Dat heb je mooi gezegd, Marcelita! (dat als er bij een les geen opmerkingen worden gemaakt, er ook geen leermoment heeft plaatsgevonden)
Ik heb leren vioolspelen met plakkertjes waar de vingers moeten komen en heb meer gekeken naar de vingers dan geluisterd of me van de afstand van de vingers onderling bewust geweest. Ook samenspel met een grote groep bleek geen probleem.
En ik dacht dat het goed ging...
Tot ik in kamermuziek terecht kwam. En plots kreeg ik opmerkingen over intonatie.
Ik was er niet goed van elke les en werd er zeer onzeker van.
Nu nog steeds trouwens. Soms denk ik dat heel overnieuw moet beginnen en op een andere manier de intonatie benaderen. De laatste 2 plakkers heb ik er afgezwierd, maar nu ben ik nog onzekerder.
Hoe zou jij dit aanpakken? Zet ik het stemapparaatje constant aan? Begin ik met een andere techniek? Zet ik die plakkers er maar weer op?
Dat is een wel vervelende geschiedenis voor jou met les met plakkertjes! Ik ben geen muziekdocent, maar ik heb wel het idee dat er didactisch toch ook wel iets behoorlijk mis is gegaan bij je (oftwel: docent heeft niet goed opgelet!).
Wat ik zie, is dat docenten, áls ze al met plakkertjes werken, die er toch best snel (na een paar maanden) af halen.
Tenslotte moet je leerlingen leren luisterend te spelen en niet kijkend!
Maar nogmaals, ik ben geen docent. En ik ben ook nog eens cellist, maar dat maakt nu even iets minder uit.
Ik zou die plakkers er nooit meer opzetten!
Bouw het rustig op, dus gewoon inderdaad eerst even uit het eerste boek in de eerste positie.
Speel dan de eerste maat zonder apparaatje. Goed luisteren en neem de tijd je tonen te zoeken.
Daarna doe je het mét stemapparaatje. Grote kans dat je in het begin schrikt van de rood uitslaande lichtjes (Korg stemapparaatje).
Laat je niet afschrikken. Bovendien moet je je noten een tijd aanhouden om het apparaatje de tijd te geven de nieuwe toon aan te geven, anders krijg je ook geen goede weergave en wat je wél goed speelt zal dan ook een beetje rood uitslaan.
Ik zou gewoon weer vioolles nemen. Als dit 'vernieuwingsproces' goed begeleid wordt, ga je meer plezier krijgen en word ook je onzekerheid weer omgebogen naar een fijner gevoel. Je begint dan waarschijnlijk wel aan het begin, maar kan dan sneller weer door naar het niveau waar je zat. Maar dan met de intonatie waarmee je plezier hebt bij kamermuziek.
Misschien dat je in de buurt een conservatorium hebt waar studenten leservaring willen opdoen. Dan hoeft het geen dure grap te worden. Als je het in je eentje gaat doen, wordt het toch een lastig en wellicht ook demotiverend gebeuren. Een systematische aanpak van iemand die het probleem begrijpt en je vlot weer je vertrouwen teruggeeft.
Het stemapparaatje dus niet constant aan. Het kan je helpen wat toonhoogten te checken.
Er teveel mee oefenen is ook niet goed. Niet goed voor het leren luisteren en ook niet goed voor het zelfvertrouwen.
Ik wens je veel doorzettingskracht (ik weet even niet welk woord het best past wat ik je zou wensen) bij dit project!
