Muzirene
|♫♫|♫
In een andere topic kwam ter sprake dat er in België mensen muziek leren met do-re-mi. In Nederland is dat met gewoon de letternamen. Voor zover ik weet in ieder geval.
Ik vind dat wel interessant.
Ik leerde vroeger blokfluit spelen van mijn moeder. Die begint op de c, maar do re mi is op een blokfluit heel handig. Dus dat leerde ik er makkelijk bij.
De toonladder van c komt dus overeen met do-re-mi: c d e f g a b c
Maar als je de toonladder van d speelt (bijvoorbeeld) is dat ook do-re-mi: d e fis g a b cis d
Hoe doen mensen in België dat dan?
En hoe doen ze dat met een mineur-toonladder?
Do-re-mi zit in mijn hoofd, dus iedere toonladder kon ik als kind al op gehoor zo spelen (ook later op piano bijvoorbeeld) omdat ik do-re-mi gebruikte. Ik merk dat dat voor mijn dochter anders is. Zij heeft do-re-mi niet zo nadrukkelijk geleerd als ik en ik merkte dus dat ze die niet zomaar gebruikte bij het spelen van een toonladder in welke toonsoort ook (toen ze nog minder lang speelde, nu kan ze gewoon alle toonladders spelen, ik verwacht dat ze gewoon het melodietje in haar hoofd heeft, dus zonder de woorden do-re-mi erbij). Dus om die reden is do-re-mi wel heel handig om goed te hebben zitten. Als ik haar aan do-re-mi herinnerde (met hulp van dat liedje van Sound of Music), dan gebruikte ze hem wel, maar omdat de nadruk bij ons daar niet op ligt (denk ik) paste ze hem ook niet zomaar, zonder nadenken, toe.
Wat is nou handiger? Letters (a b c) of woorden (do re mi)?
Of is voor allebei wat te zeggen?
Ben benieuwd naar jullie meningen en bevindingen.
Ik vind dat wel interessant.
Ik leerde vroeger blokfluit spelen van mijn moeder. Die begint op de c, maar do re mi is op een blokfluit heel handig. Dus dat leerde ik er makkelijk bij.
De toonladder van c komt dus overeen met do-re-mi: c d e f g a b c
Maar als je de toonladder van d speelt (bijvoorbeeld) is dat ook do-re-mi: d e fis g a b cis d
Hoe doen mensen in België dat dan?
En hoe doen ze dat met een mineur-toonladder?
Do-re-mi zit in mijn hoofd, dus iedere toonladder kon ik als kind al op gehoor zo spelen (ook later op piano bijvoorbeeld) omdat ik do-re-mi gebruikte. Ik merk dat dat voor mijn dochter anders is. Zij heeft do-re-mi niet zo nadrukkelijk geleerd als ik en ik merkte dus dat ze die niet zomaar gebruikte bij het spelen van een toonladder in welke toonsoort ook (toen ze nog minder lang speelde, nu kan ze gewoon alle toonladders spelen, ik verwacht dat ze gewoon het melodietje in haar hoofd heeft, dus zonder de woorden do-re-mi erbij). Dus om die reden is do-re-mi wel heel handig om goed te hebben zitten. Als ik haar aan do-re-mi herinnerde (met hulp van dat liedje van Sound of Music), dan gebruikte ze hem wel, maar omdat de nadruk bij ons daar niet op ligt (denk ik) paste ze hem ook niet zomaar, zonder nadenken, toe.
Wat is nou handiger? Letters (a b c) of woorden (do re mi)?
Of is voor allebei wat te zeggen?
Ben benieuwd naar jullie meningen en bevindingen.
