Totale onzin dat klassieke muziek niets is voor kinderen, het is juist een bron van cultuur, informatie, geschiedenis en algemene ontwikkeling.
Kijk ik naar mijn eigen omgeving, naar de kinderen die verstoten blijven van klassieke muziek dan bemerk ik dat er ook een gemis is in herkenning en erkenning.
Als voorbeeld een aantal kinderen van klein tot groot dus c.a. 8 jaar tot ik noem even 14 jaar.
Dus van kinderen tot pubers tot jonge volwassenen.
Neem ik het “gros”, dat alleen maar opgroeit met Ali B, Yasser, Lange Frans dat weg loopt met de Pussycat Dolls, All Saints zelfs waardering heeft voor Ali G. Dan zit je naar mijn mening een beetje verkeerd.
Geloof me ik heb niets tegen rappers en ben zelfs een beetje fan van Eminim, heb niets tegen Nederlands talig en Marco Borsato is ook in onze CD verzameling goed vertegenwoordigd.
Maar als een nummer als “als er nooit meer een morgen zal zijn” voor (voor mij) voor 400% naar de (sorry) klote geholpen wordt door een of andere door de media naar voren ge pushte (nep) rapper die eigenlijk het hele nummer, de hele context van het nummer omzeep helpt.
Daar tegenover staat echter de ervaring dat de dochter van een kennis van ons sinds een jaar of wat piano speelt. Muziek moet leren lezen, sorry noten lezen, de piano onder controle krijgen en geconfronteerd wordt met belangstelling.
Belangstelling voor haar kunnen, haar vorderingen, en als er visite is zelfs een stukje spelen. Als 10 jarig meisje. Ik geef je het te doen.
Ik was in de gelukkige situatie om haar kenbaar te kunnen maken dat het natuurlijk moeilijk is om en te spelen en voor de visite te kunnen af gaan.
Dan krijg je als antwoord dat er zo veel mensen zijn die… niet weten wat je speelt, niet weten van welke componist het is.
Gelukkig heb ik haar gerust kunnen stellen en met de overtuiging dat ik mijn best zou doen om het stuk te herkennen en goed te luisteren (ik bespeel immers zelf een muziek instrument). Begon madam aan haar repertoire, ik werd er een beetje stil van maar ook razend enthousiast.
Buiten kortjakje speelde dat kleine dametje ook de bekende stukjes van Beethoven, Bach, en zelfs en kort stukje van Chopin (oh zo moeilijk voor en kind) mocht de revue passeren.
Daar waar mogelijke herkenning was begon ik spontaan mee te fluiten, en anders was ik stil.
Vraagt zo’n kleine muzikaliste dan ook nog eens of je je viool bij je hebt, dan breekt bij mij het zweet uit. Maar in de kinderlijke eenvoud en je niet te hoeven schamen voor een misgreep en het meerdere keren op nieuw proberen kom je er wel.
En dan dat mooie instrument (viool) onder het kinnetje van die kleine meid. En dan blijkt dat de viool nog een ietsje moeilijker is dan de piano, de sax.
En toch de spontane reactie, van laten we het nog eens over nieuw proberen, het moet toch klinken, lukken.
Dus,
Totale onzin
Remi
.
