Duet in je eentje

Volgens mij vindt hij het best leuk om er mee te spelen, hij wil hem ook niet afgeven, maar niet om er gestructureerd iets op te doen. Daar is hij met 17 maanden ook veel te klein voor.
 
Oosterhof Vioolbouw zei:
Vertel......
Klik om te vergroten...
Nu ja, hij vindt het inderdaad wel tof om met die stok over de snaren te gaan, en dan te tikken, misschien ook wel om te kijken welk geluid eruit komt. Of om te kijken welk geluid er uit de juf komt als hij er te hard mee gaat meppen...
Ik zou eerder op een andere manier aan muzikale vorming gaan werken tot hij er ook qua ontwikkeling meer aan toe is. Maar om zo'n ding een keer te ervaren kan natuurlijk altijd.

"The fundamental job of a toddler is to rule the universe..." (Lawrence Kutner)
Logisch dat hij de cello niet wil afgeven. Alles is van hem en mag hij mee experimenteren. En je wil een kind toch ook meegeven dat een cello geen speelgoed is. Daarvoor is een kind van 17 maanden nog gewoon te jong. Geef hem geschikt speelgoed.
 
Wat zou dan een geschikte leeftijd kunnen zijn om je kind te laten kennis maken met en instrument?
Ik zou dat eigenlijk niet weten.
 
Je kunt natuurlijk met een heel jong kind gezellig experimenteren met geluidjes op een instrument.
Héél speels het op de ontdek-toer houden. De dreumes van het filmpje wilde ook wel experimenteren.
Gewoon samen geluidjes erop maken. En verder is het gewoon per kind verschillend hoe dat uitpakt. Een kind die zijn ouders ziet en hoort cellospelen, zal wel willen nabootsen.
Degenen die bij het nationaal celloconcours (tijdens de cellobiënnale) van 2014 het verst kwamen in de rondes, waren gemiddeld ook jonger begonnen met celloles. Daarbij moet je denken aan leeftijden van 4 tot 6 jaar.
Maar ja, bij een kind van 4 wordt nogal eens de suzukimethode toegepast (luisteren, nabootsen en geleidelijk de noten; als ik het goed heb tenminste). Maar goed, zo vanaf ca. 4 jaar gaat het er iets methodischer aan toe, maar als docent let je er dan vast wel goed op dat er plezier in het spelen en leren komt/is/blijft.

Geschikt speelgoed, ja, natuurlijk!!! En als je iets muzikaals erin wilt brengen, zorg dan svp voor bijvoorbeeld een zuiver klinkend xylofoontje. En verder geloof ik sterk in het nut van dansexpressie (op muziek natuurlijk) voor kindjes vanaf ca. 3 jaar (dan kunnen ze motorisch al wat), om op een speelse manier gevoel voor ritme en melodie te krijgen.
Zie verder de thread over het onderwerp viool leren spelen waar @IdB op wijst.
 
De kinderen die het verst kwamen, waren gemiddeld jonger begonnen, maar om daar echt een uitspraak over te kunnen doen, zou je ook moeten weten hoeveel kinderen die met 4 jaar begonnen (al dan niet gefrustreerd) gestopt zijn... Ook kan ik mij voorstellen dat kinderen die zo jong beginnen in een gezin opgroeien waar veel begeleiding op muzikaal vlak is, in andere gezinnen zal men waarschijnlijk niet zo vroeg beginnen. Misschien is het wel zo dat de kinderen met heel veel aanleg voordeel hebben bij vroeg beginnen, maar dat de kinderen die dat wat minder hebben of die zich bijv. niet al heel vroeg goed kunnen concentreren, juist grotere kans hebben om teleurgesteld te raken en dan juist niets meer met muziek willen doen.

Toen ik nog blokfluitles gaf, vond ik het soms een lastig dilemma. Ik ben maar weinig kinderen tegengekomen die voor hun zesde aan blokfluit toe waren, en voor de meeste kinderen was 7 of zelfs 8 een geschiktere leeftijd om te beginnen. Meisjes waren er gemiddeld zeker een jaar eerder aan toe dan jongens. Wat ik lastig vond was bepalen of het in het belang van het kind was om al te spelen of nog niet.

Ik kan mij een groepje herinneren met 3 meisjes van 6 jaar. Alledrie waren ze aan de jonge kant, maar we gingen in een rustig tempo en de lessen waren speels genoeg om het leuk te houden. Bij één meisje had ik het idee dat ze er echt nog niet aan toe was. Ze straalde weinig plezier uit en er waren heel weinig vorderingen. Ze was echter tamelijk gesloten, dus misschien vergiste ik me wel. Uiteraard besprak ik dit met haar moeder en ook dat het mij beter leek om nog een jaartje te wachten. Moeder verzekerde me echter dat het meisje het heel leuk vond en het echt graag wilde. Ik vond het ook sneu voor haar om te stoppen als ze echt graag wilde, dus ging ik haar privéles geven en soms ging het echt een tijdje beter, maar steeds bleef bij mij het gevoel dat ze gewoon te jong was. Ze kwam wel verder, maar de nieuwe dingen bleven eigenlijk te vroeg komen. Toen ik op een gegeven moment besloot helemaal te stoppen met lesgeven, ze had toen bijna twee jaar les, besloten de andere twee viool en cello te gaan spelen en is zij gestopt met het bespelen van een instrument. Achteraf vind ik het jammer dat ik niet na een paar lessen besloten heb te stoppen, dan had ze er misschien een jaar later veel meer plezier in gehad.

Met een strijkinstrument kun je wel eerder beginnen dan met een blokfluit omdat je geen last hebt dat je handen te klein zijn om de gaatjes goed te kunnen bedekken, maar ook daar zit je natuurlijk met een rijpheid die je nodig hebt om te snappen wat de bedoeling is en de concentratie en het consequent kunnen oefenen. Ik denk dat de meeste kinderen daar met 4 jaar niet aan toe zijn.

Ik denk dus dat je het moet omdraaien: niet de kinderen die het vroegst beginnen hebben de meeste kans om ver te komen, maar de kinderen die ver kunnen komen, hebben de grootste kans dat ze op jonge leeftijd al in staat waren om op een goede manier muzieklessen te volgen.
 
Laatst bewerkt:
Nikin zei:
De kinderen die het verst kwamen, waren gemiddeld jonger begonnen, maar om daar echt een uitspraak over te kunnen doen, zou je ook moeten weten hoeveel kinderen die met 4 jaar begonnen (al dan niet gefrustreerd) gestopt zijn...
Klik om te vergroten...

Klopt helemaal wat je hier stelt! Wat ik uit nieuwsgierigheid had gedaan, was na de Cellobiënnale van 2014 per ronde de gemiddelde startleeftijd van de deelnemende cellisten berekenen. Meestal stond die wel in het boekje van de Biënnale en anders was die wel ergens anders te achterhalen in de meeste gevallen (in een enkel geval kon ik het nergens vinden). Wat toen opviel was, dat per ronde de gemiddelde leeftijd naar beneden ging. Ik heb het dan alleen over de rondes tijdens de Cellobiënnale, want er schijnt ook nog een selectieronde te zijn in de zomer voor de Biënnale.
Komende keer ga ik ook weer het sommetje maken.
Grappig genoeg was er bij het violistenconcours voor vergelijkbare leeftijdsgroep níet zo'n laag gemiddelde startleeftijd terug te zien als bij de cellisten. Ik vind het wel leuk zoiets uit te zoeken, maar de resultaten kunnen tot misverstanden leiden als jouw nuance er niet bij genoemd wordt.

Vroeg beginnen loont natuurlijk alleen als er sprake is van de gunstige kindkenmerken (ik druk het even op deze manier uit, dat scheelt weer een hoop herhaling) en gunstige omgevingsfactoren. En het zal niet allemaal rozegeur en maneschijn zijn, maar dan is er altijd weer een kenmerk of eigenschap die ruim voldoende compenseert.

Je vaststelling:
Nikin zei:
de kinderen die ver kunnen komen, hebben de grootste kans dat ze op jonge leeftijd al in staat waren om op een goede manier muzieklessen te volgen.
Klik om te vergroten...
zegt hetzelfde.

Wel bijzonder dat er wel kindercelli kunnen worden gemaakt, maar kennelijk geen blokfluiten die wél voor kleine vingertjes geschikt zijn.
 
Marcelita zei:
(.....)Wel bijzonder dat er wel kindercelli kunnen worden gemaakt, maar kennelijk geen blokfluiten die wél voor kleine vingertjes geschikt zijn.
Klik om te vergroten...
Dan moeten de gaten dichter bij elkaar en de blokfluit wordt dan ook korter. Dat gaat dan de kant op van een piccolo: veel hoger gestemd dan de reguliere sopraanblokfluit. Ik zou niet weten hoe je een veel kleinere fluit tóch dezelfde toonhoogte kunt geven als de normale fluit. Natuurkundig is het zo: hoe groter de lengte van de buis hoe lager de frequentie is en vice versa.
Bij een kindercello zijn de snaren nog steeds gestemd zoals die van een 4/4-cello. Dat kan door dikkere snaren te gebruiken ondanks de veel kortere snaarlengte.
 
Er zijn wel kinderdwarsfluiten, die houden gewoon de lengte, maar dan een hoekje om. Dan zit je niet met het probleem wat Frits beschrijft:

upload_2016-7-26_17-57-41.jpeg
​
Edit: ik heb de grootte van de afbeelding even aangepast anders 'loopt' ie steeds van het scherm af!
Frits
 
Laatst bewerkt door een moderator:
Marcelita zei:
Wel bijzonder dat er wel kindercelli kunnen worden gemaakt, maar kennelijk geen blokfluiten die wél voor kleine vingertjes geschikt zijn.
Klik om te vergroten...

Klopt helemaal wat Frits schrijft. Je hebt blokfluiten in verschillende maten. De meest gebruikte is de sopraanblokfluit en daarna stapt men vaak over op altblokfluit, die is een kwint lager en dus groter. Je zou voor een heel klein kind wel een sopraninoblokfluit kunnen nemen, die is een octaaf hoger dan een altblokfluit, maar die klinkt heel hoog. Dat is (vind ik) al niet echt geweldig om aan te horen en zeker niet als daar een kleuter niet al te fijnzinnig op gaat spelen.

Ik heb het ooit wel gedaan met een meisje van een jaar of 8 dat haar linkerpink miste. Haar linker ringvinger stond daardoor ook te scheef om bij het derde gaatje van de blokfluit te kunnen. Door op een sopranino te beginnen, kon ze wel bij de gaatjes en verder was ze ook groot genoeg om voldoende beheersing over het blazen te hebben om het niet heel vreselijk te laten klinken.
 
IdB zei:
Er zijn wel kinderdwarsfluiten, die houden gewoon de lengte, maar dan een hoekje om. Dan zit je niet met het probleem wat Frits beschrijft:
main_student_kinderfluit_1.jpg
Klik om te vergroten...
Die ken ik inderdaad wel, maar volgens mij zijn die nog steeds niet geschikt voor kleuters. Aanblazen op een dwarsfluit is best moeilijk, dat lukt de meeste kleintjes niet zonder gefrustreerd te raken. Met dwarsfluit kun je prima starten met een jaar of 8. Een fluit met een gebogen kopstuk haalt dat misschien 2 jaar naar voren, maar ik denk meestal niet meer dan dat. Als een jong kind dwarsfluit wil spelen, zou ik echter eerst blokfluit adviseren als hem dat niet heel vervelend lijkt. De grepen zijn vrijwel gelijk en het blazen veel makkelijker. Als het kind wat ouder is, zal het de moeilijkere blaastechniek makkelijker oppakken en heeft hij qua vingertechniek en muziektheoretische kennis een grote voorsprong.

(Al blijft een cello of desnoods piano of klarinet (pas na een halfjaar na het wisselen van alle voortanden!) natuurlijk een betere keuze, ik ben behoorlijk afgeknapt op de dwarsfluit :confused:)
 
Laatst bewerkt:
Ik kende de vorm zoals die van de kinderdwarsfluit wel van de orgelbouw. Het orgel hier in Ottersum, waar ik eens op mocht spelen, heeft gekropte pijpen, omdat er onvoldoende ruimte was voor de totale rechte lengte. Dan gaat men de hoek om. Het ziet er vreemd uit, maar het werkt:

upload_2016-7-26_17-52-49.jpeg

Heeft wel iets van de kinderdwarsfluit:

upload_2016-7-26_17-54-26.jpeg
​
Hoe komen we nou weer naar een Duet en dan ook nog in je eentje? :(
 
Nikin zei:
Die ken ik inderdaad wel, maar volgens mij zijn die nog steeds niet geschikt voor kleuters. Aanblazen op een dwarsfluit is best moeilijk, dat lukt de meeste kleintjes niet zonder gefrustreerd te raken. Met dwarsfluit kun je prima starten met een jaar of 8.
Klik om te vergroten...

Apart dan eigenlijk dat deze dingen bestaan. De leerlingen van het leerorkest (groep 5 t/m 8) krijgen een gewone fluit.
Nikin zei:
(Al blijft een cello of desnoods piano of klarinet (pas na een halfjaar na het wisselen van alle voortanden!) natuurlijk een betere keuze, ik ben behoorlijk afgeknapt op de dwarsfluit :confused:)
Klik om te vergroten...
Niet mijn moeder laten weten, da's een echte fluitmaniak....
 
IdB zei:
Niet mijn moeder laten weten, da's een echte fluitmaniak....
Klik om te vergroten...
De vrouw van mijn celloleraar is fluitiste en heeft me ook al diverse keren geprobeerd over te halen een fluitles bij haar te nemen, dan zou het goed moeten komen :rolleyes: Maar ik houd het toch maar bij cello, klarinet zo eens per week en soms piano. Ik heb wel met haar afgesproken ook regelmatig les bij haar te nemen, zij op piano, ik op cello, om de stukken voor cello en piano bij haar "af te maken". Zo, dan zijn we in elk geval alweer bij het "duet", alleen nog niet "in je eentje":)
 
Nikin zei:
De vrouw van mijn celloleraar is fluitiste en heeft me ook al diverse keren geprobeerd over te halen een fluitles bij haar te nemen, dan zou het goed moeten komen :rolleyes: Maar ik houd het toch maar bij cello, klarinet zo eens per week en soms piano. Ik heb wel met haar afgesproken ook regelmatig les bij haar te nemen, zij op piano, ik op cello, om de stukken voor cello en piano bij haar "af te maken". Zo, dan zijn we in elk geval alweer bij het "duet", alleen nog niet "in je eentje":)
Klik om te vergroten...
Mmm, hoe slaan we dat bruggetje...........
 
Inloggen of registreren om te reageren.
Terug
Naar boven