VIOOLBOUWERS.

[Tobias †]

Houden vioolbouwers van strijkinstrumenten, ik denk het niet. Want dierenartsen houden door de bank genomen ook niet van dieren. Het is hun brood en in hun ziel is geen plaats voor sentiment.

Bij de toonbank deed ik mijn koffer open en teder tilde ik mijn lieveling uit haar bedje. De vioolbouwer greep haar wat ruw bij de hals en keek met een schattende blik naar het instrument. Met zijn andere hand veegde hij langs zijn snor en zei, er moet wel wat aan gebeuren. Ik zie nog de koude blik in zijn ogen. Terug in de beschermende koffer mocht mijn schatje niet, ze werd met een zwaai naast een rij andere kneusjes gehangen. Neem die koffer maar weer mee zei hij, en hij sloeg een houtkrul van zijn mouw. Bijna was ik geneigd mijn viool weer mee te nemen, maar ja die lijmscheur in het bovenblad moest wel gemaakt.

Met angst en beven stond ik een week later weer in zijn winkel. Hij plukte mijn viool van een lijntje en legde haar op de toonbank. Ik heb er maar een wigje in gedaan zei hij, want helemaal open maken en dan repareren is deze viool niet waard. Het is alsof een dokter zegt, ik heb er maar wat pleisters opgeplakt, want een operatie is uw kind niet waard.

Rot snor, dacht ik toen ik even later buiten liep.

 

[Oosterhof Vioolbouw]

Het was in ieder geval een bouwer die geld weg smijten onnodig vond. Dat de man een snor droeg zegt niet zo veel, of toch weer wél? Ik draag er geen maar ken wel iemand die dat doet.

Over de analogie met de dokter: er zijn patiënten die niets mankeren maar toch een pilletje van de huisarts willen. Dan krijgen ze Vitamine C of iets wat er op lijkt. Het schijnt te werken. De suggestieve kracht zeg maar. Bij de reparatie van de viool is het geen suggestie, maar een goedkope manier om hetzelfde effect te bereiken: de scheur opvullen met een stripje en wat lijm.

 

[BertBoonVioolbouw]

Houden vioolbouwers van strijkinstrumenten, ik denk het niet. Want dierenartsen houden door de bank genomen ook niet van dieren. Het is hun brood en in hun ziel is geen plaats voor sentiment.

Bij de toonbank deed ik mijn koffer open en teder tilde ik mijn lieveling uit haar bedje. De vioolbouwer greep haar wat ruw bij de hals en keek met een schattende blik naar het instrument. Met zijn andere hand veegde hij langs zijn snor en zei, er moet wel wat aan gebeuren. Ik zie nog de koude blik in zijn ogen. Terug in de beschermende koffer mocht mijn schatje niet, ze werd met een zwaai naast een rij andere kneusjes gehangen. Neem die koffer maar weer mee zei hij, en hij sloeg een houtkrul van zijn mouw. Bijna was ik geneigd mijn viool weer mee te nemen, maar ja die lijmscheur in het bovenblad moest wel gemaakt.

Met angst en beven stond ik een week later weer in zijn winkel. Hij plukte mijn viool van een lijntje en legde haar op de toonbank. Ik heb er maar een wigje in gedaan zei hij, want helemaal openmaken en dan repareren is deze viool niet waard. Het is alsof een dokter zegt, ik heb er maar wat pleisters opgeplakt, want een operatie is uw kind niet waard.

Rot snor, dacht ik toen ik even later buiten liep.

Ach, gut......

 

[Tobias †]

Ach, gut......

Wil jij je er even niet mee bemoeien Bert. Frits en ik hebben het over echte vioolbouwers.

 

[BertBoonVioolbouw]

Ach, gut....

 

[Tobias †]

Ach, gut....

Guttegut.

 

[Oosterhof Vioolbouw]

Maar Tobias, waarom zouden vioolbouwers niet van strijkinstrumenten houden? Dat komt niet uit de verf in het verhaal.

 

[Tobias †]

Maar Tobias, waarom zouden vioolbouwers niet van strijkinstrumenten houden? Dat komt niet uit de verf in het verhaal.

Ik stapte wat jaren geleden de winkel binnen van een vioolbouwer. Op de toonbank lag een viool zonder bovenblad, op zich een heel zielig gezicht zo'n viool die daar open en bloot met haar binnenste te kijk ligt.

Wat lag er in dit restant viool, schroefjes en pennetjes en ander gespuis. Als je van violen houdt doe je zoiets niet.

Misschien heb jij een ander karakter Frits. Het zou kunnen, want je lijkt me een goed en gevoelig mens.

 

[Tobias †]

Nog iets wat ik eens meemaakte bij een vioolbouwer. Ik zal zijn naam niet noemen, maar ook deze bouwer had een snor.

Ik zat op een bank te wachten op mijn beurt, en de vrouw stond bij de toonbank.
Ik wil de draad weer eens oppakken zei ze, en er een kammetje en snaren op laten zetten.
De vioolbouwer keek met een schattende blik naar het instrument, tilde het even op en zei, het is een ding van niks.
Dan kan je beter een viool bij me huren, en hij pakte een viool die achter hem hing en trommelde even met zijn vingers op de snaren.
Ik hou van deze viool zei de vrouw, ik heb hem nog van mijn moeder gehad.
De bouwer boog zich voorover en zei, je moet van mensen houden, maar niet van brokken hout. Wat stelt zo'n viool nou helemaal voor, en hij sloeg nu zo hard met zijn knokkels op de huurviool dat het kammetje door de winkel vloog.

Geschrokken hield de vrouw haar handen boven haar lieveling. Legde haar viool terug in de koffer, deed de koffer dicht en verdween zonder iets te zeggen uit de winkel.

 

[Oosterhof Vioolbouw]

Het verhaal bewijst, dat er een vioolbouwer is met snor, die geen hart voor een viool heeft. Dat is me wat!
Ik ken er wel een, maar die naam noem ik maar niet.

 

[Tobias †]

Het verhaal bewijst, dat er een vioolbouwer is met snor, die geen hart voor een viool heeft. Dat is me wat!
Ik ken er wel een, maar die naam noem ik maar niet.

Vioolbouwers zonder hart, hebben ALTIJD een snor.

 

[Oosterhof Vioolbouw]

Vioolbouwers zonder hart, hebben ALTIJD een snor.

Vioolbouwers zonder snor hebben altijd een hart, anders bouwen ze niet.