie strijkers, in elk geval en ik weet me nog steeds te onbewust van de talloze moeilijkheden die een viool of een strijkinstrument i.h.a. heeft.

Corda, doet dat niet aan koord denken? Maar je weet vast wel dat dat 'snaar' is.
't Is nét koorddansen wat we doen en het juiste evenwicht leidt tot de beste toon!

in elk geval en ik weet me nog steeds te onbewust van de talloze moeilijkheden die een viool of een strijkinstrument i.h.a. heeft.

Anders laat je de violist wel vanalles uithalen. Maar het klopt, een strijker kan nog véél meer!
Er zijn diverse streektechnieken die tot een bepaald soort klank leiden en als je je die bewust bent, waar zou dat toe kunnen leiden aan nog meer creativiteit!

 

[Rolf Straver]

Anders laat je de violist wel vanalles uithalen. Maar het klopt, een strijker kan nog véél meer!
Er zijn diverse streektechnieken die tot een bepaald soort klank leiden en als je je die bewust bent, waar zou dat toe kunnen leiden aan nog meer creativiteit!

Ja Marcelita, ik weet dat er veel technieken zijn, waar ik in de sonates nog geen gebruik van heb gemaakt! Het is soms, vanwege dat ik mij de klankverschillen nog te weinig kan voorstellen, maar meestal, doordat ik mij niet goed kan verplaatsen in het aspect: technisch mogelijk ja / nee c.q. hoe moeilijk...
Louré, Spiccato Jeté/Ricochet Arpeggiando (zoals in de cadens van Mendelssohn's vioolconcert), Flageolettonen, linkerhandpizzicato, col legno, col legno battuto, con sordino, triple stops, alla chitarra, bewust toeschrijven van een melodie aan een bepaalde snaar, en -wat ik het liefst beter zou doorzien-: de mogelijkheden tot tweestemmige polyfonie, al deze instrumentele aspecten moet ik nog eens extra goed bestuderen, in gezelschap van strijkers, en niet uit de boeken ;-)
Ik laat veel over aan de spelers, die komen met fantastische dingen af en toe, zoals een melodie sul tasto spelen op een lagere snaar, met heel weinig druk op de stok. Zoiets zou ik zelf niet hebben bedacht, maar vooral mijn vriend Gor in Yerevan is een ideale adviseur in werken met klankkleur. Het toepassen van klankleur en speciale effecten geeft afwisseling en kan zelfs een hele goede bijdrage zijn aan de vormarchitectuur van het stuk.

Nog bedankt voor de interessante link naar abrsm.org. Het geeft zeker een idee over de speelniveau's, al kan ik mij nauwelijks voorstellen dat muziekdocenten wereldwijd dit zo tot op het bot gedetailleerde systeem willen volgen, werkelijk elk detail is standaard beschreven en dat haalt misschien ook een beetje de ziel uit het muziekonderwijs. Het heeft, met de beste bedoelingen, ook een zekere neiging tot een totalitair systeem a.h.w. Ik heb bij de gitaar syllabus wel kunnen concluderen dat het goed overdacht is, maar tegelijk besef je, dat dit maar één van de wegen naar Rome is. Anyhow, het geeft voor de componist wel een idee over wat je mag gebruiken in een stuk voor een bepaald niveau. Dus zeker handig, als ik eens een stuk voor beginners zou willen schrijven.

Maar de vraag is, of dat voor mij verstandig is om te doen, misschien is het beter als een gevestigde componist dat doet. Ik heb grote waardering voor componisten die mooie werken schrijven voor beginers, dat is een behoorlijke set aan restricties erbij, en knap als je daarmee weet om te gaan. Toch zoek ik de uitdaging vooral in het gespeeld worden in programma's in de concertzaal, in het buitenland voorlopig. In Nederland wordt tonale muziek in de circuits die er toe doen, afgedaan als niet meer van deze tijd, maar ik schrijf nu eenmaal deze muziek. Ik ben 60 en laat gestart met componeren, dus focussen op eigen doelstellingen is des te belangrijker. Eerst misschien toch maar São Paolo en St Petersburg... ;-)

Ik ben er nog niet aan toegekomen te experimenteren met jouw voorstel voor het slot van deel 2, komt nog!
groeten,
Rolf

 

[Marcelita]

Aan Gor heb je zeker een goeie!!! Wow, zoals die speelde! Ik heb hem daarna nog gesproken, doe hem de groeten (hahaha, hij ziet wel meer mensen, is mij natuurlijk allang vergeten)

Maar de vraag is, of dat voor mij verstandig is om te doen, misschien is het beter als een gevestigde componist dat doet.

Je kunt er ook op een andere manier naar kijken. Het heeft dan iets weg van: als je het kunt uitleggen aan kinderen van de basisschool, dan heb je de materie echt begrepen. Ik vermoed dat dat dan ook de uitdaging is van de wetenschappers die in het kader van de Kinderuniversiteit aan kinderen van bovenbouw basisschool iets gaan uitleggen.
Zo zou je dus tonale muziek op de manier zoals jij dat beleeft en componeert, toegankelijk kunnen maken voor minder gevorderden. Je kunt je afvragen wat typerende stijlkenmerken van jou zijn en hoe je die zou kunnen vertalen naar een eenvoudiger technisch niveau. Het is vast wel een puzzel met hoe met restricties om te gaan, maar het zou voor jezelf ook zomaar kunnen leiden tot ideeën voor werken die je wilt componeren voor concertzalen.
En het voordeel van het proberen en plaatsen van zo'n stuk voor licht gevorderden is dat er in onze kringen hier mensen kunnen zijn die dat gaan uitproberen en, in mijn geval, laten horen met een geluidsopname hoe het dan is geworden met commentaar.
Voor mijzelf, in een heel ander vakgebied, heeft het heel simpel uitleggen van iets mij wel opgeleverd dat ik daardoor ook weer inspiratie kreeg voor wat ik op een ander niveau ook weer geïnspireerd door kon gaan.

Ik ben er nog niet aan toegekomen te experimenteren met jouw voorstel voor het slot van deel 2, komt nog!
groeten,

Ben zelf ook heel benieuwd!