Gisteren heb ik een geweldig mooie dag gehad!!! Terwijl het buiten slecht weer was, genoten we in het Muziekgebouw aan het IJ van de prachtige muziek en de geweldige sfeer!
Voor degenen die beginnen met een suite van Bach, dat was gisteren de derde, gespeeld door Jens Peter Maintz, staan er glazen met verse sinaasappelsap klaar en croisssantjes. Voor de inwendige mens werd goed gezorgd en daarna dus die derde Suite van Bach. Die heb ik al vaker gehoord, maar nog niet van hem. Het blijft mooi, verrassend en je aandacht trekken!
Daarna het concours. De deelnemers hadden een verplicht programma en één vrij te kiezen stuk van na 1970.
Het verplichte deel bestond uit het derde deel (andante) van de Sonate in g voor cello en piano, opus 19 én de gehele Sonate nr. 3 in A voor piano en cello opus 69 van Beethoven. Een pittig programma, waarin ze alles uit de kast moesten halen.
Van de vrijekeuze stukken werden werken opgevoerd van Witold Lutoslawski (Sacher variations), Krysztof Penderecki (Divertimeno), Benjamin Britten (5 delen uit suite no. 3 en door een ander Tema Sacher) en Alberto Ginastera ( Punena no 2 opus 45). Dit alles zonder begeleiding piano, want solo cello werken.
Zes verschillende jongeren, met zes verschillende pianisten maken er elk hun eigen uitvoering van, terwijl het dus om dezelfde noten gaat. Héél boeiend! En natuurlijk ook de stress bij de jongeren, het opvangen van missertjes en hoe ze zich presenteerden. De drie die ik voor mezelf had genomineerd, bleken ook de drie te zijn die naar de finale gaan, dat vond ik wel grappig. Maar wat een gigantisch niveau van spelen, ook bij degenen die de finale niet gehaald hebben!
Tussen alle bedrijven door is er een markt van cellobouwers, strijkstokbouwers, muziekboekenhandel, CD-handel, cellokoffers en cellostoelen e.d., merchandise Biënnale-artikelen als tassen, boekjes, kleding met opdruk e.d. En een presentatie van de stichting die cellomuziek (één cello met twee speelsters) letterlijk naar het bed van zieke kinderen brengt als afleiding en vermaak voor hen.
Na de uitslag van de jury kon men zich spoeden naar een zaaltje boven waar cellobouwers hun celli presenteren (van elk van de tien bouwers 1 cello was het) en waar Frans Helmerson en Wolfgang Emanuel Schmidt even op spelen om het instrument uit te proberen en daar hun commentaar op gaven. Zo had je instrumenten die direct reageerden, makkelijk 'aanspraken' en instrumenten die zich niet direct lieten kennen, maar waar wel een potentieel in zit. Iedere kijker en luisteraar moet zelf maar luisteren en heeft deze dagen ook de gelegenheid e.e.a. zelf uit te proberen. Nu, als amateur sta je er niet om te trappelen om te gaan spelen als er zoveel mensen rondlopen. Dan liever op een heel stil momentje als bijna iedereen weg is (= in de concertzaal of buiten).
Het is trouwens wel de vraag of één instrument representatief is voor de instrumenten die de bouwer maakt. Deze pakt weliswaar de best gelukte om te presenteren en dat zegt mogelijk iets over de klank die hij/zij nastreeft .
Er waren 3 vrouwen onder de bouwers.
Dan was er nog een presentatie van een docent met drie leerlingen van hem. Helaas heb ik geen A-4tje waar op staat wie dat waren en ook niet wat ze speelden. Een duet van Boccherini, dat weet ik wel. En er werd en kwartet gespeeld met leraar en leerlingen. Héél knap werk, en't zijn nog studenten! Wat een kloof met de huiskameramateur (zoals ik
). Goed, voor ons is het een kwestie van knop omzetten en dan genieten van wat we zelf al kunnen en onze ambities realistisch houden. Dan valt er veel vreugde te beleven; op de Biënnale gaat het om CD-kwaliteit!
De grote zaal was helemaal uitverkocht voor het avondprogramma, maar gelukkig voor de liefhebber thuis, werd het live opgenomen voor de radio.
Na de overweldigdende sonate voor cello en piano in a opus 36, gespeeld door Tatjana Vassiljeva en Kirill Krotov (piano) kwamen de Akhmatova Songs van John Tavener, gezongen door Amaryllis Dieltjens (sopraan) en begeleid door Dmitri Ferschtman op de cello. Héél subtiel en een prachtig duo. Geen piano erbij, alleen zij, práchtig! Met deze muziek tussen de oren werden we de pauze ingestuurd.
Na de pauze speelde niet Lesser (volgens programmaboekje) maar Mischa Maisky eerst solo, daarna met zijn dochter een liederencyclus in g voor cello en piano. Hierbij werd op de cello maximaal gevibreerd, naar ik begrijp, om weer te geven dat het om zangpartijen gaat en een sopraan nou eenmaal heel veel vibreert.
Eerlijk gezegd had hij, wat mij betreft, wel wat minder mogen vibreren. Deze topmusicus kan immers ook de niet-gevibreerde tonen zó mooi spelen en de cello lijkt ook met minder vibrato erg op de menselijke stem. Goed, dat is mijn mening. Nog steeds, ik heb genoten van het duo dochter-vader, dat zo'n bijzonder intieme sfeer wist te creëeren tijdens deze uitvoering en ons ook nog tracteerde op een toegift!
Het was een latertje toen ik per trein vlot dacht terug te keren naar huis. Storing bij een spooroverweg....ach, een mens met een hoofd vol prachtige muziek kan wel wat hebben
.
Hier een verslag van deze dinsdag op de BiënnaleTV. Het begint met de avond ervoor met Prayer & Dance. Jan, dit zal je bekend voorkomen!
.
Ook de Amsterdamse stadszender AT5 besteedde aandacht aan de Cellobiënnale.
Toevallig ook gisteren (dinsdag), ik zag de presentatrice lopen, hier wat het geworden is:
http://www.at5.nl/tv/in-de-stad/aflevering/16247
) .