Eerlijk gezegd ken ik maar vier dirigenten van naam met een strijkersachtergrond, namelijk Toscanini, Ormandy, Barbirolli en Marriner. Toscanini werd zowel verafgood als -muzikaal- verguisd. Ormandy was overigens met name beroemd in de Verenigde Staten van Amerika, dus of dat tot aanbeveling strekt moet ieder voor zich maar uitmaken. Niet dat het er toe doet, want de man is al dood. Die anderen trouwens ook.
Ik ben mij er wel van bewust dat er genoeg strijkers waren en zijn die meenden c.q. menen te moeten gaan dirigeren. Namen als Oistrach, Rostropovich, Zukerman, Zjnaider en Bell. De eerste twee konden er dan nog wel (een beetje) mee door, ofschoon zij zich beperkten tot een piepklein repertoire. De rest, ach ..................
De meeste beroemde dirigenten zijn gewoon opgeleid en begonnen als dirigent. Gesteund door een stevige pianotechniek, want heb je hard nodig. Een verstandig dirigent bemoeit zich voorts zelden tot nooit met zaken als streken en vingerzetting, want dat is de verantwoordelijkheid van de groepsaanvoerders bij de strijkers. En de groepsaanvoerders bemoeien zich nooit met elkaar op dit punt, want wat moet een violist voor zinnigs zeggen over hoe het moet de cello's? Of een bassist over violen? Laat staan een dirigent
De enige dirigent waarvan ik weet dat hij wel eens een bepaalde stokvoering aan strijkers 'adviseerde', was Otto Klemperer. Maar dat had geen strijktechnische achtergrond, maar hield verband met een door hem (Klemperer) gewenste muzikale of ritmische frasering. Want Klemperer kende geen twijfel. Hooguit bij de zesde symfonie van Bruckner.
Het zijn er legio.