Mijlpaaltje

gevoeligesnaar

gevoeligesnaar

Karin
Oefenen gaat net als bij iedereen met ups en downs en nu is er zo'n 'up' die ik graag even met jullie deel.
Toen ik met cellospelen begon, had ik vooral één stuk in gedachten dat ik dolgraag zou willen bereiken: de prèlude uit de 1e cellosuite van Bach. Misschien een beetje voor de hand liggend, maar het is ook zo'n mooi stuk!
En nu, na anderhalf jaar gestaag oefenen, is het zover. In mijn eentje durfde ik er niet aan te beginnen, maar nu 2 weken geleden stelde mijn docent dit stuk voor en sprong ik natuurlijk een gat in de lucht. Inmiddels kan ik hem zo ongeveer doorspelen. Natuurlijk, in een heel langzaam tempo met de nodige uitglijertjes en muzikaal gaat het ook nog helemaal nergens over, maar het begin is er!
En wat een fascinerende muziek is het, dat heb ik bij het luisteren nog nooit in deze mate ontdekt. Dat gedeelte waar de stemmen gaan kruisen is gewoon hypnotiserend! Wat een geniale muziek.

Hadden jullie, toen jullie begonnen ook zo'n doel in je hoofd? Welk doel was dat (misschien wel meerdere?) en heb je dat ook bereikt? Of staat het nog op je verlanglijstje?
 
Toen ik begon, had ik "De Zwaan" uit Carnaval des Animaux van Saint Saëns in gedachten. Eerlijk gezegd durf ik die nog steeds niet te spelen, want ik heb erg hoge eisen aan mijzelf gesteld en daarom stel ik deze dus nog flink uit.
Wel zijn er in de loop van de tijd meer doelen bijgekomen, want ik ontdekte nog veel meer mooie stukken voor cello.
En die doelen heb ik ook nog niet bereikt. Zo zou ik graag die sonate in g mineur van Rachmaninoff willen kunnen. En Brahms sonate 1 in e minor op.38.
Nog lang niet aan toe. Maar ik kan goed leven met die mooie doelen. Intussen speel ik mee aan zoveel leuks en moois! Stukken waar ik voorheen nooit van gehoord had! Wat dat betreft avonturenland met die cello!

En wat betreft Bach: ik kan nú delen in je enthousiasme voor Bach. Hoe geniaal die muziek is, bijvoorbeeld zich uitend in die stemmen die gaan kruisen. Toen ik nog piano speelde, had ik helemaal niets met Bach. Was eerder een groot fan van Debussy! Iets in die cello heeft mij geholpen Bach te ontginnen en te leren waarderen.
 
Paganini Caprice no. 5 :p


Nee hoor, dit is een geintje. Niet dit filmpje bedoel ik, want Su is een geweldige violiste, maar dat dit mijn doel is dan hè.

Mijn doel was niet zo zeer een stuk. Ik wilde gewoon die mooie hoge noten kunnen spelen. Ik hoorde een keer een hele mooie hoge noot, zo supermooi teder gespeeld. Als ik dat ooit kan, is mijn vioolmissie geslaagd. Rest is bijzaak.
 
Laatst bewerkt:
Wat fantastisch, gevoeligesnaar! En leuk dat je erover komt vertellen hier.

Toen ik bijna een jaar geleden begon, zei ik "ik wil gewoon iets nieuws leren". Dat ik zo door de cello gegrepen zou worden, had ik nooit verwacht. Natuurlijk waren er stukken die ik wilde leren spelen, en dat is nog steeds hetzelfde eigenlijk. Zo droom ik van Vivaldi's celloconcert voor 2 cello's in G mineur.
En ja, ook De zwaan, maar doe dat maar over een jaar of tien... Dat cello leren spelen een muzikale ontdekkingsreis is, kan ik ook zeker beamen. :)
 
@gevoeligesnaar , pracht mijlpaal, de prelude!
Idealen in het begin: de 'grote werken' zoals Kol Nidrei spraken mij zeer aan. Ook de Zwaan en andere melodieuze stukken.
Maar toen braken andere tijden aan: de barok en vooral Bachsuites. Jaren lang nam ik de suites ook mee naar les. Weer een volgende stap was: van heel oud naar nieuwer. Van Antonnii en Gabrielli (de eersten die voor cello solo schreven) tot en met Summertime van Gerswin. En ja, de Zwaan zit ook weer in mijn map. Enz.enz..

Bachsuite 1 prelude: ik werk er regelmatig aan. Eenvoudig en moeilijk tegelijk. Verder ook de allemande en van de 5e suite de sarabande (ook een juweel, met een eenvoud om jaren aan te werken).

Veel succes en geluk in deze cello klankverhalen, geniaal - barok - vertellend - tijdloos.
 
Ja, de Zwaan....die staat ook nog op mijn lijstje! Maar dat zal nog een aardig poosje duren.

Het leuke is overigens, dat ik door de cello met zulke mooie muziek in aanraking kom, die ik nog helemaal niet kende! Zo stond er in mijn lesboek het thema van het derde deel (nocturne) uit het 2e strijkkwartet van Borodin. Uiteraard tijdens het instuderen ook even op Youtube beluisterd en wat een prachtige muziek! Ik kende Borodin alleen maar van Prins Igor.
Heb mezelf maar even getrakteerd op een box met 3 cd's met kamermuziek van Borodin, waaronder de kwartetten. Heerlijk!
 
Ja, zo'n kwartet Borodin, prachtig!
En weet je dat ik de prelude van de 1e Bachsuite moeilijker vind dan de Zwaan?
Ik hoorde grootmeester Anner Bijlsma ook eens zeggen dat die prelude eenvoudig en toch zo moeilijk is .... .
Laatst speelde ik het eerste stukje spontaan, zonder noten voor me, en ineens werd het echt muziek. Even 'de snaar geraakt'. Of toen enkele jaren geleden Pieter Wispelwey 'em op prinsengrachtconcert speelde: plotseling zijn duizenden mensen stil.
Fantastisch, he: prelude geschikt voor de leerling en de grootmeester.
 
Ja, je hebt van die stukken die makkelijk zijn voor beginners en moeilijk voor gevorderden!
Daar kan ik, pas op-daar-komt-ze-weer:D, Spiegel im Spiegel van Arvo Pärth ook wel aan toevoegen. De nootjes op zich zijn niet het probleem om te vinden. Zelfs op die paar in de tenorsleutel kan een ondernemende beginner nog wel uitvissen waar je die zo'n beetje pakt.
Je kunt het op z'n janboerenklompen spelen en met je gebrekkige beginnerstechniek met strijken gewoon lekker de strijkstok extra heen en weer laten gaan totdat de pianist in een nieuw accoord is beland en dan mag je die weer beantwoorden met een makkelijk te vinden toon. De componist moet maar niet horen hoe dat dan in feite klinkt!:(

Hoe intens is het genieten van je technische mijlpaal als je een toon mooi stabiel kunt laten klinken!:) (ik maak leuke vorderingen richting mijlpaal).

En ook dit stuk hoort bij het cello-avonturenland, waar ik al jaren in rondzwerf.
 
Laatst bewerkt:
gevoeligesnaar zei:
Ja, de Zwaan....die staat ook nog op mijn lijstje! Maar dat zal nog een aardig poosje duren.
Klik om te vergroten...
Als je de Zwaan toch al wilt spelen, vooruitlopend op de 'echte': in muziekboek TOP TUNES, versie voor basinstrumenten (cello, fagot enz.) staat een mooie versie in A. Dat is bijna een octaaf lager dan de originele. Zie #11
 
Laatst bewerkt:
Wat leuk, Jan, die ga ik zeker uitprinten en proberen, dank je wel! Al zal de originele toonsoort ook op mijn verlanglijstje blijven.
 
Een van mijn dromen die in de loop van mijn 'cello-carriere' is gekomen, is het spelen van het largo uit de opera Xerxes van Händel. Dit is zo'n prachtig stuk én toch al op best een acceptabele manier te verwezenlijken op intussen vrij korte termijn. Toen ik het van de week probeerde, merkte ik dat ik alleen al á vue al een heel eind kwam.
Dat is: de noten zijn het probleem niet, maar ik wil het mooi krijgen. Intussen is er wel al een vriendin met de pianopartij vandoor gegaan, die gaat dat dus lekker met mij spelen. Dat wordt dus toch een mijlpaaltje.
 
Bach suite 1:
Toen ik op een voorspeelavond van mijn lerares (tijd geleden) menuet 1&2 van de 1e Bach cellosuite zou spelen ging er iets mis met de locatie. De zaal was bezet. Om die reden werd een eeuwenoude kapel gehuurd voor dit evenement. De lerares, met een glimlach, maakte ervan: 'Jan gaat vanavond Bach spelen; speciaal daarom hebben we deze kapel gehuurd'. En het klonk!
Mijlpaaltje.
 
Inloggen of registreren om te reageren.
Terug
Naar boven