Aangestoken door Wispelweys laatste versie van de cellosuites, wilde ik ook graag eens in een lagere stemming spelen. Nou heb ik stalen snaren (jargar en larsen) op mijn cello, dus niet de vereiste darmsnaren, maar ik wilde gewoon eens voelen wat of het uitmaakte. Ik heb mijn cello nu op ongeveer 415 gestemd.
Het is altijd lastig om te beschrijven, maar ik probeer eens wat:
- Ik word uitgenodigd om iets langzamer te spelen. Van een stevige pas naar waardig schrijden.
- De klank gonst een beetje meer (maar niet overal! daarover later) de schelheid is er vanaf.
- Over het algemeen spreekt het iets minder goed aan, vandaar die noodzaak tot trager en meer bewust strijken.
Wat echter vooral in het oog springt is een enorme wolftoon. Erger dan ik `m ooit eerder heb gehad. Nou heb ik eerder al eens een stukje gepost over de wolf. Zie hieronder tussen de dubbele haakjes.
((Mijn nieuwe cellojuf was zeer opgetogen over mijn wolf. Ik moest de wolf koesteren, ermee spelen, `m juist te pakken zien te krijgen om zo de techniek voor de rechterhand te verbeteren. Laat `m wauwen, stotteren, overslaan. Maar dan op commando.
Nog nooit eerder is mijn rechterhandtechniek zo snel verbeterd.))
Daarin mag je best lezen dat ik een wolf geen ramp vind, maar een uitnodiging. Maar toch roept het wel enkele vragen bij me op:
Als ik nou overga op darmsnaren in de 415-stemming, blijft die wolftoon dan? Wordt hij sterker? Zwakker?
Wat maakt deze wolftoon zo aanwezig? de lagere spanning? De lagere toon?
Wat extra lastig is, is dat de wolf op de C zit. Dat maakt dat de C-snaar bijna niet meer tot klinken te brengen is, en ik bij de C op de G-snaar heel aandachtig moet strijken met precies de juiste hoeveelheid kracht en snelheid. Hetgeen lekker doorriedelen bemoeilijkt.
Het is altijd lastig om te beschrijven, maar ik probeer eens wat:
- Ik word uitgenodigd om iets langzamer te spelen. Van een stevige pas naar waardig schrijden.
- De klank gonst een beetje meer (maar niet overal! daarover later) de schelheid is er vanaf.
- Over het algemeen spreekt het iets minder goed aan, vandaar die noodzaak tot trager en meer bewust strijken.
Wat echter vooral in het oog springt is een enorme wolftoon. Erger dan ik `m ooit eerder heb gehad. Nou heb ik eerder al eens een stukje gepost over de wolf. Zie hieronder tussen de dubbele haakjes.
((Mijn nieuwe cellojuf was zeer opgetogen over mijn wolf. Ik moest de wolf koesteren, ermee spelen, `m juist te pakken zien te krijgen om zo de techniek voor de rechterhand te verbeteren. Laat `m wauwen, stotteren, overslaan. Maar dan op commando.
Nog nooit eerder is mijn rechterhandtechniek zo snel verbeterd.))
Daarin mag je best lezen dat ik een wolf geen ramp vind, maar een uitnodiging. Maar toch roept het wel enkele vragen bij me op:
Als ik nou overga op darmsnaren in de 415-stemming, blijft die wolftoon dan? Wordt hij sterker? Zwakker?
Wat maakt deze wolftoon zo aanwezig? de lagere spanning? De lagere toon?
Wat extra lastig is, is dat de wolf op de C zit. Dat maakt dat de C-snaar bijna niet meer tot klinken te brengen is, en ik bij de C op de G-snaar heel aandachtig moet strijken met precies de juiste hoeveelheid kracht en snelheid. Hetgeen lekker doorriedelen bemoeilijkt.