Als je nooit viool hebt gespeeld, moet je die motoriek je natuurlijk ook eigen maken, en dan is dat in het begin heel moeilijk. Maar als je naar al die violisten om je heen kijkt, dan moet je weten dat het leren van die motoriek te doen moet zijn!
Het verschil tussen viool en cello spelen...
Het verschil is de houding die anders is, maar de houding die je bij het cello spelen hebt is natuurlijker dan die je bij het vioolspelen aan neemt, want bij vioolspelen draai je je linkerarm als het ware onnatuurlijk onder je viool door. Bij cello heb je niet echt van deze onnatuurlijke houdingen, al heb ik in het begin vaak genoeg echt een lamme streekarm gehad, omdat ik het strijken erg lastig en zwaar vond, nu is dat gelukkig een stuk beter.
Streek bij cello is veel rustiger in de pols (ik heb nog steeds "last" van mijn te snelle vioolstreek bij wisseling tussen op- en afstreek, volgens mijn docent) en het gebruik van je streekarm. Dat zal ik even uitleggen: voor viool gebruik je redelijk veel beweging van je onderarm, tenminste, dat deed ik, maar je bovenarm beweegt wel een beetje mee. Bij cellospelen moet ik mijn stok als het ware door de helft denken en de slofhelft beweeg ik door mijn bovenarm te bewegen en mijn arm in een ongeveer onstante hoek te houden. De bovenste helft van mijn stok beweeg ik door mijn onderarm te bewegen en mijn bovenarm (soort van) stil te houden. (Dit is hoe ik het leer van mijn docent).
Vingerzetting vind ik wel lastiger, omdat je "vierde vinger" niet dezelfde is als de volgende snaar (wat bij viool in gewone eerste positie wel zo is). Je hebt bij cello een "grote greep" en die begin ik nu eindelijk een beetje in de vingers te krijgen, hoewel ik er al wel lang mee bezig ben. Ook ga je bij het leren cello spelen eerder posities spelen, omdat je dan een groter bereik hebt. Nu moet ik trouwens even oppassen, want met mijn viool achtergrond, ben ik natuurlijk wel snel door de stof heen gegaan.
Ook lees je bij cello in een andere sleutel. Soms maak ik daar nog wel fouten in, maar gelukkig moet ik nu nadenken als ik een G-sleutel onde mijn neus geduwd krijg. Ik ben met les nu net begonnen met de C-sleutel, en dat vind ik wel lastig om de leren, hoewel er een heel handig ezelsbruggetje voor is. Ik vind het vooral lastig dat dezelfde noten in een stuk (ok, oefenstuk) steeds met een andere vinger gepakt moeten worden, omdat dat loopje in die positie beter uit komt. (Maar die moeilijkheden met lezen, wat overgens opzich ook wel mee valt hoor, kan ook te maken hebben met dyslexie... dus dat zal niet voor iedereen gelden).
De klank is lager, en dat vind ik fijner. Een viool zit heel dicht bij je oor en op de hoogste snaren (a en e) piepte dat echt storend in mijn oren. Een cello is iets verder weg en klinkt ook "heel" anders als je erachter of ervoor zit (je zit of te spelen of te luisteren). De lage tonen spreken mij veel meer aan, maar dat is persoonlijk.
Uiteindelijk heb ik ooit voor cello gekozen, omdat ik dat mooier vind, en het mij ook beter ligt. En ik heb er nog geen moment spijt van gehad (dat komt waarschijnlijk pas als we met orkest weer op tournee gaan, dan zou ik waarschijnlijk liever een picolo ofzo in mijn binnenzak stoppen). Daardoor vind ik het ook niet moeilijker, want ik wil mijn best doen om veel te leren en steeds maar die eerste oefeningen te herhalen (wat jaap ook al zei).
Cello ligt mij ook beter dan de viool, ik merk dat ik er beter in ben (ik heb het gevoel dat ik op cello een hoger niveau kan halen dan dat ik op viool zou kunnen), maar het gaat mij natuurlijk ook voornamelijk om het spelen zelf, en daar heb ik nog steeds heel veel plezier in.
Maar ook de viool blijft een byzonder instrument, en af en toe moet ik toch op mijn oude viool spelen. Nu ben ik zelf een viool aan het bouwen, en ik wil er natuurlijk wel muziek (en geen geluid, naar aanleiding van die andere discussie) uit kunnen halen als die klaar is!
Nog meer weten over het verschil? Ik wil het graag opschrijven hoor, maar ik heb het idee dat ik al een lang verhaal heb (s) .
En oefenen, niet omdat het moet, maar omdat het leuk is! Hoe snel je iets leert is in principe niet belangrijk, als je er maar plezier in hebt (lijkt mij).