Zou afkomstig kunnen zijn van het boek van Simone Sacconi waarvan de Duitse versie de titel "Geheimnisse Stradivaris" meekreeg. Er staat ondermeer een constructie in beschreven die gebruik maakt van de Gulden Snede waarbij de contouren van een Stradivarius-model kan worden geconstrueerd. Ik zal hieronder de tekening geven:
Als je nu punt B bekijkt is dat het akoestisch centrum, dat wil zeggen dat op die lijn de bovenste helft van het blad even zwaar is als de onderste helft. (Je ziet aan weerszijden van B ook de voetjes staan waar de kam moet komen. Die lijn gaat ook precies door een f-kerf van ieder f-gat). Als je een puntig voorwerp neemt en die plaatst op het snijpunt van de middenas en de lijn door B is het blad in evenwicht. Het mathematisch midden ligt echter op punt A , maar daar zal onbalans heersen omdat de onderste helft van het blad veel groter is dan de bovenste.
Als je volgens de beschrijving van Sacconi te werk gaat kun je een hele mooie contour construeren met passer en liniaal van een viool in bijna iedere gewenste grootte! (Als het te klein wordt gaat het niet meer vandaar het woord 'bijna'). Dus ideaal voor de kleinere viooltjes.
Als je nu punt B bekijkt is dat het akoestisch centrum, dat wil zeggen dat op die lijn de bovenste helft van het blad even zwaar is als de onderste helft. (Je ziet aan weerszijden van B ook de voetjes staan waar de kam moet komen. Die lijn gaat ook precies door een f-kerf van ieder f-gat). Als je een puntig voorwerp neemt en die plaatst op het snijpunt van de middenas en de lijn door B is het blad in evenwicht. Het mathematisch midden ligt echter op punt A , maar daar zal onbalans heersen omdat de onderste helft van het blad veel groter is dan de bovenste.
Als je volgens de beschrijving van Sacconi te werk gaat kun je een hele mooie contour construeren met passer en liniaal van een viool in bijna iedere gewenste grootte! (Als het te klein wordt gaat het niet meer vandaar het woord 'bijna'). Dus ideaal voor de kleinere viooltjes.
