In een allerminst tropische omgeving (bergen, sneeuw, maar goed, dat heb je ook in verweggistan als je maar hoog genoeg klimt desnoods
) is er toch tijd om weer eens aan de slag te gaan met deze keer de ZwarteZee kemence.
Hierbij de cellostrijkstok, dat gaat prima! Het stemmen is en blijft absoluut monnikenwerk. De kleinste beweging aan de stemknop zorgt alweer voor ontstemming naar beneden of omhoog. Als de snaren D-A-D dan net op dezelfde manier iets te hoog (of te laag) zijn, kun je nog makkelijk compenseren door de positie van je vinger. Wat ik eerst niet had gedacht wat zou lukken, lukt deze dagen toch: individuele snaren goed aangestreken krijgen. Snaren zitten immers nog best dicht op elkaar en de kam is nogal klein. Ik begon al gedachten te krijgen over aanpassen kam, maar langzamerhand denk ik dat dat niet nodig is. Verder is het grappig dat er al iets van vibrato klinkt.
En dan maar gevoel krijgen voor de juiste afstanden tussen de tonen. Wát een verschil met een cello! Voor een violist zijn de afstanden al iets meer vertrouwd. Goed, ik moet gewoon extra oefenen en daar is niets op tegen!
Ik heb als hulpmiddel een stemapparaatje meegenomen. Toch handig om e.e.a. te checken. Verder heb ik in mijn optimistische bui het bundeltje wereldmuziek meegenomen, waaronder Armeense en Turkse. Toch leuk als daar iets van gespeeld kan worden eind van de week, maar misschien blij het wel bij dromen...
In het dorp hebben ze hier een concert gegeven in een combinatie van klokkenwerk (4 klokkenspelers), fanfare-orkest, koor met solerende sopraan en slagwerk. De muziek bestond uit melodieën uit vroeger jaren uit deze (Lötschentaler) omgeving en uitgevoerd in diverse stijlen die prachtig in elkaar overliepen.
(en ik dacht: die muziek wil ik...hoe ga ik die te pakken krijgen? Want leuke melodieën waar ik wel wat mee kan)
Verder heerlijke lucht buiten: dennen en sneeuw! Buiten genoeg te doen!
Iedereen een fijne jaarwisseling en verslik je niet in de oliebollen
