Marcelita
|♫♫|♫♫|♫♫|
Vanochtend opende het 15e cellofestival in Dordrecht onder de nieuwe naam Dordt in Cello. Er werd verteld hoe het één en ander zo gekomen is en dat we ons nu drie dagen onder kunnen dompelen in alles wat met cello van doen heeft. Lekker met z'n allen in onze cellobubbel!
Lopende van mijn logeeradresje naar de leslocatie (alwaar ook de opening van het festival plaatsvond) door de oude stad zag ik al achter veel ruiten van winkels posters van het festival hangen en aankondigingen van concerten.
En zelfs langs de wegen wordt men geconfronteerd met het cellofestival
Na de opening en het voorstellen van het team docenten ging iedereen naar de lesgroepen. Daar werd al lekker aangepakt, tenminste in ieder geval in groep B onder leiding van Katja Dirven -Didychenko.
Het was al best warm en de organisatie bracht waterflesjes rond voor alle deelnemers en koffie voor docenten.
Het lunchconcert was in de Trinitatiskapel, een middeleeuwse kapel uit de 14e eeuw in het oude centrum. Er waren gidsen geregeld (vrijwilligers) die de cellisten naar de kapel loodsten. In een zijruimte van de kapel was ook nog eens een broodje-gezond buffet opgesteld met soep en sap erbij. Met een bordje op schoot kon je vervolgens plaatsnemen in de kapel en je o.a. een Brahmssonate van Pieter Wispelwey en Paolo Giacometti (piano) tegoed laten doen.
Het enthousiasme was zo groot dat er nog een toegift kwam, hetgeen de planning van het festival wat tartte, maar ach, er kon nog wel wat geschoven worden.
Zo was er een klein groepje die werd ontboden door vioolbouwer Jan van Elst.
Kijk, hier lopen we door het zeer zonnige Dordrecht naar de vioolbouwer die ons vanalles kon uitleggen over wolftonen en het (on)nut van wolfdoders. Over dat je met meubelolie tot op een zekere hoogte plekjes kunt bijwerken van je cello (géén antiekwas, dan breng je een laag aan die je niet moet willen), het nut van viol om je cello schoon te maken, verder werd de staat van onze celli besproken, want dat vonden we nuttig.
Verder nog een rondleiding in zijn werkplaats; een geslaagd bezoek was het.
's Avonds concert in de Grote Kerk. Het terras in de buurt van de kerk zat voor die tijd o.a. vol met concertgangers. De bestellingen werden nogal traag geleverd, zodat het wat haastwerk was. Omdat het eigenlijk overal druk was, had het ook niet veel zin om op te stappen, tenslotte hadden we toch wel trek.
Het avondprogramma/openingsconcert in de Grote Kerk werd uitgevoerd door de stadsorganist, het Vlaams omroepkoor en Pieter Wispelwey. Hoe mooi koor begeleid kan worden door één cello, prachtig! Spiegel im Spiegel van Arvo Pärt kan ook heel mooi met cello en orgel worden gespeeld, waarbij de organist mooi gebruik maakte van wat registers.
Naast cello en orgel werden ook enkele koorwerken ten gehore gebracht uit het meer onbekende repertoire (heb nooit gehoord van Rudi Tas, James Macmillan en Orazio Benevolo, alles met de titel 'miserere').
De acoustiek van de kerk zat hen niet mee als er ff (extra hard) gezongen en de sopranen vibreerden; ik denk dat ze in een concertzaal nog meer tot hun recht kwamen. Goed, mijn mening, en ook die van mijn buur op dat moment! We waren op dat moment blij dat we ergens achteraan zaten.
De 6e cellosuite van Bach werd solo uitgevoerd, ja, toch nog een cellosuite op dit festival en dat weer op de unieke manier van de solist uitgevoerd.
Een prachtig slot was de uitvoering van werk van Sir John Tavener: Svyati. Wispelwey ging nu op een stoel op een podium in het gangpad tussen het publiek zitten met natuurlijk wel zicht op het koor. Een prachtige afwisseling van cello die koor begeleid met soms een eindeloos lang vibrato op één toon, dan weer het koor dat de cellist begeleidde in diens melodiepartij. De melodie was wat oostelijk getint, wat van die loopjes van het type (van hoog naar laag): g-ges-es-d.
Heel mooi concert dus gehad!
Hier uitgebreide aandacht van de locale omroep https://twitter.com/rtvdordrecht?lang=en
Cellolina en Christa, hoe was jullie dag?
Lopende van mijn logeeradresje naar de leslocatie (alwaar ook de opening van het festival plaatsvond) door de oude stad zag ik al achter veel ruiten van winkels posters van het festival hangen en aankondigingen van concerten.
En zelfs langs de wegen wordt men geconfronteerd met het cellofestival
Na de opening en het voorstellen van het team docenten ging iedereen naar de lesgroepen. Daar werd al lekker aangepakt, tenminste in ieder geval in groep B onder leiding van Katja Dirven -Didychenko.
Het was al best warm en de organisatie bracht waterflesjes rond voor alle deelnemers en koffie voor docenten.
Het lunchconcert was in de Trinitatiskapel, een middeleeuwse kapel uit de 14e eeuw in het oude centrum. Er waren gidsen geregeld (vrijwilligers) die de cellisten naar de kapel loodsten. In een zijruimte van de kapel was ook nog eens een broodje-gezond buffet opgesteld met soep en sap erbij. Met een bordje op schoot kon je vervolgens plaatsnemen in de kapel en je o.a. een Brahmssonate van Pieter Wispelwey en Paolo Giacometti (piano) tegoed laten doen.
Het enthousiasme was zo groot dat er nog een toegift kwam, hetgeen de planning van het festival wat tartte, maar ach, er kon nog wel wat geschoven worden.
Zo was er een klein groepje die werd ontboden door vioolbouwer Jan van Elst.
Kijk, hier lopen we door het zeer zonnige Dordrecht naar de vioolbouwer die ons vanalles kon uitleggen over wolftonen en het (on)nut van wolfdoders. Over dat je met meubelolie tot op een zekere hoogte plekjes kunt bijwerken van je cello (géén antiekwas, dan breng je een laag aan die je niet moet willen), het nut van viol om je cello schoon te maken, verder werd de staat van onze celli besproken, want dat vonden we nuttig.
Verder nog een rondleiding in zijn werkplaats; een geslaagd bezoek was het.
's Avonds concert in de Grote Kerk. Het terras in de buurt van de kerk zat voor die tijd o.a. vol met concertgangers. De bestellingen werden nogal traag geleverd, zodat het wat haastwerk was. Omdat het eigenlijk overal druk was, had het ook niet veel zin om op te stappen, tenslotte hadden we toch wel trek.
Het avondprogramma/openingsconcert in de Grote Kerk werd uitgevoerd door de stadsorganist, het Vlaams omroepkoor en Pieter Wispelwey. Hoe mooi koor begeleid kan worden door één cello, prachtig! Spiegel im Spiegel van Arvo Pärt kan ook heel mooi met cello en orgel worden gespeeld, waarbij de organist mooi gebruik maakte van wat registers.
Naast cello en orgel werden ook enkele koorwerken ten gehore gebracht uit het meer onbekende repertoire (heb nooit gehoord van Rudi Tas, James Macmillan en Orazio Benevolo, alles met de titel 'miserere').
De acoustiek van de kerk zat hen niet mee als er ff (extra hard) gezongen en de sopranen vibreerden; ik denk dat ze in een concertzaal nog meer tot hun recht kwamen. Goed, mijn mening, en ook die van mijn buur op dat moment! We waren op dat moment blij dat we ergens achteraan zaten.
De 6e cellosuite van Bach werd solo uitgevoerd, ja, toch nog een cellosuite op dit festival en dat weer op de unieke manier van de solist uitgevoerd.
Een prachtig slot was de uitvoering van werk van Sir John Tavener: Svyati. Wispelwey ging nu op een stoel op een podium in het gangpad tussen het publiek zitten met natuurlijk wel zicht op het koor. Een prachtige afwisseling van cello die koor begeleid met soms een eindeloos lang vibrato op één toon, dan weer het koor dat de cellist begeleidde in diens melodiepartij. De melodie was wat oostelijk getint, wat van die loopjes van het type (van hoog naar laag): g-ges-es-d.
Heel mooi concert dus gehad!
Hier uitgebreide aandacht van de locale omroep https://twitter.com/rtvdordrecht?lang=en
Cellolina en Christa, hoe was jullie dag?
Laatst bewerkt:
Het is hier zo warm dat de cello zo ongeveer vanzelf wegglijdt.
