Fingerboard tape

Ik wil niet eigenwijs lijken (ofschoon ik er langzamerhand wel de leeftijd voor heb) maar deze oplossing is al vele malen eerder bedacht en heeft nog nooit gewerkt. En niet alleen dat je voor iedere noot plus de verhoging en de verlaging een nieuw strookje tape moet aanbrengen. Want het grote bezwaar is dat je er volstrekt geen zuivere wijze van positiewisseling door leert.

Het leren van zuiver positiespel steunt op twee aspecten die beide even belangrijk zijn: ten eerste moeten je vingers de met positiewisseling gemoeide afstanden ('sprongen') leren 'kennen'. Ten tweede luister naar de zuiverheid in intonatie van de positiewisseling. Dus de wellicht wat gebruikers-onvriendelijke conclusie luidt: oefenen en nog eens oefenen. Jarenlang.

Los daarvan is het een illusie te denken dat zuiver intoneren na al dat geoefen vanzelf gaat. Carl Flesch heeft al aangegeven dat het verschil A en Bes op de viool (E-snaar, eerste positie) 60 hz bedraagt (hij noemt het zelf trillingen). De feitelijke afstand is twee millimeter, hetgeen er toe leidt dat zestig trillingen moeten worden verdeeld over twee millimeter ofwel, per trilling, een dertigste millimeter. Zuiver intoneren lukt dan wellicht bij één noot, maar volstrekt niet in een passage. De kunst is dan ook de intonatie, indien nodig, pijlsnel te corrigeren. En daar zijn veel beroemde strijkers nog veel beroemder mee geworden;)

Ronald
 
Ja, dit soort visuele hulpmiddelen geven een vals gevoel van veiligheid, om het maar even zo te zeggen.
Omdat je denkt visueel terug te kunnen vallen op of het de goede toon is of niet, oriënteer je je niet op je gehoorin combinatie met de sprongen met je vingers.
Wij als strijkers hebben nou eenmaal "het lot" dat we jarenlang moeten oefenen, precies zoals Ronald al aangeeft.

Zo moet je ook niet constant met een stemapparaatje je toonhoogte nachecken. Ik heb wél zo'n apparaatje, had helaas met gemakzucht te maken, maar ben erachter gekomen dat je beter af bent met het stemmen middels een stemvork en dan verder de andere snaren via de flageoletten en dan nog eens de kwinten checken.
Nu gaat dit topic niet over stemapparaatjes, maar het past wel als je de plakfretten beschouwt als vermeend hulpmiddel bij het leren intoneren.

Stemappraatje kan alleen nog wel eens als second opinion helpen, maar vooral niet te vaak. Leer je gehoor vertrouwen!
 
Hopf zei:
Los daarvan is het een illusie te denken dat zuiver intoneren na al dat geoefen vanzelf gaat. Carl Flesch heeft al aangegeven dat het verschil A en Bes op de viool (E-snaar, eerste positie) 60 hz bedraagt (hij noemt het zelf trillingen). De feitelijke afstand is twee millimeter, hetgeen er toe leidt dat zestig trillingen moeten worden verdeeld over twee millimeter ofwel, per trilling, een dertigste millimeter. Zuiver intoneren lukt dan wellicht bij één noot, maar volstrekt niet in een passage. De kunst is dan ook de intonatie, indien nodig, pijlsnel te corrigeren. En daar zijn veel beroemde strijkers nog veel beroemder mee geworden;)

Ronald
Klik om te vergroten...

Maar dan ga je er wel van uit dat de toegenomen trilling (Hz) per millimeter constant blijft op een viool wat niet het geval is (in feite omgekeerd evenredig met snaarlengte). Elke fractie die je opschuift richting kam zal dus stelselmatig meer Hz vertegenwoordigen. Gelukkig maar, want de frequentie (tussen octaven) neemt toe volgens macht 2 en moest dit effect niet optreden zou je wel eens een heel lange toets nodig kunnen hebben!

Kortom, in feite reden te meer om zonder stickers te spelen: wanneer je in een hogere positie speelt ben je niets met een absoluut referentiekader. Beter is dus om vanaf het begin op gehoor te leren spelen (en corrigeren) en de afstanden gaandeweg te leren voelen.
 
Laatst bewerkt:
Om Guofan toch te helpen: je kan plakkertjes bij een boekhandel kopen en zelf gaan luisteren met je tuner en gaan stickeren.

Zo doen we het ook bij de kids van het Bosch leerorkest, maar die moeten dan ook in een paar lessen tijd een paar toch wel lastige stukken voor hun kunnen spelen.
Zo kan je ook de snaren ieder een eigen kleur geven en de noten in je partij kleuren en daar getalletjes bij zetten voor je vingers, dan wordt het nog makkelijker en kan je sneller een liedje spelen.

Heb je ook zoveel haast Guofan?

Anders zou ik de meer tijdrovende maar toch meer bevredigende optie kiezen, die de mensen hierboven hebben beschreven, en accepteren dat dit lastig is en heel veel tijd kost, niet in een keer lukt en als het eens wel lukt, dan de keer erop misschien niet en zo. Gewoon nederig doorploeteren...
 
Yep eens met de anderen: voor grote sprongen zelf een stickertje plakken zodat je in het begin een beetje gevoel krijgt waar je ongeveer naartoe moet. Dat scheelt in het begin wel veel zoeken. En dan verder vooral op je oren oefenen. De buren waarschuwen en honderdduizend keer op een neer de wisselingen oefenen.
En daarnaast ook hele stukken in de nieuwe positie spelen, al zijn het maar kinderliedjes. Daarmee krijg je meer gevoel voor de positie van je hand en vingers. Bij mij ging het ineens een stuk beter nadat ik ook hele stukken in dezelfde nieuwe positie ben gaan spelen, naast het oefenen van de wisselingen. (en dan wel constant even checken met de losse snaren en flageoletten of je nog goed zit)
 
Hoi Guofan.
Ik ben ook bezig met het leren van de 2e positie op de cello, en herken dat het lastig is om een goede vingerzetting aan te leren.
Wat mij helpt is dat ik weet dat in de 2e positie de 4e vinger een A is, en dus strijk ik die dan vaak even samen met de losse A.
En verder, gun jezelf de tijd, de tijd om te luisteren en te oefenen en in je hoofd te zoeken naar de referetie tonen die je wel al kent, zoals de van de eerste positie de Fis en de G .
En vooral de moet niet verliezen ;)
1000 zijn ons voor gegaan, en die hebben het allemaal kunnen leren....... waarom zouden wij dat dan niet kunnen?:p
Het kost mischien wat moeite zonder de gewenste stikkers of strook, maar op de cello kijken en tegelijk in je lesboek is ook niet makkelijk.
succes ermee!
 
sebastiaanmaes zei:
Maar dan ga je er wel van uit dat de toegenomen trilling (Hz) per millimeter constant blijft op een viool wat niet het geval is (in feite omgekeerd evenredig met snaarlengte). Elke fractie die je opschuift richting kam zal dus stelselmatig meer Hz vertegenwoordigen. Gelukkig maar, want de frequentie (tussen octaven) neemt toe volgens macht 2 en moest dit effect niet optreden zou je wel eens een heel lange toets nodig kunnen hebben!
Klik om te vergroten...

In theoretische zin een terechte opmerking. Aan de andere kant wordt de strekking van de observatie van Flesch niet aangetast: een juiste intonatie op een achtentwintigste dan wel tweeëndertigste mm. blijft even ongewis.

Ronald
 
Hopf zei:
In theoretische zin een terechte opmerking. Aan de andere kant wordt de strekking van de observatie van Flesch niet aangetast: een juiste intonatie op een achtentwintigste dan wel tweeëndertigste mm. blijft even ongewis.

Ronald
Klik om te vergroten...

Niemand kan inderdaad volledig zuiver op een viool spelen :). Volgens mij draagt dit ook wel bij tot het karakter van het instrument: een MIDI-achtige perfectie is niet bijzonder interessant.
 
sebastiaanmaes zei:
Niemand kan inderdaad volledig zuiver op een viool spelen :). Volgens mij draagt dit ook wel bij tot het karakter van het instrument: een MIDI-achtige perfectie is niet bijzonder interessant.
Klik om te vergroten...

Ik luister nog altijd met veel plezier naar opnamen van Fritz Kreisler, in zijn tijd zo ongeveer één van de populairste violisten van de wereld. Maar het leerstuk 'zuiverheid van de intonatie' had niet voortdurend zijn grote belangstelling. Hij had wel leuker dingen aan zijn hoofd :D

Ronald
 
Prachtig! Je hebt er mij ook mee geholpen. Ik was namelijk ook van plan om stickers te plakken. Wat ik dus niet ga doen.
Ik kan gelukkig de tonen goed horen heeft de leerkracht mij gezegd.
 
Inloggen of registreren om te reageren.
Terug
Naar boven