gevoeligesnaar
Karin
Ik zit in een dip, al een paar week. Eigenlijk voor het eerst, sinds ik cello speel. 
Afgelopen paar weken lukt het gewoon niet. Ik heb al weinig zin om te oefenen.. Ik probeer zoveel mogelijk om in ieder geval elke dag te beginnen met oefenen zonder mijzelf een onhaalbaar doel te stellen maar al meerdere keren in de afgelopen weken heb ik hem binnen 5 of 10 minuten ook weer weggezet.
Het begint al met Dotzauer. (voor de liefhebbers: ben nu gestrand in etude 27). Ik vind ze anders een echte uitdaging maar deze is zo lastig. En de vorige was ook al zo lastig. En die hoefde ik maar half te doen om mijn handen niet te forceren.
En vervolgens werk ik aan iets waar ik mij in mijn hele cellotijd zó op verheugd had: Le Cygne van Saint-Saëns. In de orginele toonsoort. Kijk, ik snap dat ik hem niet zo kan spelen als bijv. een Yo Yo Ma. Maar bij mij klinkt hij na 3 weken ploeteren meer als een ekster die een heel gruwelijke doodstrijd doormaakt...
Ik weet het: dipjes horen erbij en over een paar weken zal het vast wel weer ineens beter gaan. Maar nu word ik er een beetje moedeloos van.
Wie herkent dit? En praat me even moed in hoe ik mijn dipje kan overwinnen?
Afgelopen paar weken lukt het gewoon niet. Ik heb al weinig zin om te oefenen.. Ik probeer zoveel mogelijk om in ieder geval elke dag te beginnen met oefenen zonder mijzelf een onhaalbaar doel te stellen maar al meerdere keren in de afgelopen weken heb ik hem binnen 5 of 10 minuten ook weer weggezet.
Het begint al met Dotzauer. (voor de liefhebbers: ben nu gestrand in etude 27). Ik vind ze anders een echte uitdaging maar deze is zo lastig. En de vorige was ook al zo lastig. En die hoefde ik maar half te doen om mijn handen niet te forceren.
En vervolgens werk ik aan iets waar ik mij in mijn hele cellotijd zó op verheugd had: Le Cygne van Saint-Saëns. In de orginele toonsoort. Kijk, ik snap dat ik hem niet zo kan spelen als bijv. een Yo Yo Ma. Maar bij mij klinkt hij na 3 weken ploeteren meer als een ekster die een heel gruwelijke doodstrijd doormaakt...
Ik weet het: dipjes horen erbij en over een paar weken zal het vast wel weer ineens beter gaan. Maar nu word ik er een beetje moedeloos van.
Wie herkent dit? En praat me even moed in hoe ik mijn dipje kan overwinnen?