Het instrument krijgt een (vals) label!

Oosterhof Vioolbouw

Oosterhof Vioolbouw

Frits Oosterhof
Beheerder
Handel in valse labels!

Er zijn al huidige gebouwde violen, die antiek gemaakt worden. En tot op de 0.1 mm nauwkeurig nagebouwd met op de juiste posities slijtplekken. Dat is bekend. Het is ook steeds moeilijker om ze te onderscheiden van de originele want de techniek wordt steeds geraffineerder. Sluitstuk is dan om er nog een antiek uitziend vals label in te krijgen, die ook niet van echt is te onderscheiden. Wanneer er geld te verdienen valt schijnt alles geoorloofd te zijn. Ook hier zijn mensen op het idee gekomen om valse labels in de handel te brengen:

Labels%202.jpg


Labels%203.jpg


Het gaat om flinke bedragen. Op Ebay wordt dit spul verkocht voor US$102 en dan ben je de nieuwe eigenaar. Waar gaat dat heen? Willens en wetens iemand bedriegen of wordt er steeds bij gezegd: dit is een kopie van…? Ik hoop het maar.

Frits
 
Ach Frits, op de computer zitten een paar lettertypes die je zó voor valse labels kunt gebruiken en dan, met wat stevig papier en een kop flink sterke thee krijg je een zeer acceptabel label! Het bod op de zes oude labels (en dat van stradivari was duidelijk vals!) staat nu op $ 31,-, maar wat moet je ermee? Als je ze wilt gebruiken, moet je ook precies een viool van Salomon of Antonius Mantegatia nabouwen; heb jij dezulke wel eens gezien? Je kunt met die etiketten vermoedelijk helemaal niks! :/
 
Nee, het winnende bod was US$102 voor zes labels.
Ikzelf kan met die labels ook niets, maar er is blijkbaar toch iemand geweest die er wat in zag, anders koop je dat niet. Mij is niet bekend wat de volgorde is: eerst nabouwen en dan het label zien te krijgen of eerst een label en dan maar nabouwen. Het is een koud kunstje om met een beetje goede printer een lettertype te kiezen wat er redelijk op lijkt. Redelijk, want een echt vervalst label laat je dan niet printen met een Verdana lettertype of anderszins, want die haal je er dan zo uit. Het is dus wel een beetje minder simplistisch dan Liuwe voorstelt.
Voor het in bezit krijgen van een 'natuurgetrouw' nagebouwd instrument moet je in China zijn: je kunt opgeven welke viool je nagebouwd wilt hebben, dus dat is vrij simpel te doen allemaal.
Ik maak me meer zorgen om het feit dat er interesse bestaat in dit soort vervalste labels. Of is dit weer het bekende bewijs 'Mundus vult decipi, ergo decipiatur' [de wereld wil bedrogen worden, dus wordt zij bedrogen!], dat de geschiedenis zich herhaalt?

Frits
 
Liuwe stelt de zaak helemaal niet simplistisch voor, Liuwe weet iets van oude lettertypen. En als jij bijvoorbeeld de Baskerville Old Face gebruikt, al of niet "bold", dan heb jij een perfecte 18de eeuwse letter! Niks geen Verdana, Arial of Tahoma. Er zitten vast nog wel meer lettertypen in Word die je goed zou kunnen gebruiken. Je moet alleen goed in de gaten houden uit welke tijd het lettertype is dat je gebruikt.
:)
 
Maar je maakt mij niet wijs dat Guarneri met een bepaald lettertype in zijn hoofd zijn labels ontwierp. Die man wist helemaal niet van het bestaan van Baskerville Old Face af.
Ik heb overigens 'zomaar' een lettertype genoemd zonder na te gaan bij welk tijdperk die dan zou moeten horen. Het kan best zijn hoor dat er uit de huidige ter beschikking staande lettertypen, eentje is die heel goed door zou kunnen gaan voor eentje die door Antonio is neergepend. Dat moet je dan toch vrij snel doorhebben, dat het met een printer is gedaan? Alles is te keurig, te netjes en dan wordt het verdacht.
Eigenlijk moet je een label handmatig maken, helemaal, dus ook de eventuele versieringen en dan ook nog een beetje oud aandoend papier, dus niet dat super gebleekte spul.
 
Dan maar toch een tip om te vervalsen.

Neem een boekdrukker in de hand welke een degel pers heeft of een steendrukker. Steendruk, diepdruk was geloof ik normaal. Afijn, een degelpers, handgeschept papier en inkt, geen inkt uit het printertje maar gewoon roet, en olie, het carbonblack, er zit meer in inkt, drukinkt maar dat doet nu niet ter zaken.

Lettertypje kiezen, want dat kon toen ook al (boekdruk dus) logo er bij en eventueel wat versiersels.
Drukkerde druk en drukker de druk.

Drogen, eventueel verouderen, UV er op, wat Liuwe al schreef sterke thee, drogen en onder een laagje gist in behoorlijk vochtige omgeving laten rijpen. Eventueel de etiketten nog onder toezicht in een bak meelwormen of maden laten aanvreten.

Letwel dat de etiketten na het drogen eerst schoon gesneden moeten worden.

Oh ja, nooit papier gebruiken waar chloor in zit.

Uw vervalser

Remi

;)
 
Zeg Remi,

Hoeveel Chinese violen heb jij zo van een passend label voorzien? Het klinkt als een cursus vervalsen! Maar Remi, hoe heb je dan de viool behandeld? Want met schuurpapier en staalwol de slijtageplekken aanbrengen lijkt me niet voldoende. Ik ben benieuwd naar deel 2 van de cursus! :P
 
Wat ik me zo langzamerhand afvraag is, waar gaat het nu eigenlijk om ?

Er zijn heel wat violen voorzien van valse labels, helaas.
Maar wat is nu het meest belangrijk ?
Ik dacht zo, dat de klank primair is, d.w.z. de bespeler bepaalt of de klank aan zijn of haar wensen beantwoord en dan is de waarde ondergeschikt aan het klankkarakter.

Ik kocht in 1957 een viool (zonder label) bij de Firma Alkema aan de Kijk in't Jatstraat in Groningen voor maar Fl. 25,-- !! (mocht zelfs de viool op "zicht" mee naar huis !)
Ik bespeel hem nog steeds en zou hem (haar) voor geen geld willen missen !!
Zelf vind ik dat de klank bijzonder goed is.

De klank moet passen bij de bespeler en dat is het belangrijkst !!
 
Het gaat ook inderdaad om niks. En toch leidt dat soms tot leuke inzichten. En leuke beschouwingen. Daar is internet toch voor? En laat ons nu dan stoppen met dit onderwerp. :(
 
liuwe zei:
Het gaat ook inderdaad om niks. En toch leidt dat soms tot leuke inzichten. En leuke beschouwingen. Daar is internet toch voor? En laat ons nu dan stoppen met dit onderwerp. :(
Klik om te vergroten...
Het lijkt me dat wanneer iemand het allemaal onzin vindt, hij of zij niet meer deelneemt aan de conversatie. Om nu maar aan een ieder te adviseren niet meer mee te doen hakt behoorlijk in op ieders vrijheid dat zélf te mogen bepalen.
Interessant is ook de waarde en betekenis van het woordje 'dan' in 'En laat ons nu dan stoppen met dit onderwerp.' te achterhalen.

Frits
 
dan=dan maar. Ik geloof niet dat ik dit woordje een specifieke waarde cq betekenis heb willen meegeven.
 
Dan had het beter weg gelaten kunnen worden.
Dat betekent dan ook, dat jij Liuwe de conversatie stopt en tegelijkertijd de ruimte laat aan anderen om de conversatie voort te zetten, als daar behoefte aan is.
Maar het gekke is dat je in #8 uitspreekt benieuwd te zijn naar deel 2 van deze cursus, dus hoe zit dat dan?
 
remi zei:
Dan maar toch een tip om te vervalsen.

(.....) wat Liuwe al schreef sterke thee, (.....)

;)
Klik om te vergroten...
Sterke thee? Schreef Liuwe dat? Waar dan?
Ik weet wel af van het gebruik van sterke thee als onderdeel in het lakproces. Maar bij labels maken? :(

Frits
 
liuwe zei:
Ach Frits, op de computer zitten een paar lettertypes die je zó voor valse labels kunt gebruiken en dan, met wat stevig papier en een kop flink sterke thee krijg je een zeer acceptabel label! Het bod op de zes oude labels (en dat van stradivari was duidelijk vals!) staat nu op $ 31,-, maar wat moet je ermee? Als je ze wilt gebruiken, moet je ook precies een viool van Salomon of Antonius Mantegatia nabouwen; heb jij dezulke wel eens gezien? Je kunt met die etiketten vermoedelijk helemaal niks! :/
Klik om te vergroten...
In dit bericht schreef Liuwe dus over sterke thee.
 
Ja, inderdaad. Heb ik overheen gelezen. Oeff! Foutje! :|
Ik moet het maar eens een keer gaan proberen. Met zulke duidelijke recepturen moet het wel lukken.

Vraagje aan Remi:
zou 'gewone' Oost-Indische inkt niet kunnen? Die bestaat volgens Wikipedia ook uit zuivere koolstof deeltjes, roet dus. Plus nog een handvol niet nader te noemen andere componenten.
 
Lieve violisten,

Neen, ik ben geen vervalser, maar ben gewoon werkzaam in de grafische industrie. Al weer een paar jaartjes.

Het vervalsen van etiketten en andere documenten is een ware wetenschap geworden, er is zelfs een documentaire gemaakt op Discovery.

Het voor het oog namaken van een etiket is niet zo moeilijk lijkt mij, tenzij ze er een zeer zorgvuldige analyse aan besteden kun je heel ver gaan. In mijn vorige post had ik het over maden om het etiket aan te vreten, maar maden eten rottend vlees, soep geworden vlees, meel wormen en zilvervisjes geven meer sucsess.
Oost-Indische inkt is een zeer makkelijk oplosbare vloeistof/kleurstof en een etiket verouderen in een vloeistof laat de inkt uitlopen.

Volgens mij zijn de oude etiketten gewoon gedrukt met inkt, op olie basis, ze lieten ze drukken en gebruikten ze. Sommigen waren heel slordig met hun etiketten, anderen weer zeer zorgvuldig.

Onzorgvuldigheid leidt tot vervalsing.

Op dit ogenblik heb ik niet de mogelijkheid om te laten zien hoe makkelijk het is om te vervalsen, ik heb het over de etiketten. Als je wilt vervalsen moet je je er in verdiepen.

Tientallen, twintigtallen pogingen ondernemen, kijken en met je loupje, je pincetje en je lancet werken.


Hoe een viool t verouderen weet ik niet, lijkt me een kwestie van tijd en gebruiken.

Remi
 
remi zei:
(.....)
Oost-Indische inkt is een zeer makkelijk oplosbare vloeistof/kleurstof en een etiket verouderen in een vloeistof laat de inkt uitlopen.

(.....)
Klik om te vergroten...
Wikipedia zegt: 'De inkt bestaat uit moleculen zuivere koolstof (roet) die door wrijving in water zijn gesuspendeerd en zich blijvend in colloïdale suspensie bevinden. Er is dus geen sprake van een pigment. Er is ook geen bindmiddel, arabische gom of een soortgelijke stof, nodig om na het drogen deeltjes aan het papier en aan elkaar te binden. De moleculen slaan na droging van het water op de drager neer in een door water onoplosbare brosse koolstoffilm.'

Als ik even aanneem dat dit juiste informatie is (Wikipedia zit er ook wel eens naast), dan valt het met die watervastheid reuze mee! Dus kan ik dat potje OI-inkt wat hier al jaren staat, eindelijk eens gebruiken. Of het watervast is, valt vrij gemakkelijk te testen.

Frits
 
Ik heb een aantal uren geleden een experimentje uitgevoerd met Oost-Indische inkt:

Label-OI-copy-small.jpg


en heb mijn naam een beetje ver-Italiaanst en de letters met wat kalligrafie opgesmukt. Op het flesje OI-inkt staat zelfs dat het watervast is en dat klopt ook: ik krijg het niet weg met een waterbehandeling.
Nu nog een juist stukkie paper (ongebleekt) en het label doet meteen veel ouder aan dan het in werkelijkheid is. ;)
 
Beste Frits, je gebruikt een soort gotisch schrift om het ouder te laten lijken dan het is en laat nu dit schrifttype nooit gebruikt zijn door de grote meesters! De grote meesters lieten hun etiketten drukken bij de boekdrukker in de straat, vlak om de hoek,(Stradivari bijvoorbeeld bij Giovanni Prendesi in de Via Domenica) en deze drukkers gebruikten gewoon Romeinse lettertypen. Ze werden echt niet handgeschreven, nou ja, die van Stainer wel, maar verder was het keurig drukwerk. Ze gaven ook korting bij het drukken van grote partijen, vandaar die grote aantallen etiketten. Gebruik ook geen Oost-Indische inkt, want die glimt en de letters op oude etiketten glimmen niet. Gebruik gewoon zwarte tekeninkt, die droogt dof op. En als je het papier bijkleurt, vergeet dan niet de snede mee te kleuren, anders zie je een witte rand. ;)
 
Inloggen of registreren om te reageren.
Terug
Naar boven