Het nummer kende ik natuurlijk al, het staat gekend als een klassieker onder de bluegrass spelers.
Ik hoorde het voor het eerst spelen door dit 9-jarig meisje (de video dateert van 17 jaar geleden). Onder meer deze video heeft er rechtstreeks toe bijgedragen dat ik uiteindelijk zo gek was een VSO (mijn zwarte Stagg instrument
) aan te schaffen om te kijken wat ik ermee zou kunnen
Ik wist toen nog niets over fiddle muziek , behalve dan dat ik dit soort muziek gewoon geweldig vond klinken. Ik heb altijd heel graag naar een viool (of vele violen samen) geluisterd, maar pas toen ik oog begon te krijgen voor de typische fiddle muziek van de Amerikanen wist ik 200% zeker : exact dit is wat ik met een viool wil doen! Ik had toen nog nooit gehoord van de diverse fiddle stijlen en wist toen nog niet dat Orange Blossom Special eigenlijk een typisch bluegrass nummer is. Pas veel later kwam ik erachter dat het soort fiddle muziek dat ik het aller allerleukste vind klinken American Old Time wordt genoemd en dat dit mag beschouwd worden als de roots van country en bluegrass.
Hoor je het verschil? Het rauwe authentieke geluid van dit meisje versus de verfijnde gepolijste klanken van jouw voorbeeld? Ik ben blij dat ik niet langer dan nodig in België vioolles heb gevolgd, want er lijkt mij een groot risico te bestaan dat je die klassieke toets overal blijft herkennen of dat een stuk daarvan altijd zal doorschemeren. Niet dat ik jouw video slecht vind, verre van -maar zoals je zelf aangeeft, dit is voor mij in de eerste plaats een violist.
De meest betoverende interpretatie van het nummer 'Am I born to die' van Doc Watson is voor mij nog steeds de versie van deze jongedame, een Poolse violiste met vijf jaar ervaring die zich hier voor het eerst waagt aan cross tuning en die een prachtige middenweg vindt tussen viool versus fiddle. Hoewel ze zelf aangeeft dat het niet 100 procent zuiver verloopt, is het nummer bijzonder origineel en stijlvol gebracht. Zie ook mijn reactie die ik drie jaar geleden aan haar postte. Eigenlijk heeft dus een violiste gezorgd dat ik voor het eerst hoorde over het fenomeen cross tuning, maar het is onder aanmoediging van cross tunende fiddlers aan de andere kant van de oceaan dat ik even later gewoon zelf mijn viool anders heb gestemd.
De coolste versie vind ik echter die van Doc Watson zelf die zingt, met zijn schoonvader op de fiddle:
