Omdat in die vioolfabrieken vaak door een bepaalde werknemer slechts één onderdeel werd gemaakt, kreeg deze daar een grote handigheid in. Als je dus bijvoorbeeld de gehele dag krullen snijdt dan kan je dat op een bepaald moment beter dan een vioolbouwer die alle onderdelen moet maken. Om het goedkoop te houden werden echter bij de minst dure violen de onderdelen vaak niet goed afgewerkt wat goed te zien is aan de krul, waarvan de windingen dan niet goed doorlopen.
Een dure fabrieksviool kan echter aan de buitenkant mooier zijn dan de viool van een vioolbouwer. De klank ervan is meestal een toevalstreffer, wat bij een vioolbouwer veel minder het geval is.
Wat je schrijft is niet waar maar dat komt wel vaker voor bij jouw reacties.
Een werknemer werd ingedeeld op talent, als iemand slecht krullen kon snijden dan werd deze ingezet op bijvoorbeeld de medio fino serie, één van de goedkoopste instrumenten uit de fabriek van JTL. Iemand die meer gedreven was werd op een andere serie gezet enzovoorts.
Een vioolbouwer die geen talent heeft voor krullen kan er 100en maken maar ze blijven lelijk. Niet elke vioolbouwer is gelijk.
Aan de constructie van een viool kun je al veel zeggen hoe de klank zal zijn. Mirecourt violen hebben vaak een pantserlak die hard is de klank is vaak tevens hard maar nasaal. De welving, lengte, hout hebben allemaal invloed op de klank en meestal is mijn voorgevoel correct. Bij een Amati/Stainer model kun je een zachtere warme klank verwachten.
Omdat de fabrieken zoals JTL, Laberte, Couesnon maar ook kleinere ateliers zoals Apparut, Collin-Mezin hadden verschillende kwaliteiten en daarin zaten ook nog eens verschillende niveau's in aangeduid met een ander etiket. Door de jaren veranderde dit ook waardoor het zo kan zijn dat een viool die in de catalogus van 1900 verkocht werd als "instrument solist" in 1920 een beginnersviool is geworden maar wel hetzelfde etiket heeft als de viool uit 1900! Een goed voorbeeld is "Buthod" ik heb simpele violen gezien en violen uit de laatste jaren van JTL met dit etiket die werkelijk prachtig zijn en duidelijk door 1 iemand gemaakt zijn.
Exclusieve series zoals Blondelet, Louis Fricot werden door minder mensen gemaakt, hoeveel, dat weet niemand denk ik en het is ook niet te achterhalen wie ze maakten. Met stokken is dit anders, we weten dat J.J Martin voor JTL werkte en zijn stokken zijn ook te herkennen uit die periode. Een erg interessante maker die helaas financieel niet succesvol was en tevens een eigen atelier runde in Mirecourt. Hij nam het hout en gereedschap over van Dominique Peccatte. Frappant is dat er ook stokken zijn uit de JTL fabriek die in de stijl van J.J Martin gemaakt zijn.
