De Washington Post organiseerde vorig jaar, dat Joshua Bell incognito speelde in een metro station in Washington DC. Dit was een onderdeel van een sociaal experiment dat ging over waarneming, smaak en prioriteiten bij mensen. Alles werd opgenomen door middel van een verborgen camera en microfoon.
De vraagstellingen in dit experiment waren, als mensen in een alledaagse omgeving zijn op een ongewoon tijdstip, nemen zij dan schoonheid waar? Stoppen ze om hun waardering te uiten? Herkennen ze talent in een onverwachte context?
In ongeveer 43 minuten speelde Joshua Bell, een van de beste musici ter wereld, onder andere stukken van Bach voor viool solo. Hij speelde op een Stradivarius van 3.5 miljoen dollar. Er was berekend, dat in die 43 minuten, 1000 mensen door dit station zouden lopen. De meesten van hen waren in dit spitsuur op weg naar hun werk. Slechts 6 mensen stopten en bleven even staan. De enige, die de meeste aandacht aan Joshua Bell besteedde, was een driejarige jongen. Zijn moeder sleepte hem gehaast mee, maar de jongen stopte om naar de violist te kijken. Uiteindelijk duwde de moeder hem hardhandig en het kind liep door terwijl hij aldoor omkeek. Dit herhaalde zich bij verscheidene andere kinderen. Zonder uitzondering dwongen alle ouders hen om door te lopen.
Joshua Bell werd door slechts één persoon herkend en zij arriveerde pas tegen het einde van het experiment. Zij wist niet veel van klassieke muziek, maar ze was drie weken eerder een van de toeschouwers geweest tijdens Bell's gratis concert in de Library of Congress.
Ongeveer 20 mensen gaven Joshua Bell geld, maar liepen verder in hun gewone tempo door. Uiteindelijk haalde hij $32,17 op.
Toen hij ophield met spelen en het weer stil werd, merkte niemand dat op. Niemand applaudiseerde. Ook was er geen enkele waardering.
Eén van de mogelijke conclusies uit dit experiment zou kunnen zijn:
Als we geen tijd hebben om te blijven staan en te luisteren naar een van de beste musici ter wereld, die de beste muziek speelt, die ooit gecomponeerd is, hoe veel andere zaken gaan dan aan ons voorbij?
Artikel met video | Audio
De vraagstellingen in dit experiment waren, als mensen in een alledaagse omgeving zijn op een ongewoon tijdstip, nemen zij dan schoonheid waar? Stoppen ze om hun waardering te uiten? Herkennen ze talent in een onverwachte context?
In ongeveer 43 minuten speelde Joshua Bell, een van de beste musici ter wereld, onder andere stukken van Bach voor viool solo. Hij speelde op een Stradivarius van 3.5 miljoen dollar. Er was berekend, dat in die 43 minuten, 1000 mensen door dit station zouden lopen. De meesten van hen waren in dit spitsuur op weg naar hun werk. Slechts 6 mensen stopten en bleven even staan. De enige, die de meeste aandacht aan Joshua Bell besteedde, was een driejarige jongen. Zijn moeder sleepte hem gehaast mee, maar de jongen stopte om naar de violist te kijken. Uiteindelijk duwde de moeder hem hardhandig en het kind liep door terwijl hij aldoor omkeek. Dit herhaalde zich bij verscheidene andere kinderen. Zonder uitzondering dwongen alle ouders hen om door te lopen.
Joshua Bell werd door slechts één persoon herkend en zij arriveerde pas tegen het einde van het experiment. Zij wist niet veel van klassieke muziek, maar ze was drie weken eerder een van de toeschouwers geweest tijdens Bell's gratis concert in de Library of Congress.
Ongeveer 20 mensen gaven Joshua Bell geld, maar liepen verder in hun gewone tempo door. Uiteindelijk haalde hij $32,17 op.
Toen hij ophield met spelen en het weer stil werd, merkte niemand dat op. Niemand applaudiseerde. Ook was er geen enkele waardering.
Eén van de mogelijke conclusies uit dit experiment zou kunnen zijn:
Als we geen tijd hebben om te blijven staan en te luisteren naar een van de beste musici ter wereld, die de beste muziek speelt, die ooit gecomponeerd is, hoe veel andere zaken gaan dan aan ons voorbij?
Artikel met video | Audio
Ik heb dit zelf een keer op een vleugel gedaan.
