Ik zie de beeldspraak van de wansmaak niet, maar dat kan aan mij liggen. Aardig dat je zelf een antwoord geeft op een door jou zelf gestelde vraag. Maar wanneer de wansmaak niet méér is dan de smaak van anderen, hoe zit dat dan met het gezegde: ‘over smaak valt niet te twisten’?
Wanneer je het hebt over ‘cerebrale experimenten’ kan ik me niet voorstellen dat er daadwerkelijk nog muziek uit komt. Hooguit gaat het hier om composities die een muzikaal gedachten experiment vorm geven. Vermoedelijk zal het beluisteren van zulke experimenten voorbehouden blijven aan diegenen die het zèlf gecomponeerd hebben, waarna alsnog besloten wordt of er een draagvlak voor is.
Ik moet zeggen dat in mijn HBS-B tijd de muzieklessen die als een echt bij-vak werden beschouwd, voornamelijk het aanleren van de kennis van de klassieke werken betrof, met hier en daar een uitstapje naar het tonale systeem en de opbouw van composities. Met behulp van de platenspeler werden zo in een schooljaar heel wat werken ‘behandeld’. Maar daarentegen kregen we ook een soort solfège, waarbij we zelfs moesten blijk geven het notenschrift te beheersen. Nu kende ik dat allang, zodat dat voor mij geen extra belasting opleverde. Anderen maakten soms voor het eerst kennis met de eerste beginselen van de muziekleer en kregen die kennis dan toch maar even mee voor de rest van hun leven.
Indien ik de keuze moest maken tussen een Japanse middenklasser of een piano, zou ik dat af laten hangen van de urgentie. Een piano kan meestal wel even wachten, een auto vaak niet.
Je hebt het over de appreciatie, maar ik denk dat het tegenwoordig meer een kwestie van acceptatie is. Waar vind je in een restaurant nog de weldaad van de rustgevende –eventueel-klassieke muziek? Het is in de meeste gevallen een tè luidruchtige disco-dreun, waarvan je de impact pas goed beseft wanneer je het pand verlaat en met een verademing de rustgevende geluiden van de straat in je opneemt.
(Dit bericht is door soundboard bijgewerkt op 25/11/2005 om 00:35 uur)
Wanneer je het hebt over ‘cerebrale experimenten’ kan ik me niet voorstellen dat er daadwerkelijk nog muziek uit komt. Hooguit gaat het hier om composities die een muzikaal gedachten experiment vorm geven. Vermoedelijk zal het beluisteren van zulke experimenten voorbehouden blijven aan diegenen die het zèlf gecomponeerd hebben, waarna alsnog besloten wordt of er een draagvlak voor is.
Ik moet zeggen dat in mijn HBS-B tijd de muzieklessen die als een echt bij-vak werden beschouwd, voornamelijk het aanleren van de kennis van de klassieke werken betrof, met hier en daar een uitstapje naar het tonale systeem en de opbouw van composities. Met behulp van de platenspeler werden zo in een schooljaar heel wat werken ‘behandeld’. Maar daarentegen kregen we ook een soort solfège, waarbij we zelfs moesten blijk geven het notenschrift te beheersen. Nu kende ik dat allang, zodat dat voor mij geen extra belasting opleverde. Anderen maakten soms voor het eerst kennis met de eerste beginselen van de muziekleer en kregen die kennis dan toch maar even mee voor de rest van hun leven.
Indien ik de keuze moest maken tussen een Japanse middenklasser of een piano, zou ik dat af laten hangen van de urgentie. Een piano kan meestal wel even wachten, een auto vaak niet.
Je hebt het over de appreciatie, maar ik denk dat het tegenwoordig meer een kwestie van acceptatie is. Waar vind je in een restaurant nog de weldaad van de rustgevende –eventueel-klassieke muziek? Het is in de meeste gevallen een tè luidruchtige disco-dreun, waarvan je de impact pas goed beseft wanneer je het pand verlaat en met een verademing de rustgevende geluiden van de straat in je opneemt.
(Dit bericht is door soundboard bijgewerkt op 25/11/2005 om 00:35 uur)