@ Bert
‘t klopt wat je schrijft. Meestal zo’n nirto ding dat niet klinkt en al gouw vanwege het schrijnende geluid wordt er de brui aan gegeven.
Er is niets mee aan te vangen, de super goedkope nitro’s zijn inderdaad erbarmelijk en je moet wel heel zeker van je zaak zijn als je dan nog door wilt gaan.
We hebben het dan niet over katten gejank, als nog niet kunt spelen maar… over lawaai en ik weet niet hoe ik het moet omschrijven. Het instrument “klinkt” niet, te schel op de “e” de hol op de “d”, de “g” vaak loei hard, de afstemming van de kam is bagger de toets is gebeitst. En dan vind ik het prachtig dat iemand nog de moeite neemt om op les te gaan. Ik zou het niet durven met een dergelijk “instrument”.
Mijn nirto ligt inmiddels als decoratie in de slaapkamer op een boekenkast (ja, ja die staat op de slaapkamer, boekenkast dan).
En toch ben ik heel dankbaar dat ik dat nitrotje ooit weer gekocht hebt, voor mij was het de opstap om toch weer met een viool bezig te zijn, en ik heb wat uurtjes met dat nitro ding onder mijn kin doorgebracht. Heb er nog geen seconde spijt van gehad. Heb een viool in bezit van een oud tante, een kopie van een Rugerie en heb inmiddels een viool gekocht met het label Degani. Het verhaal van de Degani hebben jullie al kunne lezen, enkele posts terug.
Het kan ook anders, een buurmeisje van mij heeft les bij het Koorenhuis in Den Haag en heeft een instrument gehuurd bij Katharina Meierott, Oeps, nou heb ik het instrumentje in handen gehad en het is een echte viool, echt een pracht instrument, een echte Meierott.
Natuurlik weer apetrots dat je met een echte Meierott in handen staat maar wel een heel klein viooltje.
Natuurlijk houd ik regelmatig contact met de kleine violist verderop en mag ze altijd langs komen als er wat is maar haar moeder heeft bewust gekozen voor een vioolbouwer(ster) en een goed instrument. En dat bevorderd het spel en het enthousiasme heel veel.
Natuurlijk ben je zo trots als een pauw als je hoort dat die kleine buurmeid mag optreden. Heerlijk, ik heb er een halve dag vrij voor genomen om die kleine alleen maar te “zien” spelen.
Heerlijk
Rest mij te zeggen, schrijven dat madame Deganie voor mij op het computermeubel ligt, strijkstok en hars er voor, en dat ze ook ’s morgens vroeg heel uitdagend naar me ligt te lonken om bespeeld te worden.
Uh, hebben we het nu ineens over een relatie?
Nee ik ben gewoon vioolgek, bewonder dat kleine houten kastje waar zo een pracht klank uit kan komen en kan genieten van de spaarzame momenten dat het wel lukt dat ik de klank uit mijn instrument kan krijgen die ik zo graag hoor.
Viool spelen is niet makkelijk, het bouwen is niet makkelijk, het studeren is niet makkelijk en toch blijven we maar gek op dat kleine houten kastje.
Remi
Studieviool gaan we straks verder op in.
