Heel hartelijk dank Bert voor je wijze raad. Van jou kan ik een hoop leren. En dat tot 100 tellen ga ik zeker toepassen. Ik zal misschien nog wel eens in de fout gaan, maar jij denkt toch dat het dan allemaal goed zal komen als ik mijn best maar doe en dat is een hele geruststelling. Fijn om me gesteund te weten door een man die ik hoogacht. En dat niet alleen, maar ook door een man die bekend staat als bijna de beste vioolbouwer van Nederland. Zie deze opmerking niet als onzin, want ik ben een emotioneel mens en meen dit uit de grond van mijn hart.
Fijn Bert ga ik zeker doen. Want ik weet bijna zeker dat jij één van de weinige op het forum bent die het beste met me voorheeft.
Nee als je het niet goed meer weet, heeft dat ook geen zin.
Maar het maakt niet uit of ze voorkeur hebben voor huidenlijm. De larven banen zich een weg en wanneer ze toevallig een verlijming tegen komen hebben ze een gelukkie. Maar al doorvretende, verlaten ze de lijmnaad en vervolgen hun weg. Het lijkt me niet dat die beestjes hun weg vervolgen exact in het spoor van de lijmnaad. De afbeelding in #16 geeft daar ook geen bewijs voor. Het lijkt op een toevallig spoor.
Houtwormen houden van hout, en dan vooral van zacht onbehandeld hout. Misschien dat Huidenlijmwormen van huidenlijm houden, maar houtwormen niet. Ik weet dus niet waar je die wijsheid vandaan haalt Bert, maar ik hoor het graag van je.
Houtwormen houden van droog hout Geert. Ze leven alleen in kurkdroog hout. De kever wordt daarom ook wel genoemd een DROOGHOUTBOORDER. Bewerkt hout is niet geschikt voor de larven. Dus ook hout waarin lijm is getrokken is ongeschikt.
Ik had het woord "vers" inderdaad weg moeten laten. De houtworm houdt van zacht en voedzaam hout.
)
Of anders wel in de kasteeltjes van de adel, grachtenpanden van VOC-bestuurders, de salons in Parijs...En nu ga jij er landgoed Le Bocage aan toevoegen (in juli) en alle andere plekken waar je speelt. Historie blijft doorgaan, zonder houtworm!
Mijn cello heeft in het ver verleden een hele kolonie houtwormen gehuisvest.
Hun vroegere aanwezigheid is nog duidelijk zichtbaar op mijn cello.
Elk gaatje is geïnspecteerd en gerestaureerd door de vioolbouwer voor ik de cello kocht.
Mijn cello is een oude cello, en hele oude , uit de 18e eeuw, met een hele geschiedenis.
Soms als ik zit te studeren vraag ik mij af wat de cello allemaal heeft mee gemaakt, waar deze is geweest, waar ze haar mooie klanken heeft laten horen.
(Of was die klank toen nog niet zo heel bijzonder maar is dat pas gekomen na de houtworm?
Hoeveel uren ze heeft mogen zingen en of ze heeft gespeeld voor een koning of keizer.
Welke reizen ze heeft gemaakt en hoe ze is verzorgd door haar eigenaren
Mijn cello is vele malen ouder dan dat ik ben, heeft zo veel mee gemaakt, en zingt nog steeds de sterren van de hemel.
Ik heb een diep respect voor mijn cello en hou ziels veel van haar.
Sorry Marloes, ik weet dat ik jou en je cello pijn heb gedaan, ik had dit niet mogen doen.Boos? Ik ben woedend!
Mijn lieve cello zo beledigen, en pijnpunt blood leggen zonder dat even van te voren aan te kondigen.
Een tijd die zeer traumatisch was voor mijn cello!
Hoe zou jij je voelen als je half opgepeuzeld bent, eenzaam in je koffer vergeten en alleen?!
Deze cello en ik, wij horen bij elkaar.
