Edouard Lalo 4 vioolconcerten

[Henri Vieuxtemps]

Lalo heeft net als Bruch 4 vioolconcerten of 4 stukken voor viool+ orkest geschreven (1,2 en 3 en de Schotse Fantasie)
Bij Lalo hebben ze geen nummers, maar voornamelijk bijnamen.
De bekendste is Symphonie Espagnole op.21
Daarnaast schreef hij vioolconcert opus 20, Concerto Russe op.29 en de 3-delige Noorse Fantasie voor viool en orkest. Nu alle 4 op Youtube met de muzieknoten. Is Symphonie Espagnole in jullie ogen het beste stuk van de 4 of heeft het de grootste speeltraditie, waardoor het stuk het bekendst is?

LALO, Edouard Norwegian Fantasy
mvt1+2

mvt3

LALO, Edouard violin concerto op. 20
Mvt1

Mvt2+3

LALO, Edouard violin concerto op. 21 Symphonie Espagnole
Mvt1

Mvt2+3

Mvt4+5

LALO, Edouard mvt.1(begin) (violin)Concerto Russe op.29 (1823-1892) Orkestbezetting: 2fluit, 2hobo, 2klarinet, 2fagot / 4hoorn, 2trompet, 3trombone + pauken, strijkers

mvt1(end)+2

mvt.3

mvt.4

 

[Yolande]

Over of dit stuk het beste is van Lalo ben ik bevooroordeeld omdat mijn orkest Symphony Espagnol heeft mogen spelen met de fantastische violist Edgar Pujol als solist. Ik ken dit stuk dus beter dan die andere, en daarom heeft het mijn voorkeur.

Maar ik weet zeker dat anderen er niet hetzelfde over zullen denken. Zoveel mensen, zoveel smaken.

 

[Henri Vieuxtemps]

Op jullie site van het Ridderkerks orkest strond ""Spaans programma"" met Pujol. Jammer dat Symf. Esp. er niet specifiek bij stond, dan was ik komen luisteren. Trouwens wel een meegespeeld met Ridderkerk toen we 3e Saint-Saens met Sonja van Beek speelde. Ik heb Symf. Esp. gespeeld met de Dordrechtse Orkest Vereeniging, maar Concert Russe op.29 vind ik beter. Maar nu weet ik al dat ik dat nooit zal spelen, omdat het onterecht geen speeltraditie heeft. En iets onbekends op de lessenaar krijgen krijg je nooit rond (ok 1 keer het 1e celloconcert van Vieuxtemps ergens op de lessenaar gekregen.) Ga er maar vanuit dat Pujol de andere 3 stukken van Lalo niet kent, domweg omdat ze nooit gespeeld worden. En beroeps zijn niet van die fanatieke vioolconcertenverzamelaars zoals ik, maar ijzeren repertoireinterpreten, die spelen wat hun vioolleraren op de lessenaar zetten en die hebben vaak ook al een zeer beperkte repertoirekennis van alleen het bekende werk.