Tobias †
|♫♫|♫
De mythe van de Messias.
Alleen in zijn glazen kist hangt de Messias. Glanzend als een goedkope chinees die net is afgelakt. Het is de beroemste en duurste viool ter wereld. Zijn waarde wordt geschat op ruim 20 miljoen euro. Maar ja wat is duur, als het toch niet te koop is.
De viool is wel duur maar niet volmaakt. Er zit een oneffenheid in het voorblad wat later handig is weggewerkt en de F gaten zijn a-symmetrisch.
Maar ook vroeger wilde men een viool die niet alleen een mooie klank heeft, maar ook een viool met een mooi en gaaf uiterlijk. Waarschijnlijk heeft Stradivarius daarom deze wat verknoeide winkeldochter nooit kunnen verkopen.
Van 1716 tot 1737 was de viool in het bezit van Stradivarius, en van 1737 tot 1775 in het bezit van zijn zoon Paolo. Pas in 1775 werd hij verkocht aan de verzamlaar Graaf Cozio di Salabue.
Daar hangt hij dan in de glazen vitrine van het Ashmolean museum in Oxford, deze bijna nooit bespeelde viool, die nog bijna nieuw is en toch oud. Amsterdam heeft de Nachtwacht en in Oxford hebben ze de Messias. In het Rijksmuseum hangt een versleten doek van ruim 375 jaar oud met verkleurde verf waaraan veel is geknutseld. En in Oxford hebben ze een viool van ruim driehonderd jaar met hout waaruit alle pit verdwenen is, en waaraan ook veel is geknutseld en die verre van volmaakt is.
Moeten we zo naar deze iconen kijken, ik dacht het niet.
Zuiver objectief gezien is het bijna rommel, alleen maar geschikt voor de betere kringloopwinkel. Maar deze iconen hebben een meerwaarde, niet om hoe ze zijn, maar om wat wij denken dat ze zijn.
Die meerwaarde ontlenen zij dus aan onze fantasie, en onze fantasie is mooier dan de werkelijkheid. De acteurs van Oranje zijn ook produkten van onze fantasie. In werkelijkheid is onze koning een gewone goedaardige wat gezette man, die je op iedere straathoek kan tegenkomen. Maar door onze fantasie is het een bijzonder mens geworden.
Zo zijn deze drie, de Nachtwacht de Messias en de Koning producten van onze fantasie, en daarom bijzonder en waardevol geworden.
Alleen in zijn glazen kist hangt de Messias. Glanzend als een goedkope chinees die net is afgelakt. Het is de beroemste en duurste viool ter wereld. Zijn waarde wordt geschat op ruim 20 miljoen euro. Maar ja wat is duur, als het toch niet te koop is.
De viool is wel duur maar niet volmaakt. Er zit een oneffenheid in het voorblad wat later handig is weggewerkt en de F gaten zijn a-symmetrisch.
Maar ook vroeger wilde men een viool die niet alleen een mooie klank heeft, maar ook een viool met een mooi en gaaf uiterlijk. Waarschijnlijk heeft Stradivarius daarom deze wat verknoeide winkeldochter nooit kunnen verkopen.
Van 1716 tot 1737 was de viool in het bezit van Stradivarius, en van 1737 tot 1775 in het bezit van zijn zoon Paolo. Pas in 1775 werd hij verkocht aan de verzamlaar Graaf Cozio di Salabue.
Daar hangt hij dan in de glazen vitrine van het Ashmolean museum in Oxford, deze bijna nooit bespeelde viool, die nog bijna nieuw is en toch oud. Amsterdam heeft de Nachtwacht en in Oxford hebben ze de Messias. In het Rijksmuseum hangt een versleten doek van ruim 375 jaar oud met verkleurde verf waaraan veel is geknutseld. En in Oxford hebben ze een viool van ruim driehonderd jaar met hout waaruit alle pit verdwenen is, en waaraan ook veel is geknutseld en die verre van volmaakt is.
Moeten we zo naar deze iconen kijken, ik dacht het niet.
Zuiver objectief gezien is het bijna rommel, alleen maar geschikt voor de betere kringloopwinkel. Maar deze iconen hebben een meerwaarde, niet om hoe ze zijn, maar om wat wij denken dat ze zijn.
Die meerwaarde ontlenen zij dus aan onze fantasie, en onze fantasie is mooier dan de werkelijkheid. De acteurs van Oranje zijn ook produkten van onze fantasie. In werkelijkheid is onze koning een gewone goedaardige wat gezette man, die je op iedere straathoek kan tegenkomen. Maar door onze fantasie is het een bijzonder mens geworden.
Zo zijn deze drie, de Nachtwacht de Messias en de Koning producten van onze fantasie, en daarom bijzonder en waardevol geworden.
