Ook ik heb het geluk gehad met verstandige ouders. Er waren regelmatig drama's met de pianojuf. Ik studeerde wel, maar níet datgene dat ik op had. De stukjes die ik moest spelen, en de oefeningen, riepen bij mij flink weerstand op.
Ik had mijn zinnen gezet op stukken die prettiger klonken (de boeken van mijn gevorderde broer), dus noten lezen was niet het probleem. Dat leer je héél gauw als je als kind iets wil
.
Maar ook als je goed bent in notenlezen, kun je falen in simpele stukjes. Het probleem zit tussen de oren; weerzin en faalangst!
(We hebben het over fase bovenbouw basisschool-onderbouw middelbare school)
Mijn ouders hielpen wel met oefenen als dat nodig was maar gingen er niet echt bovenop zitten. Het ging meer subtiel en "hoorde ik nou dat je dit of dat al lukt"? Het ging dan over iets dat ik als lesstof op had. Maar verder, als er een tweede stem blokfluit nodig was voor het oefenen, dan deed mijn vader dat.
Na weer een pittig conflict met preek en al bij de lerares (en moeder opgeroepen mee die preek aan te horen), werd mij thuis gevraagd wat ik zelf wilde. Ik voelde mij wel heel schuldig naar mijn moeder dat ze door mij weer op zoiets werd getracteerd. "Ga dan alstjeblieft toch ook maar met je lesstof aan de gang", was het vriendelijke advies. Niks boos ofzo. Puur pragmatisch. Maar omdat ik zoveel plezier aan piano spelen beleefde, vonden ze niet dat ik van les af moest.
Op een keer speelde ik op les weer iets wat ik "illegaal" had ingestudeerd (ik was daar heel hardnekkig in) en ineens kreeg ik tot mijn blijdschap complimenten en vroeg de lerares hoe het kon dat bijna al haar vergevorderde leerlingen daar bepaalde fouten maakten, waar ik het gelijk goed deed. Toen kwam de omslag: oefeningen en speelstukken die ik wél wilde
Vanaf toen ging het prima!
Mijn ouders keken heel goed of hun kinderen plezier hadden aan het instrument. We hebben alle vier op muziekles gezeten. Op gegeven moment was het blokfluiten niet meer leuk en zat er verder geen muziek in de ambitie van één van ons. Toen hield het gewoon op, zonder 'hard feelings'. En de ander wilde na blokfluit een ander instrument, dat kon ook. Uiteindelijk hebben we allevier onze kinderen weer muzieklessen laten nemen en proef ik bij iedereen weer dezelfde benadering als hoe onze ouders erin stonden.
Marloes, het lijkt mij vreselijk moeilijk om als kind alleen klarinet te oefenen, omdat je dan helemaal het positieve gevoel mist van "het lukt". Bij een piano heb je tenminste gelijk al een toon die er goed uit komt. Of bij orgel, alhoewel mij orgel alweer wat moeilijker lijkt.
Ik denk dat kinderen met instrumenten die niet gelijk makkelijk goede tonen geven, aandacht en steun extra hard nodig hebben! Moet je eens zien hoeveel werk wij als volwassenen al hebben om uit zo'n instrument wat te krijgen.
Niet alleen bij die lastige blaasinstrumenten met rietjes, of dwarsfluit, maar ook met onze strijkinstrumenten! En dan zijn wij supergemotiveerd en ervaren in het overwinnen van weerstanden.
En Gevoelige Snaar, jij bent uiteindelijk na die 8 jaar aan de saxofoon gegaan. Je was er kennelijk toen weer aan toe om een muzikale uitdaging aan te gaan. Kon je toen inderdaad weer helemaal vrij van weerstand voor oefen lekker aan de gang?
("niet geoefend, dan zonder eten naar bed") Intussen weten we maar al te goed dat belonen effectiever is en straf in de vorm van uitblijven van beloning. En verder zijn ook preken zonde van de moeite!
.
