Ralf,
Deze "éénvoudige" compositie is geschreven voor "een ieder" die te "volgen" (dit in tegenstelling met mechanische moderne composities) muziek mooi vindt); dit stuk heeft (bewust of onbewust) niets te maken met de tijd van Mozart, Bach, Beethoven enz..
Ook heeft deze compositie niets te maken met muziekwetten (harmonieleer) maar met gevoel, maar is dat toevallig wel zo, dan is dat maar zo (m.i. zijn de muziekwetten/harmonieleer ontstaan uit het gevoel van de desbetreffende tijd en vastgelegd in regeltjes).
Een componist is in de ruimste zin, geheel vrij om muziek te schrijven zoals hij of zij dat wil.
Passionata is zoiets als voorbijgaan, beleven, gevoel, éénvoud.........; daar voldoet dit stuk aan.
Koos
Beste Koos, mijn excuses voor de nogal pittige toon waarop ik jouw stuk heb besproken. Nu ik mijn reactie herlees, valt het mij wel op. Dat heb ik zeker niet zo bedoeld. Sowieso is het fantastisch als iemand muziek componeert. Je zet het stuk natuurlijk wel in de etalage en dan is het te verwachten dat er naast bijval ook kritiek op komt. Eigenlijk hoefde ik niet op je stuk te reageren, maar ik las ook dat er naar commentaar werd uitgezien.
Het ligt bij ieder voor de hand om uit te zien naar bijval. Maar gefundeerde kritiek is eigenlijk interessanter dan bijval, hoewel deze natuurlijk altijd leuker is om te lezen, zelfs zonder toelichting. Maar bij kritiek vind ik dit eigenlijk altijd gepast; op een forum treed je in de openbaarheid en dat vraagt m.i. om uitleg van een standpunt. En dat kan interessant zijn voor degene die het betreft en voor de lezers die de discussie volgen. Anders bestaat een thread alleen maar uit dooddoeners: "Ik vind het chaotisch" "Nou dat is dan jammer, ik niet"
Mijn stukken werden op dit forum regelmatig flink bekritiseerd, op twee fronten: 1) dat de MIDI-weergave erg pover klinkt, en 2) dat de muziek zelf onsamenhangend en niet te volgen is. Wat het eerste betreft: dat klopt, de videopartituur is ook maar een hulpmiddel.
Wat het tweede betreft, dit soort commentaren vond ik altijd een beetje jammer, want als iemand geen samenhang hoort, wil dat niet zeggen, dat die er niet is. Iemand vindt het stuk niet mooi en kan het niet volgen. Voilà. Dat laat het stuk onaangetast, en wat ik op een forum als dit interessant zou vinden is om commentaar
op het stuk zelf te krijgen. Bv. "dit is technisch niet haalbaar" of "het zou beter werken als je dit of dat zus of zo zou doen omdat..." Natuurlijk hoeft dat niet per se, iedereen mag ook gewoon simpelweg een persoonlijke waardering geven, maar dat vind ik, wanneer onbecommentarieerd, even weinig zeggend als het in de openbaarheid brengen van je schoenmaat.
Dit is ook de reden dat ik een langere tekst heb geschreven, want ik wilde mijn mening wel toelichten. Natuurlijk is een componist vrij om een stuk naar eigen smaak en inzicht te componeren, en zelfs om vanuit het gevoel te schrijven, zonder het verstand erbij te betrekken. Maar een feiloos esthetisch gevoel, zonder bewust bijstellen, dat hebben maar weinig componisten. Mozart had het. Maar Beethoven niet, die was vaak in een worsteling met de materie. Het is overigens een misvatting te denken dat de grote componisten (en ook Mozart) zich niet bewust waren van regels voor een goede zetting of een een goed uitgewerkte architectuur van het stuk. "Regels" klinkt overigens een beetje alsof het een soort verplichting is, het is meer een formulering in woorden van hoe het muzikale denken in noten zich bij hen voltrekt. Het zich verdiepen in die regels kan een stimulans zijn voor componisten door hen het muzikale denken dichterbij te brengen. Het bewust niet volgen van regels van een bepaalde stijl kan leiden tot een andere muziekstijl met nieuwe expressiemogelijkheden. Het
onbewust overtreden van principes leidt i.h.a. tot zwakke, inconsistente stukken.
Ik ben het fundamenteel oneens met de stelling, dat je muziekstuk niets te maken heeft met muzikale wetten. Die wetten zijn er, zelfs als de componist ze blijkbaar niet kent. Om een analogie te geven: stel, je bent architect, en je wilt iets moois bouwen,"op gevoel". Kan dat wel? Tot op zekere hoogte misschien. Voor een mooi architectonisch gebouw moet de architect berekeningen maken, wiskunde toepassen, anders zitten er kieren in, lekt het dak, of stort het gebouw zelfs in. Een architect weet exact wat de oppervlakte is van een koepel, de lengte van de schuine zijde van een rechthoekige driehoek e.d. Anders kom je niet verder dan een hut bouwen. Het toepassen van de stelling van Pythagoras betekent niet, dat je onkunstzinnig bezig bent, "mechanisch"of "cerebraal". Je bent dan gewoon een vakman, die zijn fantasie en esthetisch gevoel verbindt met de wetten van de statica, de wiskunde etc.
Wie komponeert, ontkomt niet aan sommige universele principes, of je ze nu kent of niet. Ze bestaan eenvoudigweg, en met dezelfde dwingende uitwerking als bv. de stelling van Pythagoras. Sommige stemvoeringsprincipes b.v. moeten eenvoudig gevolgd worden om een goed gecomponeerd resultaat te verkrijgen. Door Bach, door Schubert, Wagner, Hindemith, Bartok en door ons. Een zetting met octaafparalellen in de buitenstemmen is geen esthetische keuze, het is een fout. Tenzij je een lekkend dak of een deur die niet sluit een "persoonlijke keuze" vindt.
De uitleg van het woord
passionata is wel heel erg persoonlijk en voert niet terug op wat het in het Italiaans betekent. Voorbijgaan, eenvoud? Voorbijgegaan zou eventueel
passato kunnen zijn misschien?
Heel veel succes Koos met je nieuwe composities, maar ik zou toch willen aanraden om in de theorie te duiken, je kunt gewoon niet zonder en het is absoluut geen gevaar voor creativiteit en fantasie.
