Rob,
Dat stukje wat je plaatst van de site van het NGV heb ik destijds ook ingestuurd naar JP.
Helaas was dat pas in maart of zo, dus een beetje achter de feiten aan lopen.
Het is dus niet geplaatst, even als het stuk dat ik van jou kreeg over Max Möller.
Bij Möller, waren we er wel “op tijd bij" zoals dat heet.
Bij het overlijden van Willem Bouman moet ik weer eens terug gaan in de tijd, een kleine anekdote
Toen ik eenmaal de viool weer had opgepakt en bemerkte dat ik ook wel eens ’s-avonds wilde spelen, strijken, proberen te studeren heb ik eerst een gewone houten soudine gekocht bij Alexander Oosten in Rijswijk, lekker dicht bij mijn werk.
De volgende stap was om een hotel-sourdine te kopen want die dempt werkelijk als een reus.
Dus op een vrijdag middag lekker op de fiets de stad in, langs Vedral, en daarna op naar Bouman (die was tenminste open) – Vedral zinds het overlijden van Jospeh Vedral, alleen op zaterdag en dan nog op afspraak. -.
Dus bij Bouman naar binnen en wachten want Bouman heef het druk.
De vraag naar een hotel-sourdine bracht de dame in de winkel een beetje van haar stuk.
Met een beetje rood hoofd werd er enige navraag gedaan en de dikke catalogi kwamen op de toonbank.
De lieftallige dame had er tot toen nog nimmer van gehoord.
Moet je voorstellen dat je als beginnend violist bij Bouman staat, ergens achter in de zaak zit een celliste een aantal strijkstokken uit te proberen, vlak achter je, nee in de ruime naast de ingang staat een meiske van amper vijf jaar wat op een viooltje te jengelen.
Gewoon een heerlijke omgeving waar ik deel van uit mocht maken.
De sourdine waarom ik had gevraagd was ik bijna helemaal vergeten en stond eigenlijk meer te genieten van de ambiance waarin ik mij op dat moment mocht begeven.
En toen op eens het hoofd van Willem zelf om de hoek, vol belangstelling als of het om de verkoop of het advies ging van een waardevol of kwalitatief pracht instrument.
Hij mompelde iets van “zo’n verchroomd loodzwaar blok voor op de kam” Links onder in die lade daar” en wees nar de lade, Knikte nar mij en ik antwoordde met een knipoog.
Gewoon mensen onder elkaar, gewoon vioolbouwer en klant.
Op een of andere manier sprak het Willem aan en even later stonden we “achter” in een deel van zijn atelier, zijn werkplaats.
Ik vertelde van mijn Chinese viooltje, de voorliefde, Vedral, 11 jaar en de viool. Het ijs was volledig gebroken en ineens stond ik met een viool in de handen, “Hier houd eens vast, wees wel voorzichtig, sorry maar ik kan het niet genoeg benadrukken maar je moet erg voorzichtig zijn met muziek instrumenten ze zijn vaak zeer kwetsbaar, zeker als ze erg oud zijn, maar ook nieuwe instrumenten zijn kwetsbaar. Wees er altijd zuinig op.”
Opeens stond ik met een instrument van grote waarde in mijn handen, handelswaarde.
Dat kwartiertje, misschien tien minuutjes dat ik “achter” was bij Bouman is me best bijgebleven.
Gewoon de hartelijkheid, maar ook de sfeer in de winkel, de ambiance en de voorkeur voor de viool.
En in eens stond ik weer in de winkel, een knipoog van Willem en de sourdine lag klaar, afrekenen en de droom was over.
Op de fiets naar huis nog wel even twee keer gecontroleerd of ik werkelijk een sourdine gekocht had.
En, Ja hoor, ik had er echt een, geen droom dus.
Remi
