De maand november is een maand met twee gedenkwaardige dagen, want in deze maand vallen de geboortedag en de sterfdag van Leonid Kogan, waar ook op de Russische televisie altijd veel aandacht voor is.
Leonid Kogan werd geboren op 14 november 1924 te Dnepropetrovsk in de Oekraïne als zoon van een fotograaf, die amateur violist was. Hij stierf op 17 november 1982 aan een hartaanval in Mytishchi terwijl hij per trein reisde van Moskou naar Yaroslavl voor een concert met zijn zoon. Hij werd 58 jaar.
Nadat Kogan op jonge leeftijd interesse in vioolspelen toonde en de vaardigheid hiervoor ten toon spreidde, besloot het gezin naar Moskou te verhuizen, om hem gelegenheid te geven hier zijn studie voort te zetten.
Vanaf zijn tiende kreeg hij hier les van Abram Yampolsky, een leerling van Auer. In 1934 gaf Jascha Heifetz een aantal concerten in Moskou. "Ik ben naar al zijn concerten geweest," zei Kogan hier later over, "en kan me nog steeds aan iedere noot herinneren, die Heifetz gespeeld heeft. Hij was voor mij de ideale kunstenaar." Toen Kogan twaalf jaar was, hoorde Jacques Thibaud, die in Moskou was, hem spelen. Thibaud voorspelde hem een grote toekomst. Kogan studeerde aan de Centrale Muziek School in Moskou van 1934 tot en met 1943 en daarna tot 1951 aan het Conservatorium van Moskou.
Op zeventienjarige leeftijd gaf hij, ofschoon nog steeds student, al in de hele Sovjet Unie concerten. Kogan won de eerste prijs op het Koningin Elisabeth Concours van 1951 met een schitterende vertolking van het eerste concert van Paganini inclusief een buitengewone interpretatie van de gtC9oVyjyUY[/media]]Sauret cadens.
In 1952 begon Kogan les te geven aan het Moskou's Conservatorium en in 1980 werd hij uitgenodigd om aan de Accademia Musicale Chigiana te Siena in Italie les te komen geven. Zijn leerlingen spelen en geven overal in de wereld les.
Kogan schuwde de publiciteit. Hij had ook veel minder podium uitstraling dan David Oistrach. Zijn carrière stond voortdurend in de schaduw van die van Oistrach, die door de Sovjet overheid erg naar voren werd geschoven.
Kogan beschikte over een weergaloze techniek. Zijn spel werd gekenmerkt door een snel vibrato. Hij kon in iedere positie en op iedere snaar een gelijkmatige en volle toon produceren. Kogan speelde op stalen Thomastik snaren. Daarentegen spelen veel violisten op een stalen E en wellicht ook een stalen A (zoals Oistrach), maar zijn de G en D snaar darm omwoeld of van kunststof. Stalen snaren gaven het spel van Kogan meer helderheid en kracht.
Kogan speelde op twee Guarneri del Gesù violen: de ex-Colin uit 1726 en de ex-Burmester uit 1733. Hij speelde altijd met stokken van Dominique Peccatte.
Kogan kon ook op het gehoor een stuk instuderen. Dat presteerde hij onder meer met de Carmen fantasie van 4TYWTbtijpU[/media]]Waxman, waar geen bladmuziek van te krijgen was in de Sovjet Unie van de jaren vijftig. Hij studeerde het in door naar een opname van dit stuk van Heifetz te luisteren.
Maar ook zijn Bach interpretaties waren fenomenaal, zoals te horen is in de pYYpGUuio2w[/media]]Sarabande uit de Tweede Partita, een toegift uit 1966.
Laatst bewerkt door een moderator:
In technische zin kende hij dus volstrekt geen beperkingen. Maar zou hij, ten einde aan jouw kritiek tegemoet te komen, dan 'onder zijn kunnen' hebben moeten spelen?
, weigerde platen van Glenn Gould te recenseren omdat Gould Bach speelde op een PIANO en niet op een clavecimbel. En dan te bedenken dat het gros van de clavecimbels in die tijd Neuperts waren met een klankkwaliteit die aan Thomas Beecham de uitspraak ontlokte van 'two copulating skeletons on a tin roof' :lol: