violonist zei:
Die laatste reacties horen toch in de moppentrommel?
We zijn terechtgekomen in een welles / nietes.
De beginvraag was ADVIES en TIPS te geven over het aanleren van vibrato.
Ik heb mijn best gedaan.
Peter.
Kom, kom, niet zo bitter.
De mechanische aspecten verbonden aan vioolspelen zijn in beginsel door veel mensen aan te leren. Uiteraard is daarbij sprake van een aantal voorwaarden. Te denken is aan, in willekeurige volgorde van opkomst, een goed gehoor, voldoende studietijd, motivatie en een goede leraar. En bij voorkeur (erg) jong beginnen, want het aanleren van bijvoorbeeld pizzicato voor de linkerhand met volwassen vingers is niet alleen geestdodend (zie Flesch) als ook fysiek bijna onmogelijk. Een bijkomende vraag is voorts of je handen geschikt zijn. Ik bedoel dan niet zozeer of je het zogenoemde 'Paganini-akkoord' kunt spelen (de enige van wie ik weet dat hij het kan is Itzhak Perlman), maar of je handen tegen deciemen of octaven met vingerzetting bestand zijn. En tenslotte de vraag waar je viool-technisch de lat legt: bij Mozart of Heinrich Ernst?
Maar grosso modo is,ondanks de geschetste beren op de weg, vioolspelen als mechanische bezigheid voor velen weggelegd.
Maar op gezag van Multatuli is niets helemaal waar en zelfs dat niet. Dus toch enig klein leed. ER ZIJN NAMELIJK VAN DIE DINGEN DIE VOOR VELEN NIET OF NAUWELIJKS (GOED) TE LEREN ZIJN.
Een aardig voorbeeld is het bekende 'vliegend staccato'. In zo'n etude van Kreutzer of Fiorillo of 'Schön Rosmarin' van Kreisler wil het allemaal nog wel. Gelukkig ook nog allemaal in opstreek. Maar geconfronteerd met vijftig of zo nootjes op één streek bij Wieniawski, Ernst, Vieuxtemps, Prume (op- en afstreek) vervliegen de zekerheden erg snel. Ondanks jaren oefenen. Ondanks spierpijn van het stijfhouden van de pols. Ondanks geëxperimenteer met de stokhouding en de stand van het haar. Ondanks 'adviezen' en 'methoden'. Het trieste is voorts dat sommige middelmatige violisten over een angstaanjagend goed staccato beschikken. Van huis uit, kennelijk. Er is één troost, zij het een schrale: zelfs een alleskunner als Heifetz had er moeite mee en was genoopt tot lessen op dit punt bij Erica Morini. Maar het blijft een ongrijpbaar fenomeen.
En in diezelfde categorie valt ook het vibrato. Er zijn violisten die het spontaan beheersen. Ik heb het dan maar niet over Enescu (en niet Enesco wat de Fransen er van hebben gemaakt) die op gezag van zijn leerling Menuhin over een tiental verschillende soorten vibrato (langzaam tot snel, vinger-, hand- en polsvibrato - ook in combinatie) beschikte. Of violisten die het met de nodige oefening een redelijk aanvaardbare vorm van vibrato onder de knie krijgen (luister maar eens naar Ricci die het vibrato zowat de snaren inperst). En tenslotte de stakkers die het, alle 'adviezen' en 'methoden' ten spijt, nooit fatsoenlijk in de vingers kregen. Maar die kunnen natuurlijk altijd nog 'authentiek' gaan spelen
Maar het probleem is eigenlijk dat er geen universeel geneesmiddel bestaat voor dit probleem. En dus krijg je dan 'adviezen' en 'methoden' die soms wel en soms niet werken. Of bij de één wel en bij de ander weer niet.
Tenslotte wil ik nog de opvatting kwijt dat ik in het algemeen bijzonder gesteld ben op die bijdragen die kennelijk in iets als (pejoratief bedoeld?) de moppentrommel thuis horen. Want het treft mij mijn leven lang al dat veel violisten (en pianisten en zangers - blazers hebben hier niet zo'n last van) met de nodige humorloosheid en monomanie zijn overgoten. En veel programma's van concerten en recitals trouwens ook :lol:
Hopf