Toen ik na enkele decennia weer begon met vioolspelen, ontbraken helaas de alles registrerende ogen en oren van mijn vioolleraar van 'anno dazumal'. Hij had - natuurlijk- altijd gelijk, maar je werd er soms een beetje gestoord van. Vooral als hij je tijdens het spelen onderbrak om je voor de zoveelste keer te waarschuwen voor een naderende 'gevaarlijke' passage.
Maar dat strenge toezicht ontbrak dus bij mijn wedergeboorte als violist. En dat was, neem ik aan, de aanleiding voor wat smetten aan mijn spel. Die betroffen dan zowel stokvoering als -houding, het vibrato en knijpen in de hals. Het eerste is inmiddels gerepareerd maar het tweede niet echt. Was er vroeger een duidelijk verschil tussen arm-, pols- en vingervibrato, nu echter niet meer. Er resteert nog slechts een soort 'eenheidsvibrato', waarbij ik de teloorgang van met name het vingervibrato betreur. Misschien een reden om 'authentiek' te gaan
Dan het knijpen in de hals, soms zelfs resulterend in kramp. Ik kan me niet herinneren daar vroeger ooit last van te hebben gehad, maar dat is een overweging die mij ook niet hielp bij het vinden van een oplossing. Ik heb het probleem, na het pad van de tips & adviezen volledig te hebben afgelopen, zelfs nog voorgelegd aan een aantal beroepsviolisten en -altisten, maar dan ging het gesprek meestal na één minuut al over de fysieke beperkingen waaraan zij zelf blootstonden. Toen, uiteindelijk, iemand mij wees op de linkerduim van Perlman. Perlman heeft de handen van een stratenmaker. De arme hals van zijn viool verdrinkt zo nu en dan zelfs bijna in het ravijn tussen zijn duim en wijsvinger. Nou had ik de DVD's van Perlman wel vaker gezien, maar ik had nooit zo speciaal op de linkerduim gelet. Nu wel en hij blijkt dat hij tijdens het spelen zijn duim met grote regelmaat naar buiten draait. Dus van de hals af. Joost mag weten waarom en misschien is het wel gewoon een tic. Maar ik heb het vervolgens zelf geprobeerd en het blijkt te werken! Het vervelende is alleen dat het, althans bij mij, geen automatisme is geworden. Met andere woorden: ik moet mijzelf zo nu en dan tot de orde roepen. Maar dan kan bij mij sowieso geen kwaad
De tip van Deano met betrekking tot het wrijven c.q. aaien kende ik nog niet. Maar de moeite van het proberen waard.
omdat het behoorlijk is ingesleten.
maar ik weet ook niet alles meer van hoe mn houding toen was maar het past wel bij me dat ik spanning creeer...
