hminkema
♫
Ik houd van 'klusjes' aan muziekinstrumenten, omdat je dikwijls zoveel eer van je werk hebt. Zo pakte ik toen ik vijftien was de gitaar van mijn zus, die al acht jaar het huis uit was en niet naar het ding omkeek, en binnen een week had ik er andere snaren, een ander (benen) zadel en topkam op gezet, betere mechanieken in geschroefd en het ding in de Pledge gezet. Het resultaat rook én speelde een stuk beter.
Een jaar later kwam ik voor bijles natuurkunde bij een leraar thuis die een mishandelde gitaar in de hoek had staan. Een week later was die volledig gestript, geschuurd, in vijf lagen gelakt, en van eveneens nieuwe hardware en snaren voorzien. Het ding was als nieuw, als op de dag dat hij hem als jonge knul voor Sinterklaas had gekregen. Ik was apetrots.
Ook aan mijn electrische gitaren ben ik altijd blijven knutselen. Hoe simpel is het niet om bij een Stratocaster elk van de drie elementen zijn eigen schakelaar te geven? In-fase, uit-fase en uit. Zo heb je als gitarist niet drie keuzes maar zesentwintig, waarbij heel interessante. En dat dan nog in combinatie met de potmeters.
Ook wat strijkinstrumenten betreft gaat mijn interesse uit naar de hardware. Ik had een cellospelend vriendinnetje dat op Kerstavond in een Haarlemse kerk zou spelen. Maar bij het inpakken viel het instrument om, en de stapel schoot los. Loerakker dicht, Van Tongeren dicht. Wat te doen? "Laat mij maar even", zei ik dapper, en met aanzienlijk meer bluf dan verstand. Van metalen tuindraad boog ik een lusje waarin ik de stapel klemde, en hem zachtjes op zijn plaats zette. Daarna met net zo'n draad boven- en onderkant aangetrokken via het nabije f-gat, en het concertje was in ieder geval gered. Van Tongeren heeft er de volgende dag wel nog geld aan verdiend, want natuurlijk was het niet optimaal. Toch was ik trots, en was de liefde voor strijkinstrumentgeklooi geboren en gebleven, ook toen de liefde voor de celliste bekoelde.
Vandaag was het dan tijd om mijn eerste vioolkam te snijden. Ja, ik weet het, dat vereist inzicht, wijsheid, drie generaties ervaring, gezond verstand gemengd met hocus pocus, en op een ouwe viool moet je het leren. Maar toch ben ik best trots op het resultaat. Ik had een paar Teller-kammetjes op voorraad en de eerste vind ik al best aardig. Het bepalen van de hoogte was het meest kritisch, want die moest hoger zijn dan de kam die op de viool stond (rammelende e-snaar, te lage actie). De voetjes sluiten heel behoorlijk aan, al gaat het testpapiertje nét iets onder elk hoekje aan de achterkant van de voetjes, dus 100% perfect is het nog niet maar wel minstens 90% (kom er maar in, critici
Voor de andere dimensies (dikte, bolling, hoogte of liever laagte van de voetjes etc.) heb ik het bestaande kammetje nagebootst. De viool klinkt absoluut niet slechter dan met de oude kam. Enige verschil is dat de oude kam een versteviging had voor de e-snaar en de nieuwe niet. De snaar die er op zit heeft niet zo'n beschermend plastic busje dat ik ter bescherming op de kam kan plaatsen om 'inslijpen' te voorkomen. Laat ik er dus maar een andere e-snaar, mét busje, op zetten want dat voorkomt dat de kam over een paar weken of maanden weggegooid kan worden.
Ja, de echte vioolbouwer kan het honderd keer beter, en sneller, maar de reparatie zélf gedaan hebben vind ik honderd keer leuker. Een beetje als je kind naar de créche brengen vs. zelf voor je kind zorgen
Klusje voor morgen: voor de Hopf-gitaar die ik eerder in dit forum toonde, een benen zadel en dito topkam maken. Dat kost mij uren zagen, schuren, vijlen, testen en bijstellen. Met mooie muziek er bij kan ik mij geen mooiere vakantiedag voorstellen!
Hieronder enkele afbeeldingen van de viool. Met rechts klikken op een afbeelding en dan 'Open in een nieuw tabblad' kun je de foto gemakkelijk groter maken.
Een jaar later kwam ik voor bijles natuurkunde bij een leraar thuis die een mishandelde gitaar in de hoek had staan. Een week later was die volledig gestript, geschuurd, in vijf lagen gelakt, en van eveneens nieuwe hardware en snaren voorzien. Het ding was als nieuw, als op de dag dat hij hem als jonge knul voor Sinterklaas had gekregen. Ik was apetrots.
Ook aan mijn electrische gitaren ben ik altijd blijven knutselen. Hoe simpel is het niet om bij een Stratocaster elk van de drie elementen zijn eigen schakelaar te geven? In-fase, uit-fase en uit. Zo heb je als gitarist niet drie keuzes maar zesentwintig, waarbij heel interessante. En dat dan nog in combinatie met de potmeters.
Ook wat strijkinstrumenten betreft gaat mijn interesse uit naar de hardware. Ik had een cellospelend vriendinnetje dat op Kerstavond in een Haarlemse kerk zou spelen. Maar bij het inpakken viel het instrument om, en de stapel schoot los. Loerakker dicht, Van Tongeren dicht. Wat te doen? "Laat mij maar even", zei ik dapper, en met aanzienlijk meer bluf dan verstand. Van metalen tuindraad boog ik een lusje waarin ik de stapel klemde, en hem zachtjes op zijn plaats zette. Daarna met net zo'n draad boven- en onderkant aangetrokken via het nabije f-gat, en het concertje was in ieder geval gered. Van Tongeren heeft er de volgende dag wel nog geld aan verdiend, want natuurlijk was het niet optimaal. Toch was ik trots, en was de liefde voor strijkinstrumentgeklooi geboren en gebleven, ook toen de liefde voor de celliste bekoelde.
Vandaag was het dan tijd om mijn eerste vioolkam te snijden. Ja, ik weet het, dat vereist inzicht, wijsheid, drie generaties ervaring, gezond verstand gemengd met hocus pocus, en op een ouwe viool moet je het leren. Maar toch ben ik best trots op het resultaat. Ik had een paar Teller-kammetjes op voorraad en de eerste vind ik al best aardig. Het bepalen van de hoogte was het meest kritisch, want die moest hoger zijn dan de kam die op de viool stond (rammelende e-snaar, te lage actie). De voetjes sluiten heel behoorlijk aan, al gaat het testpapiertje nét iets onder elk hoekje aan de achterkant van de voetjes, dus 100% perfect is het nog niet maar wel minstens 90% (kom er maar in, critici
Voor de andere dimensies (dikte, bolling, hoogte of liever laagte van de voetjes etc.) heb ik het bestaande kammetje nagebootst. De viool klinkt absoluut niet slechter dan met de oude kam. Enige verschil is dat de oude kam een versteviging had voor de e-snaar en de nieuwe niet. De snaar die er op zit heeft niet zo'n beschermend plastic busje dat ik ter bescherming op de kam kan plaatsen om 'inslijpen' te voorkomen. Laat ik er dus maar een andere e-snaar, mét busje, op zetten want dat voorkomt dat de kam over een paar weken of maanden weggegooid kan worden.
Ja, de echte vioolbouwer kan het honderd keer beter, en sneller, maar de reparatie zélf gedaan hebben vind ik honderd keer leuker. Een beetje als je kind naar de créche brengen vs. zelf voor je kind zorgen
Klusje voor morgen: voor de Hopf-gitaar die ik eerder in dit forum toonde, een benen zadel en dito topkam maken. Dat kost mij uren zagen, schuren, vijlen, testen en bijstellen. Met mooie muziek er bij kan ik mij geen mooiere vakantiedag voorstellen!
Hieronder enkele afbeeldingen van de viool. Met rechts klikken op een afbeelding en dan 'Open in een nieuw tabblad' kun je de foto gemakkelijk groter maken.
