Dipje

[gevoeligesnaar]

De laatste maanden hebben jullie weinig berichten van mij gezien. Ik zat toch al in een cello-dip (zo'n hobbel waarbij het lijkt of je niet verder komt. Gaat alleen over het cellospelen; verder gaat het prima met me) en door persoonlijke (familie)omstandigheden kom ik even niet zo aan het cellospelen toe.

Vraag is nu even hoe ik het weer een beetje op ga pakken.

Ik heb besloten om wel les te blijven houden volgend seizoen, maar ga terug naar een half uur in de 2 weken. Dan heb ik niet zoveel 'huiswerk' en blijft het te overzien. En ben ik als ik wat langer speel, niet alleen maar bezig met de lesstof.

 

[Marcelita]

De laatste maanden hebben jullie weinig berichten van mij gezien. Ik zat toch al in een cello-dip (zo'n hobbel waarbij het lijkt of je niet verder komt. Gaat alleen over het cellospelen; verder gaat het prima met me) en door persoonlijke (familie)omstandigheden kom ik even niet zo aan het cellospelen toe.

Vraag is nu even hoe ik het weer een beetje op ga pakken.

Ik heb besloten om wel les te blijven houden volgend seizoen, maar ga terug naar een half uur in de 2 weken. Dan heb ik niet zoveel 'huiswerk' en blijft het te overzien. En ben ik als ik wat langer speel, niet alleen maar bezig met de lesstof.

Herkenbaar dipje! Inderdaad is het heel belangrijk om les te blijven nemen. Spelen wat je leuk vindt, is ook één van de ingrediënten die hebben gewerkt. En ook samenspel, dan hoorde ik mijzelf mooi bijdragen. Het ging dan niet om van die ingewikkelde partijen. Het muziekplezier samen heeft mijn dipjes nooit echt diep gemaakt op die manier!
Bij mij waren les blijven nemen en samenspel eigenlijk de belangrijkste medicijnen.
Karin, ik hoop dat je hier ook weer fijn overheen komt, want eigenlijk proef ik bij jou ook wel dat je doorgaans veel plezier hebt aan cellospelen.

 

[Nikin]

Ik denk ook dat samen spelen heel goed werkt, en dan misschien niet in een groep, maar gewoon met iemand die een beetje hetzelfde niveau heeft. Dan kun je samen de stukjes kiezen en word je niet meteen geconfronteerd met een, soms te moeilijke, muziekkeuze in een groep waar je geen invloed op hebt. Misschien weet je leraar wel iemand met wie je kunt afspreken?

Zelf speel ik regelmatig samen met andere leerlingen van mijn leraar of met mensen van daarbuiten. Dan spreken we bijv. af om eerst wat samen te proberen en nemen daarna samen een les, om weer over wat drempels heen geholpen te worden. Vind ik heel gezellig en stimulerend!

 

[Marcelita]

Ik denk ook dat samen spelen heel goed werkt, en dan misschien niet in een groep, maar gewoon met iemand die een beetje hetzelfde niveau heeft. Dan kun je samen de stukjes kiezen en word je niet meteen geconfronteerd met een, soms te moeilijke, muziekkeuze in een groep waar je geen invloed op hebt. Misschien weet je leraar wel iemand met wie je kunt afspreken?

Zelf speel ik regelmatig samen met andere leerlingen van mijn leraar of met mensen van daarbuiten. Dan spreken we bijv. af om eerst wat samen te proberen en nemen daarna samen een les, om weer over wat drempels heen geholpen te worden. Vind ik heel gezellig en stimulerend!

Ja, dat is ook een leuke manier: samen een les nemen! Met de andere leerling met wie ik duetten speel, zijn de verschillen in niveau net iets te groot. Wat ik weer wel heb gedaan, dat is met dat kwartet samen een ensembleles nemen bij één van onze docenten.
Met de leden van het kwartet (dat is ooit zo voortgekomen uit een groter ensemble van de muziekschool) is het goed mogelijk stukken uit te kiezen waar ieder van ons wat mee kan. Het is dan belangrijk dat niemand op de toppen van zijn/haar kunnen gaat zitten, zodat je goed toekomt aan er echt muziek van te maken. Elke keer weer meemaken dat je met je cello zulke mooie dingen kunt bijdragen, dat is zo'n goed medicijn bij een dip.

Verder kan een docent die heel goed snapt wat zo'n dip is wel adequaat inspelen. Door naar les te blijven gaan, geef je je docent ook de kans jou weer door de dip heen te trekken en weer energie te geven om weer meer te leren.

 

[Oosterhof Vioolbouw]

Ja, zo'n dipje is bekend ook bij bespelers van andere strijkinstrumenten. Mijn ervaring is, dat het weer voorbij gaat en dat je dan merkt dat je opeens met een sprong vooruit bent gegaan. Ik weet niet of het verlagen van de lesfrequentie een wijze beslissing is, maar dat kan zeer persoonlijk liggen. Ik zou zelf doorgaan met een wekelijkse sessie en kan me goed vinden in hetgeen Marcelita daar over beweert: de docent helpt mee je weer uit die dip te krijgen.
Ik hoop dat je er weer doorheen komt en weer plezier krijgt in het cellospelen.

 

[marloes s]

Voor mij ook heel herkenbaar.
Soms laat ik de cello dan even liggen, maar ga ook door met de lessen.
Raar genoeg helpt het mij soms ook om juist een heel moeilijk stuk te vragen bij de les.
En nieuw stuk, fris beginnen en mij er lekker in kunnen vast bijten.
Soms gaat een nieuwe techniek of iets wat je probeert te leren gewoon even niet, soms lange tijd niet.
Dan zeg ik tegen mijn docent dat het niet lukt, dat het mij frustreerd en dat ik het voor nu wil laten liggen.
Dat ik iets totaal anders wil gaan doen, dat helpt mij meestal goed.
Soms worstel je zolang met iets dat alle lol en motivatie weg is, dan is het tijd voor iets nieuws.

Sterkte, het komt echt wel weer terug.

 

[gevoeligesnaar]

Ik ga niet minder lessen, alleen minder lang. Ik had al 1 x per 14 dagen les, dat blijft zo, alleen ga ik van een uur naar een half uur. De reden is ook dat er voor elke les een bult voorbereiding inzit waardoor ik aan andere dingen dan de lesstof niet toekom. En dan is het best wel veel waardoor ik er een beetje tegenop zie elke keer hoe ik dat erin krijg...
Er zit natuurlijk een prijskaartje aan de lessen, dan wil ik de lestijd ook optimaal benutten met goed voorbereide stukken.

Ja en samenspelen...ik zou het heel graag willen maar het lukt me maar niet om iemand te vinden. Ook via mijn docent al gevraagd maar ook dat is niet gelukt...
Dat is dan weer een nadeel van wonen in het rustige Noorden.

 

[Marcelita]

Ja en samenspelen...ik zou het heel graag willen maar het lukt me maar niet om iemand te vinden. Ook via mijn docent al gevraagd maar ook dat is niet gelukt...

Ja, dat is best balen. Had je ook al uitgezocht of er dan iemand is met een ander instrument om samen te spelen?
In het rustige Noorden is het natuurlijk allemaal dun bezaaid, dus ook met muziekamateurs. Heel wijdse omgeving, kleine dorpjes, een beetje stad al gauw 30 tot 40 autominuten. Hebben ze in die dorpjes nog een harmonie-orkestje waar misschien nog een bijvoorbeeld een klarinettist het leuk zou vinden met je kamermuziek te spelen?