Zaalgeluid anders dan versterkt geluid.

Edwin Strijkertje

Edwin Strijkertje

♪
Gisteren heb ik op palm zondag een uitvoering gehad.
Waaruit twee verschillende reactie kwamen.
1. Het zaal geluid was goed.
2. Over de versterking was het een drama.
Met opname apparatuur hoor je elk piepje en knarsje en enigheidje wat je in de zaal normaal niet hoort of bijna niet hoort als je accoustisch (onversterkt) speelt.
Ik heb het gevoel dat zo'n microfoon op de cello alles genadeloos afstraft.
Vraag: hoe kan ik dit verhelpen of verminderen? Weet iemand van jullie dit? Moet ik filters gaan gebruiken of de microfoon verder weg zetten ik weet het niet.
 
Wat bepalend kan zijn is de kwaliteit van de microfoon: niet alle microfoons zijn geschikt voor strijkinstrumenten. Verder zijn niet alle geluidstechnici even goed in het afregelen van strijkinstrumenten. Mogelijk zijn sommige ruimten ook geschikter voor een element (pick-up) dan voor een microfoon. Ik leverde met name aan bands en (kerk)combo's vaak met succes een element, dat als bijkomend voordeel heeft dat het omgevingsgeluiden veel minder oppikt en de kans op het z.g. "rondzingen" heel klein is. Voor een element is doorgaans wel de juiste ingang of voorversterker nodig.
 
Toen ik indertijd regelmatig versterkt speelde was mijn ervaring (in lijn met wat Bert schrijft):
- als er veel geluid is van andere (versterkte) instrumenten is een element een oplossing;
- met microfoon van hoge kwaliteit, op enkele decimeters van de klankkast, is er de meeste kans op het 'echte' cellogeluid;
- een combinatie van die twee + kundige geluidstechnicus biedt geweldige mogelijkheden.
 
Bedankt Bert en Jan voor jullie reactie.
Ik ga met jullie adviezen aan het werk.
Mogelijkerwijs moet ik overal een beetje tussenin gaan zitten.
Vorig jaar heb ik een opname terug geluisterd waarbij ik een element gebruikte , dit klonk meer als een bromvlieg dan een cello. (eerlijk gezegd was dit een heel goedkope element, dus een hele andere prijsklasse dan bij Bert op z'n website) Bert bedoelt u met voorversterking echt een versterker met effecten en een speaker om het geluid weer mooi te krijgen of een kleine versterker tussen de kabels naar mengpaneel?
Met een microfoon op een aantal decimeters afstand zoals Jan zegt lijkt mij ook dat dat het mooiste cello geluid geeft omdat dan het klankkast geluid ook mee gaat doen maar helaas maken mijn medemuzikanten te veel geluid en wordt het geluid uit de monitoren weer teveel opgepakt. (Misschien is een richtmicrofoon hiervoor mogelijk maar daar heb ik geen ervaring mee.) Helaas werken we nog niet met in ear monitoring.
Een kundige geluidsman heb ik helaas niet voor uitkiezen, maar ik weet na mijn laatste uitvoering van afgelopen stille zaterdag dat dit voor een heel groot gedeelte het eindresultaat bepaald.
Ik ben blij met jullie input dan weet ik in ieder geval waar ik het moet zoeken.
Vrolijke paasdag.
 
Een element (Piëzo e.d.) vraagt doorgaans om een ander soort versterker dan b.v. een E-gitaarverstreker. Piëzo en aanverwante elementen doen het goed op een versterker die speciaal voor versterkte akoestische gitaren geschikt zijn. Geluidspersonen m/v. weten meestal ook wel het juiste gaatje in een mengpaneel te vinden.
 
Inmiddels wel erg lang geleden heb ik mij met een goede vriend bezig gehouden met het maken van geluidsopnamen van zowel amateur jazzcombo's als kamermuziekgezelschappen. Hele nachten bezig met het zoeken naar de juiste microfoonopstellingen om er vervolgens tijdens de opnamen achter te komen dat ons nachtelijk denkwerk tot suboptimaal resultaat had geleid. Op zich niet verwonderlijk als je in de ochtend al die lege kratten zag :)

Ofschoon we ons ook wel eens, bij gebrek aan beter, te buiten gingen aan het gebruik van piëzo-microfoons, werden de meeste opnamen gemaakt met behulp van Neumann condensator microfoons. Die genoemde vriend overigens 'leende' van zijn toenmalige werkgever, de TH in Delft. Daar hoorde ook nog een buizen voorversterker bij, maar die is later, tot mijn verdriet, vervangen door een FET-versie. Want dat was het toch niet helemaal .........................

Wat ik toen wel heb afgeleerd is het op goed geluk aan elkaar koppelen van voor- en eindversterkers. De vuistregel is dat de uitgangsimpedantie (wisselstroomweerstand) van het voorgaande apparaat lager moet zijn dan de ingangsimpedantie van het ontvangende apparaat. De keten ziet er als volgt uit: microfoon-microfoonvoorversterker-regelversterker-eindversterker. Een punt van aandacht is wel dat de impedanties van buizenapparatuur AANMERKELIJK hoger zijn dan bij transistor- of FET-apparatuur. De invloed van misaanpassing in de vorm van aantasting van het geluidsbeeld is op zich wel te begrijpen als in aanmerking wordt genomen dat veel toonregelingen hierop zijn gebaseerd.
 
Inloggen of registreren om te reageren.
Terug
Naar boven