Volg de onderstaande video samen om te zien hoe u onze site kunt installeren als een web-app op uw startscherm.
Notitie: Deze functie is mogelijk niet beschikbaar in sommige browsers.
Kwinten denk ik niet.Een kwartet of kwinten zou nu al moeten kunnen volgens Hugo!
Ik weet niet of je veronderstelling steunt op eerdere -eigen- ervaringen, maar (akoestisch) overstemmen is in zijn algemeenheid te voorkomen door rekening te houden met elkaar. Een aardig voorbeeld is de cellosonate van Rachmaninoff, voorzien van een oorverdovende pianopartij. Maar met behulp van enig polderen blijkt een uitvoering door twee musici met een gelijkwaardige inbreng heus wel denkbaar. En in opnamestudio's is erg veel mogelijk.Het lijkt mij dat je met de viool de gitaar heel gemakkelijk overstemt.
In aanmerking nemend dat in het geval van Leonid Kogan en Alexander Ivanov-Kramskoy sprake is van schitterende opnamen van muziek voor viool en gitaar, zie ik niet zoveel heil in een discussie over 'of dit eigenlijk wel kan'. Geniet van de muziek in plaats van te theoretiseren.Mijn bewering is geen veronderstelling maar berust op mijn ervaring. Het volume van een akoestische gitaar is mij bekend evenals het volume van een viool. Wanneer deze twee fenomenen worden gecombineerd kan gesteld worden dat de violist zich behoorlijk gedeisd moet houden om te voorkomen dat het gitaarspel wordt ondergesneeuwd.
Concerten voor viool of piano en orkest hadden, behoudens bij van Beethoven, tot aan de eerste decennia van de 19e eeuw veelal niet meer om het lijf dan het begeleiden van 'de virtuoos'. Hieruit ontwikkelde zich een vorm waarbij solist en orkest tot een gelijkwaardige dialoog kwamen. En het is inderdaad de vraag of een gitaar zich tegen de achtergrond van dat laat-negentiende eeuwse orkestrale geweld staande had kunnen houden. Nee dus. Maar dat is ook niet aan de orde. Als je moeite neemt te luisteren naar het Concerto da Aranjuez of de Fantasia para un gentilhombre, beide van Joaquín Rodrigo, blijkt dat de componist een andere benadering heeft gekozen, namelijk die van het concerto-grosso waarin solist en orkest afwisselend aan het woord zijn en als zodanig niet hoeven te wedijveren. En gelukkig was het ook nog eens de tijd van het muzikale neo-classisismeEr bestaan toch ook gitaarconcerten. In dat geval moet een akoestische gitaar het opnemen tegen een heel symfonieorkest. Ik heb vroeger meegespeeld in een uitvoering van het Concierto de Aranjuez van Rodrigo. Ik kan me niet herinneren dat er problemen voor de gitarist waren.
Ja, dat is een aardige opdracht. Maar het zelf uitvoeren van een dergelijke combinatie is iets totaal anders dan er naar te luisteren. Want een opname kan geluidstechnisch gezien zodanig worden gemonteerd dat een juiste balans wordt bereikt. Dat staat dan op de CD.Geniet van de muziek in plaats van te theoretiseren.
Tja, wie begon er dan over een microfoon in dit onderwerp?Misschien stond er wel een microfoon opgesteld?![]()
Dat was ik en niet zonder reden. Ik zal het proberen uit te leggen. Wanneer je als gegeven hanteert dat het volume van een akoestische gitaar eigenlijk te laag is ten opzichte van dat van de viool, kun je je toevlucht nemen tot een microfoon die dan in de nabijheid van het klankgat van de gitaar wordt opgesteld. Met hulp van wat elektronica (versterker) kan er dan gecompenseerd worden en kan men komen tot evenwichtig samenspel.Tja, wie begon er dan over een microfoon in dit onderwerp?
Intussen is Christel nog steeds zoekende!