Pieter Jan Wagemans schreef over zijn eigen muziek:
"muziek (.....) waarvan de muzikale en emotionele essentie duidelijk is voor luisteraars die ook de zesde symfonie van Mahler kunnen begrijpen."
Dat is fijn om te weten, want dan weet je als luisteraar waar je je aan te houden hebt. Ik heb dit strijkkwartet No. 1 (zie reactie #20) geheel uitgeluisterd en steeds weer word ik bevestigd in mijn beoordeling over hedendaagse werken: het moet blijkbaar onsamenhangend zijn, onharmonisch, ingewikkeld klinken en absoluut anders zijn dan welluidend. Waarom is dat eigenlijk? Waarom moet het altijd in een ander tonaal stelsel staan of qua metrum en ritme niet meer te volgen? Is het omdat je dan als componist niet meer past in je eigen tijd?
Nóg een uitspraak van Wagemans:
"Muziek is voor mij allereerst een tijdkunst, en daardoor is een conceptionele benadering, waarbij de essentie immers in één moment, als van boven af tot ons komt wezensvreemd aan muziek."
Als ik dat lees, dan denk ik "daar heb je 't al". Wat moet een mens met een dergelijke uitspraak? Wie begrijpt het nog? Dit is artistiek geleuter van de bovenste plank, vooral vaag zijn in je uitspraken zodat een ieder geen vraag durft te stellen van: "Zeg Wagemans, wat bedoel je eigenlijk?" want dan zou je toch laten merken dat je er niets van begrijpt? En dan hoor je er niet bij.
Wagemans:
"Een tweede uitgangspunt voor mijn muziek is de emotionele, of affectieve waarde van klank."
Hier lees ik iets wat (zelfs) ik nog kan bevatten. Maar iets dergelijks geldt voor iedere muziek. Het betekent in mijn woorden niet meer dan dat muziek je iets moet doen wil het toegevoegde waarde hebben. Aangezien dat voor een ieder weer anders is, heb je aan een dergelijk uitspraak niet meer dan de bevestiging van wat een ieder de van muziek houdt allang wist: sommige stukken vind je mooi, andere niet.
En als ik dit dan lees:
"Als vernieuwend componist heb ik gekozen voor Europa. De eenwording van dit oude, in de vorige eeuw bijna verwoeste werelddeel tracht ik te begrijpen en te begeleiden met een bijdrage aan de Renaissance van zijn kunst. Voor mij geen Amerikaanse droom, met veel cross-over tussen ‘hoog’ en ‘laag’ Alles z’n eigen identiteit! Geen meltingpot, waarin alle katjes grauw zijn! Kunst gaat over identiteit en authenticiteit. En over emotie! Geen samenzwering van grote emoties en simpele ideeën, waar alle kitsch is uit opgebouwd, maar de beschouwing van het oneindig fijne palet, de mengtonen tussen blijdschap, angst, verdriet en sereniteit. Daardoor krijgt kunst de kracht iets zodanig te zeggen dat het onthouden wil worden omdat het de wortels van onze ziel raakt."
Als je toch zo over je eigen composities kunt spreken, dan is Wagenaar voor mij meer een woordkunstenaar dan een muziekkunstenaar.
Voor wie het allemaal eens wil nalezen hier de bron.
"muziek (.....) waarvan de muzikale en emotionele essentie duidelijk is voor luisteraars die ook de zesde symfonie van Mahler kunnen begrijpen."
Dat is fijn om te weten, want dan weet je als luisteraar waar je je aan te houden hebt. Ik heb dit strijkkwartet No. 1 (zie reactie #20) geheel uitgeluisterd en steeds weer word ik bevestigd in mijn beoordeling over hedendaagse werken: het moet blijkbaar onsamenhangend zijn, onharmonisch, ingewikkeld klinken en absoluut anders zijn dan welluidend. Waarom is dat eigenlijk? Waarom moet het altijd in een ander tonaal stelsel staan of qua metrum en ritme niet meer te volgen? Is het omdat je dan als componist niet meer past in je eigen tijd?
Nóg een uitspraak van Wagemans:
"Muziek is voor mij allereerst een tijdkunst, en daardoor is een conceptionele benadering, waarbij de essentie immers in één moment, als van boven af tot ons komt wezensvreemd aan muziek."
Als ik dat lees, dan denk ik "daar heb je 't al". Wat moet een mens met een dergelijke uitspraak? Wie begrijpt het nog? Dit is artistiek geleuter van de bovenste plank, vooral vaag zijn in je uitspraken zodat een ieder geen vraag durft te stellen van: "Zeg Wagemans, wat bedoel je eigenlijk?" want dan zou je toch laten merken dat je er niets van begrijpt? En dan hoor je er niet bij.
Wagemans:
"Een tweede uitgangspunt voor mijn muziek is de emotionele, of affectieve waarde van klank."
Hier lees ik iets wat (zelfs) ik nog kan bevatten. Maar iets dergelijks geldt voor iedere muziek. Het betekent in mijn woorden niet meer dan dat muziek je iets moet doen wil het toegevoegde waarde hebben. Aangezien dat voor een ieder weer anders is, heb je aan een dergelijk uitspraak niet meer dan de bevestiging van wat een ieder de van muziek houdt allang wist: sommige stukken vind je mooi, andere niet.
En als ik dit dan lees:
"Als vernieuwend componist heb ik gekozen voor Europa. De eenwording van dit oude, in de vorige eeuw bijna verwoeste werelddeel tracht ik te begrijpen en te begeleiden met een bijdrage aan de Renaissance van zijn kunst. Voor mij geen Amerikaanse droom, met veel cross-over tussen ‘hoog’ en ‘laag’ Alles z’n eigen identiteit! Geen meltingpot, waarin alle katjes grauw zijn! Kunst gaat over identiteit en authenticiteit. En over emotie! Geen samenzwering van grote emoties en simpele ideeën, waar alle kitsch is uit opgebouwd, maar de beschouwing van het oneindig fijne palet, de mengtonen tussen blijdschap, angst, verdriet en sereniteit. Daardoor krijgt kunst de kracht iets zodanig te zeggen dat het onthouden wil worden omdat het de wortels van onze ziel raakt."
Als je toch zo over je eigen composities kunt spreken, dan is Wagenaar voor mij meer een woordkunstenaar dan een muziekkunstenaar.
Voor wie het allemaal eens wil nalezen hier de bron.
