Wanneer iets stroefs zoals een anti-slibmatje van rubber, contact maakt met de lak zal de lak er op den duur afslijten. Dat is niet anders, tenzij je een speciale lak op je cello hebt, zoals een poly-urethaanlak maar die wordt alleen in China toegepast: is zeer slijtvast maar ook keihard en daardoor eigenlijk ongeschikt als lak.
Ja, die vraag had ik ook!
Ik zie geen verschil in het moment (kracht maal arm) bij het neer zetten van de cello in een blok of -met dezelfde lengte van de pin- neer zetten op de vloer: die blijft dezelfde. Het enige wat daar verandert is de hoogte van de cello t.o.v. de vloer.
Ik weet niet wat er tegenwoordig gebruikt wordt aan weekmaker. Vroeger (tachtiger jaren vorige eeuw) werden ftalaten veel toegepast (herkenbaar aan hun kenmerkende snoepjesgeur) en die waren redelijk vluchtig, dat wil zeggen migreerden gemakkelijk naar het substraat waarmee ze contact maakten. Ik weet niet of vioollak daar tegen bestand is en of een spirituslak slijtvaster is dan een olielak.
De mate van slijtage wordt bepaald door de wrijvingsweerstand: hoe grover het materiaal des te groter de weerstand en dus ook des te groter de slijtage. Een zeemleer lijkt me wat gladder dan een stroeve rubbermat, maar de tijd bepaalt hier de mate van slijtage. Na verloop van tijd zal ook het gladdere stuk zeem afname van de laklaag laten zien. Je kunt je afvragen hoe ernstig dat dan is als je de slijtage rubriceert onder 'gebruikssporen'.
Ja, maar dat is/was niet het doel van het plaatsen van een houten blok! De cello moest hoger komen.
Wat bedoel je met hoger?
) en ik ben natuurlijk even gaan googlelen. En inderdaad, bij haar zie je een vergelijkbare stand van de cello; de punt in haar linkerbeen staat zelfs nòg lager. Conclusie: het moet dus kunnen! 
