Tobias †
|♫♫|♫
Waarom ontroerd muziek ons en waarom vinden we dat een bepaald stuk juist door die ene violist gespeeld moet worden, het zijn de roerselen der ziel die wij niet begrijpen of doorgronden kunnen.
Zo hoor ik het Adagio uit het Vioolconcert no.3 van Mozart het liefst gespeeld door Hrachya Avanesyan, trouwens met dit Adagio heb ik wat, het doet me denken aan mijn verloren liefde en de pijn die ik voelden toen alles voorbij was
.
Deze muziek brengt alles weer in herinnering maar door de schoonheid ervan is deze muziek ook een soort balsem voor mijn ziel.
Ik zie mijn geliefde weer voor me met haar mooie bruine ogen, ogen die zo rein en zuiver waren als een weids landschap na een onweersbui, alles was mooi aan haar zoals ook alles mooi is aan dit Adagio.
Oude pijn die was ingesponnen in mijn ziel komt weer naar boven, het luisteren naar deze muziek is een soort zelfkastijding, oude wonden gaan weer open maar worden door de muziek dragelijk gemaakt en overgoten met aanvaarding.
Zo hoor ik het Adagio uit het Vioolconcert no.3 van Mozart het liefst gespeeld door Hrachya Avanesyan, trouwens met dit Adagio heb ik wat, het doet me denken aan mijn verloren liefde en de pijn die ik voelden toen alles voorbij was
.Deze muziek brengt alles weer in herinnering maar door de schoonheid ervan is deze muziek ook een soort balsem voor mijn ziel.
Ik zie mijn geliefde weer voor me met haar mooie bruine ogen, ogen die zo rein en zuiver waren als een weids landschap na een onweersbui, alles was mooi aan haar zoals ook alles mooi is aan dit Adagio.
Oude pijn die was ingesponnen in mijn ziel komt weer naar boven, het luisteren naar deze muziek is een soort zelfkastijding, oude wonden gaan weer open maar worden door de muziek dragelijk gemaakt en overgoten met aanvaarding.
Laatst bewerkt: